Οι μεγάλες εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου της Ευρώπης στρέφονται ολοένα και περισσότερο σε κοινοπραξίες με τους μεγαλύτερους ανταγωνιστές τους, δημιουργώντας μια νέα γενιά ανεξάρτητων εταιρειών παραγωγής, καθώς ο τομέας προσπαθεί να εξισορροπήσει την εύρεση νέων πηγών ανάπτυξης με την οικονομική πειθαρχία. 

Αυτή η νέα γενιά πετρελαϊκών ομίλων περιλαμβάνει τον μεγαλύτερο ανεξάρτητο παραγωγό στην Ευρώπη, την Vår Energi, στην οποία η ιταλική Eni κατέχει πλειοψηφικό μερίδιο, και τους δύο μεγαλύτερους παραγωγούς στη Βόρεια Θάλασσα του Ηνωμένου Βασιλείου: την Neo Next Plus, στην οποία η TotalEnergies και η Repsol έχουν μερίδια, και την Adura, μια συνεργασία μεταξύ της Shell και της νορβηγικής Equinor.

'Οπως επισημαίνουν οι FT, την τελευταία δεκαετία, οι BP, Eni, Shell, Equinor και TotalEnergies έχουν συγκεντρώσει περιουσιακά στοιχεία και τα έχουν διασπάσει σε αυτόνομες εταιρείες, δίνοντάς τους ονόματα όπως Azule, Arcius, Adura, Aker και Vår. Μια πρόσφατη συμφωνία μεταξύ της Eni και της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας της Μαλαισίας Petronas δημιούργησε την Searah, η οποία ξεκίνησε τη λειτουργία της τον Ιούλιο.

«Τις ονομάζουμε SmashCos, επειδή ουσιαστικά συντρίβεις δύο εταιρείες», δήλωσε ο Bob Fryklund, αντιπρόεδρος ενέργειας upstream στην S&P Global. «Σίγουρα θα υπάρξουν περισσότερες».

Αυτές οι στρατηγικές επιχειρήσεις αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη σημασία για τις προοπτικές ανάπτυξης του τομέα. Η Searah αναμένεται να παράγει αρχικά 300.000 βαρέλια ισοδύναμου πετρελαίου ημερησίως, ενώ η Vår Energi, η οποία ανακοίνωσε συμφωνία για τον δανικό παραγωγό BlueNord τον περασμένο μήνα, δήλωσε ότι η ημερήσια παραγωγή πετρελαίου της θα είναι 450.000 βαρέλια ισοδύναμου πετρελαίου την ημέρα, καθιστώντας την περίπου το ένα τέταρτο του μεγέθους της Eni.

Οι κοινοπραξίες θα αντιπροσωπεύουν το 28% των δαπανών της BP για πετρέλαιο και φυσικό αέριο φέτος και το 31% της Eni, σύμφωνα με την εταιρεία συμβούλων Wood Mackenzie.

Η τάση αυτή έρχεται καθώς οι πετρελαϊκές εταιρείες περιηγούνται στην ενεργειακή μετάβαση και αναζητούν μεγαλύτερη ευελιξία ως προς τον τρόπο διαχείρισης των περιουσιακών στοιχείων και τη διατήρηση της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας που αγαπούν οι επενδυτές.

«Υπάρχουν πολλές άλλες εταιρείες που μελετούν το μοντέλο», δήλωσε ο Fryklund, ο οποίος υπαινίχθηκε ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν περισσότερες συνεργασίες με εθνικές πετρελαϊκές εταιρείες στη Μέση Ανατολή και τη Λατινική Αμερική.

Ενώ οι εταιρείες πετρελαίου και φυσικού αερίου συνεργάζονταν πάντα σε συγκεκριμένα έργα, αυτές οι νέες επιχειρήσεις λειτουργούν ανεξάρτητα, αντλούν τα δικά τους δάνεια και δεν ενοποιούνται στους ισολογισμούς των μητρικών τους εταιρειών.

Αυτό αποδείχθηκε χρήσιμο σε μια περίοδο που οι μέτοχοι και οι περιβαλλοντικοί ακτιβιστές πίεζαν τον τομέα να περιορίσει τις δαπάνες πετρελαίου και φυσικού αερίου.

«Οι μέτοχοι και οι λομπίστες πίεζαν τον τομέα να μην επενδύσει σε upstream, οπότε όλοι προσπαθούσαν να κρύψουν τι επένδυαν σε upstream», δήλωσε ένα ανώτερο στέλεχος σε μια μεγάλη πετρελαϊκή εταιρεία.

«Εάν μια εταιρεία ανακοίνωνε ότι θα αφιερώσει 15 δισεκατομμύρια δολάρια για γεωτρήσεις στην Αρκτική, για παράδειγμα, όλοι θα πανικοβάλλονταν. Αλλά αν το έκαναν με μη ενοποιημένο τρόπο ή με τρόπο εκτός ισολογισμού, τότε δεν είναι τόσο δημόσιο. Έτσι, έχετε πολλά από αυτά».

Άλλοι είπαν ότι οι δομές επέτρεπαν στις μητρικές εταιρείες να αναπτύσσουν και να κλιμακώνουν έργα που μπορεί να μην εντάσσονταν στο χαρτοφυλάκιο μιας πετρελαϊκής εταιρείας και χωρίς να αυξάνουν το χρέος της μητρικής τους εταιρείας.

