Σύμφωνα με την ισραηλινή εφημερίδα, οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας βρίσκονται σε αυξημένη επιφυλακή για ενδεχόμενες τουρκικές κινήσεις σε θάλασσα, ξηρά και αέρα, με ιδιαίτερη εστίαση σε περιοχές της Συρίας, της Γάζας, αλλά και ευρύτερα της Ανατολικής Μεσογείου, συμπεριλαμβανομένων περιοχών εγγύς της Ελλάδας και της Κύπρου. Το μήνυμα του Ισραηλινού Ναυτικού είναι, ουσιαστικά, ότι η επέκταση της τουρκικής ναυτικής παρουσίας δεν θεωρείται πλέον κίνηση χωρίς κόστος.
Η εξέλιξη αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία μετά την ισραηλινή επιδρομή στην αεροπορική βάση Αμπού αλ-Ντουχούρ στη Συρία στις 18 Αυγούστου. Το Ισραήλ υποστήριξε ότι η επιχείρηση σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε ύστερα από πληροφορίες για επικείμενη ανάπτυξη τουρκικών στρατιωτικών μονάδων στην περιοχή, αν και τόσο η Άγκυρα, όσο και η Δαμασκός αρνήθηκαν ότι υπήρχε σχέδιο δημιουργίας τουρκικής βάσης. Το επεισόδιο, ωστόσο, κατέδειξε ότι η τουρκική παρουσία στην Συρία αναδεικνύεται σε ζήτημα υψίστης ασφαλείας για το εβραϊκό κράτος.

Η Ελλάδα, ως στρατηγικός εταίρος και σύμμαχος του Ισραήλ δεν μπορεί να κρατήσει αποστάσεις από αυτές τις εξελίξεις και να τα θεωρήσει ως μια αντιπαράθεση Ισραήλ–Τουρκίας που δεν την αφορά.
Η Ανατολική Μεσόγειος είναι ένας ενιαίος γεωστρατηγικός χώρος και κάθε απόπειρα ενίσχυσης της τουρκικής ναυτικής και αεροπορικής παρουσίας, από την Λιβύη και την Κύπρο, μέχρι την Συρία, αφορά άμεσα και στην εθνική άμυνα της χώρας μας.
Υπό αυτό το πρίσμα, η στενή ελληνο-ισραηλινή αμυντική σχέση αποκτά πλέον διαφορετική βαρύτητα.
Σημειώνουμε ότι στις 15-17 Ιουνίου ο Αρχηγός ΓΕΝ, αντιναύαρχος Κατάρας, επισκέφθηκε το Ισραήλ, όπου συναντήθηκε με τον Ισραηλινό ομόλογό του, και ενημερώθηκε για τις επιχειρησιακές δυνατότητες του ισραηλινού πολεμικού ναυτικού, συμπεριλαμβανομένων των μονάδων επιφανείας, των υποβρυχίων και των ειδικών δυνάμεων, Shayetet 13.
Στο επίκεντρο βρέθηκαν η θαλάσσια ασφάλεια, η ελευθερία στην ναυσιπλοΐα και οι εξελίξεις στην ευρύτερη Ανατολική Μεσόγειο, με τις δύο πλευρές να συμφωνούν στην περαιτέρω ενίσχυση της ναυτικής συνεργασίας τους.
Δεν είναι, επομένως, τυχαίο ότι η Ελλάδα και το Ισραήλ προχωρούν πλέον από την παραδοσιακή στρατιωτική συνεργασία σε ένα πολύ πιο σύνθετο επίπεδο επιχειρησιακής και τεχνολογικής διασύνδεσης.
Η εξέλιξη αυτή αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία μετά την υπογραφή της συμφωνίας, της 31ης Αυγούστου, για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», ύψους περίπου 3 δισ. ευρώ. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη συμφωνία πώλησης αμυντικών συστημάτων μεταξύ Ελλάδας-Ισραήλ, στα χρονικά, που προβλέπει την ανάπτυξη ενός πολυεπίπεδου συστήματος αεράμυνας και αντιπυραυλικής προστασίας των ελληνικών νησιών.
