Οι υπόλοιπες χώρες είτε λύγισαν πολύ γρήγορα, είτε συνθηκολόγησαν αμαχητί είτε διχάστηκαν και η άμυνά τους ουσιαστικά κατέρρευσε! Και, φυσικά, δεν μιλάμε για εκείνες τις χώρες που ανήκαν στον Άξονα (όπως η ίδια η Ιταλία – ή η «συνεμπόλεμος» Αλβανία…), που όντως έχουν κάθε λόγο να γιορτάζουν τη λήξη του πολέμου και να μη θυμούνται πώς ξεκίνησε…
Η ειρωνεία είναι πως το επιχείρημα περί εορτασμού στην απελευθέρωση (12 Οκτωβρίου 1944 για την Αθήνα) και όχι στην κήρυξη του πολέμου, επαναφέρουν κάποιοι (όχι όλοι) που θα ήθελαν να τιμήσουν έτσι το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ και όχι τον «φασίστα» Μεταξά. Δεν αντιλαμβάνονται ότι έτσι τιμούν τον «πρωθυπουργό των Δεκεμβριανών» Παπανδρέου και τον …Σκόμπι;
Αλλά φαίνεται πως στο μυαλό τους συμφύρεται ένας χοντροκομμένος προοδευτισμός με έναν άρριζο ευρωπαϊσμό, που τούς επιβάλλει να ακολουθούν «ό, τι κάνουν οι άλλοι», χωρίς να έχουν την παραμικρή αίσθηση ιστορικής συνείδησης. Μόνο που την 28η Οκτωβρίου την καθιέρωσε ο ίδιος ο Ελληνικός Λαός, στις 28 Οκτωβρίου 1941, όταν χιλιάδες κόσμου κατέθεσαν λουλούδια στον «Άγνωστο Στρατιώτη», με επικεφαλής αναπήρους του Αλβανικού Μετώπου. Και, φυσικά, την τίμησε και με το ίδιο του το αίμα, καθώς οι Ιταλοί καραμπινιέροι άνοιξαν «πυρ» ενάντια στο συγκεντρωμένο πλήθος, με αποτέλεσμα να υπάρξουν και νεκροί.
Με την ίδια λογική, θα πρέπει να μην εορτάζουμε την 25η Μαρτίου αλλά …τα γενέθλια του Όθωνα, όπως γινόταν πριν καθιερωθεί επίσημα ο εορτασμός της έναρξης της Ελληνικής Επανάστασης του 1821;