«Πρόκειται για μεγαλύτερη κεφαλαιακή αποδοτικότητα», δήλωσε ο Fraser McKay, επικεφαλής upstream στην Wood Mackenzie. «Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακόβουλο, αφορά περισσότερο τη λογιστική και την αξιοποίηση ευκαιριών στα χαρτοφυλάκια που στο παρελθόν μπορεί να είχαν πουλήσει, αλλά σήμερα μπορεί να θέλουν να κρατήσουν και να συγκεντρώσουν την παραγωγή και τις ταμειακές ροές από αυτά».

Πρόσθεσε ότι οι μεγάλες εταιρείες ήταν πρόθυμες να διατηρήσουν ένα μερίδιο σε μικρότερα έργα, καθώς οι επενδυτές τους πίεζαν να επιδείξουν μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. «Θα θέλουν αυτές τις ροές μερισμάτων ουσιαστικά από αυτές τις μικρότερες εταιρείες, αλλά θέλουν να διατηρήσουν την καταγραφή της παραγωγής και των αποθεμάτων».

Υπάρχουν και άλλες λογικές για το νέο κύμα εταιρειών.

Στη Βόρεια Θάλασσα του Ηνωμένου Βασιλείου, οι φορείς εκμετάλλευσης έχουν από καιρό συγκεντρώσει περιουσιακά στοιχεία για να επιτύχουν κλίμακα και να μειώσουν το κόστος σε μια ώριμη λεκάνη. Πιο πρόσφατα, η δημιουργία νέων εταιρειών είχε ένα φορολογικό πλεονέκτημα: ένας εταίρος συνεισφέρει σε παραγωγικά πεδία, ένας άλλος φέρνει ιστορικές φορολογικές ζημίες, μειώνοντας τον λογαριασμό της συνδυασμένης οντότητας.

Η Adura της Shell και της Equinor, η οποία άρχισε να λειτουργεί στα τέλη του περασμένου έτους, είναι ένα τέτοιο όχημα.

«Είναι πραγματικά μια αυτόνομη επιχείρηση», δήλωσε η Sinead Gorman, οικονομική διευθύντρια της Shell, σε μια τηλεδιάσκεψη για τα αποτελέσματα τον Φεβρουάριο. «Μπορείτε να τους δείτε εκεί έξω να εξετάζουν την αύξηση του χρέους για να μπορέσουν να συνεχίσουν αυτήν την επιχείρηση. Αναμένουμε να δούμε σημαντικά μερίσματα να αποφέρουν.»

Και αλλού, η λογική είναι να δημιουργηθεί ανάπτυξη. Η πρόσφατη επιχείρηση της Eni με την Petronas της Μαλαισίας συνδυάζει νέες ανακαλύψεις με καθιερωμένα κοιτάσματα που δημιουργούν μετρητά, χρησιμοποιώντας τα σημερινά έσοδα για να χρηματοδοτήσουν τις αυριανές εξελίξεις.

Στην Αγκόλα, όπου η BP και η Eni συνδύασαν ώριμα χαρτοφυλάκια στην Azule, υπήρξε επίσης επιτυχία στην εξερεύνηση. Η εταιρεία ανακοίνωσε τον περασμένο μήνα ότι βρήκε ένα κοίτασμα 500 εκατομμυρίων βαρελιών. «Έχουμε μια σχετικά μεγάλη βασική επιχείρηση παραγωγής και έχουμε μια σειρά από μεγάλα έργα που έρχονται προς το μέρος μας στην κοινοπραξία», δήλωσε στους FT ο επικεφαλής παραγωγής της BP, Gordon Birrell.

Δεν υπήρξε μεγάλη ανάγκη ή όρεξη από τις αμερικανικές εταιρείες να υιοθετήσουν το μοντέλο. Με ισχυρότερους ισολογισμούς, υψηλότερες αποτιμήσεις στις τιμές των μετοχών τους και μεγαλύτερα χαρτοφυλάκια, εταιρείες όπως η ExxonMobil και η Chevron έχουν αναπτυχθεί μέσω συγχωνεύσεων και εξαγορών τα τελευταία χρόνια.

Οι νέες εταιρείες παρουσιάζουν επίσης μειονεκτήματα. Για τους επενδυτές, ο πολλαπλασιασμός των μερικώς ιδιοκτησιακών, ανεξάρτητα χρηματοδοτούμενων οντοτήτων καθιστά τις εταιρείες πιο δύσκολο να αναλυθούν και να αξιολογηθούν.

«Δεν είναι σαφές πώς λειτουργούν όλες μακροπρόθεσμα, καθώς αλλάζουν οι στρατηγικές των μεμονωμένων μετόχων», δήλωσε η McKay.

Υπάρχουν και άλλοι κίνδυνοι: μπορεί να είναι δύσκολο να διαχειριστούν και να δυσκολευτούν να διαμορφώσουν μια ξεχωριστή εταιρική κουλτούρα. Η Kate Thomson, οικονομική διευθύντρια της BP, αναγνώρισε τους συμβιβασμούς σε μια τηλεφωνική επικοινωνία με αναλυτές νωρίτερα φέτος.

«Το να είσαι απλός είναι καλό και νομίζω ότι η πολυπλοκότητα μπορεί να σε επιβραδύνει», είπε. «Αλλά υπάρχουν φορές που μπορείς να δημιουργήσεις μοναδικές ευκαιρίες μέσω ενός συνδυασμού περιουσιακών στοιχείων και εταίρων. Όπου υπάρχουν αυτές οι συνθήκες, τότε νομίζω ότι είναι σκόπιμο να σκεφτούμε να μπούμε σε αυτήν την πολυπλοκότητα».

Ακολουθήστε το energia.gr στο Google News!Παρακολουθήστε τις εξελίξεις με την υπογραφη εγκυρότητας του energia.gr
Απόρρητο