Πρόκειται για σημείο καμπής για την ελληνική αμυντική πολιτική. Η χώρα μας δεν επενδύει πλέον μόνο σε μεμονωμένα οπλικά συστήματα, αλλά στη δημιουργία ενός πλέγματος αποτροπής, το οποίο συνδυάζει αεράμυνα, αντιαεροπορική και αντιπυραυλική προστασία, ναυτικές δυνατότητες, πληροφορίες, ηλεκτρονικό πόλεμο, αντιμετώπιση drones και συστήματα διοίκησης και ελέγχου.
Και αυτό επειδή η πολιτική και η στρατιωτική ηγεσία μετακινείται σταδιακά από τη λογική της αριθμητικής ισορροπίας με την Τουρκία, σε εκείνη της ποιοτικής, τεχνολογικής και ηλεκτρονικής αποτροπής.
Και αυτή ακριβώς είναι η παράμετρος που συνδέει τις ισραηλινές κινήσεις με την ελληνική άμυνα.
Το Ισραήλ έχει αντιμετωπίσει επί δεκαετίες ένα περιβάλλον στο οποίο η έγκαιρη προειδοποίηση, η αεράμυνα, η κυριαρχία στον αέρα, η επιτήρηση και η δυνατότητα ταχείας αντίδρασης αποτελούν βασικά στοιχεία εθνικής επιβίωσης. Η Ελλάδα, από την πλευρά της, αντιμετωπίζει έναν διαφορετικό αλλά επίσης ιδιαίτερα απαιτητικό γεωγραφικό χώρο: ένα εκτεταμένο νησιωτικό σύμπλεγμα, μεγάλο θαλάσσιο μέτωπο, ζωτικής σημασίας ενεργειακές υποδομές και έναν γείτονα με σημαντικές ναυτικές, αεροπορικές και πυραυλικές δυνατότητες.
Η συνεργασία με το Ισραήλ, συνεπώς, δεν είναι απλώς διπλωματική επιλογή. Αποτελεί επένδυση σε τεχνογνωσία και σε ένα διαφορετικό μοντέλο αποτροπής.
Σε αυτό το νέο περιβάλλον αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον και η Αίγυπτος. Η Jerusalem Post εκτιμά ότι οι ανησυχίες του Καΐρου για την ενίσχυση της τουρκικής ναυτικής παρουσίας θα μπορούσαν να δημιουργήσουν περιθώρια συνεργασίας με το Ισραήλ, την Ελλάδα και την Κύπρο.
Αν και όχι υπό την έννοια της σύμπηξης ενός ενιαίου στρατιωτικού συνασπισμού, αφού οι σχέσεις Αιγύπτου–Τουρκίας έχουν βελτιωθεί σημαντικά και το Κάιρο εξακολουθεί να προωθεί τα δικά του στρατηγικά συμφέροντα.
Αυτό όμως δεν αναιρεί την αναγκαιότητα, ο τέσσερις χώρες, Ελλάδα, Κύπρος, Αίγυπτος και Ισραήλ να επιδιώκουν τη διατήρηση της ελευθερίας στη ναυσιπλοΐα, την ασφάλεια των ενεργειακών υποδομών αλλά και τη διατήρηση της ισορροπίας δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η τουρκική δραστηριότητα στη Λιβύη, στη Συρία, στην Κύπρο και στη θάλασσα δημιουργεί ένα διαφορετικό περιβάλλον από εκείνο που υπήρχε πριν από μία δεκαετία. Και αυτό εξηγεί γιατί οι αμυντικές σχέσεις Ελλάδας–Ισραήλ αποκτούν ολοένα περισσότερο περιφερειακό χαρακτήρα.