Τι Σημαίνει η Συμφωνία ΗΠΑ-Βενεζουέλας για το Πετρέλαιο – Στο Στόχαστρο OPEC, Κίνα, και Ρωσία

Τι Σημαίνει η Συμφωνία ΗΠΑ-Βενεζουέλας για το Πετρέλαιο – Στο Στόχαστρο OPEC, Κίνα, και Ρωσία
της Αρχοντίας Γ. Καλλιτέρη
Δευ, 31 Αυγούστου 2026 - 08:00

Μετά από εννιά μήνες παρασκηνιακών διεργασιών, Ουάσιγκτον και Καράκας ανακοίνωσαν την υπογραφή μίας συμφωνίας που θέτει τα πετρελαϊκά αποθέματα της Βενεζουέλας — τα μεγαλύτερα στον κόσμο — υπό τον έλεγχο του Ντόναλντ Τραμπ. Όπως ανέφερε ο Αμερικανός Πρόεδρος, η συγκεκριμένη συμφωνία «υπερδιπλασιάζει τα αποθέματα των ΗΠΑ», παραδεχόμενος ουσιαστικά πως η κυβέρνησή του θα λειτουργήσει ως άμεσος διαχειριστής αυτού του ορυκτού πλούτου. 

Εντούτοις, πέραν αυτού, η συμφωνία αυτή διαμορφώνει και επισήμως ένα νέο σκηνικό για την παγκόσμια αγορά πετρελαίου.

Μία από τις πρώτες δηλώσεις του Τραμπ όταν επέστρεψε στο Οβάλ Γραφείο και ένα από τα συχνότερα συνθήματα του επιτελείου του είναι η ανάδειξη των ΗΠΑ σε ενεργειακή υπερδύναμη, με έμφαση φυσικά στα ορυκτά καύσιμα. Για τον Τραμπ και τους συμβούλους του, αυτή η ενεργειακή ισχύς δεν μεταφράζεται μόνο σε αυξημένα οικονομικά κέρδη μέσω των εξαγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου. Αλλά και σε αυξημένη γεωπολιτική επιρροή μέσω του ελέγχου των διεθνών ροών καυσίμων. Όπως έχουν παραδεχθεί υψηλόβαθμοι Αμερικανοί αξιωματούχοι, ο απώτερος σκοπός του Λευκού Οίκου είναι να μπορεί, ΑΝ χρειαστεί, να απομονώσει τη Ρωσία, έναν από τους μεγαλύτερους παραγωγούς ορυκτών καυσίμων, ή την Κίνα, τον μεγαλύτερο αγοραστή ορυκτών καυσίμων, από τις παγκόσμιες αγορές.

 

Η υπονόμευση του OPEC

Το περίγραμμα αυτού του σχεδίου γίνεται αντιληπτό όταν κανείς λάβει υπόψη μία σειρά εξελίξεων από το 2025 και μετά: Λίγες ημέρες μετά την ορκωμοσία του, ο Τραμπ μίλησε στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός όπου και προειδοποίησε τον OPEC να μειώσει τις τιμές του πετρελαίου, εξηγώντας πως αυτό θα ανάγκαζε τη Ρωσία να τελειώσει τον πόλεμο κατά της Ουκρανίας. Εκ πρώτης όψεως, το επιχείρημα αυτό ήταν δόκιμο, μιας και οι εξαγωγές πετρελαίου αποτελούν μία από τις κρισιμότερες πηγές εσόδων για τη Μόσχα. Παραδόξως, η ρωσική ηγεσία αποδέχθηκε εμμέσως αυτήν την πρόκληση, συμφωνώντας με τη Σαουδική Αραβία να προχωρήσουν σε αυξήσεις της ημερήσιας παραγωγής πετρελαίου μέσω του OPEC+ , αντιστρέφοντας την προηγούμενη πολιτική των περικοπών.

Όπως είχαν εκτιμήσει πολλοί αναλυτές τότε, η κίνηση αυτή δεν σηματοδοτούσε υποχώρηση μπροστά στις απαιτήσεις του Τραμπ, αλλά την κήρυξη ενός πολέμου τιμών από τον OPEC+ εναντίον των Αμερικανών παραγωγών πετρελαίου. Από τον Απρίλιο του 2025, ο OPEC+ έχει θεωρητικά αυξήσει την παραγωγή του κατά 3,65 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, αίροντας τις μειώσεις που εφάρμοζαν οι 8 μεγαλύτεροι παραγωγοί του καρτέλ — μεταξύ αυτών και το πρώην μέλος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα — διατηρώντας ένα τελευταίο επίπεδο περικοπών της τάξης των 2 εκατομμυρίων bpd, το οποίο θα διατηρηθεί τουλάχιστον μέχρι το τέλος του 2026.

Βεβαίως, ένα μέρος αυτής της αύξησης παραμένει στα χαρτιά. Για τους παραγωγούς στον Περσικό Κόλπο (Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ, Ιράκ, Κουβέιτ, και Ομάν), ο πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ κατά Ιράν προκάλεσε ζημιές δισεκατομμυρίων δολαρίων στις εξορυκτικές και εξαγωγικές υποδομές, ενώ το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, και πλέον της Ερυθράς Θάλασσας, περιόρισε την ικανότητά τους να εξάγουν το πετρέλαιό τους. Από την άλλη πλευρά, για τη Ρωσία και το Καζακστάν, τα πλήγματα της Ουκρανίας κατά ρωσικών ενεργειακών υποδομών έχουν επίσης σημάνει τη μείωση της παραγωγικής και εξαγωγικής ικανότητας. Με βάση τις εκτιμήσεις, αυτές οι συγκρούσεις έχουν οδηγήσει στην απώλεια δεκάδων εκατομμυρίων βαρελιών πετρελαίου από τις παγκόσμιες αγορές σε καθημερινή βάση.

Όμως, ο Τραμπ δεν φαίνεται να επιθυμεί μόνο την υπακοή των μελών του OPEC+. Όπως αποδείχθηκε πρόσφατα, ο Αμερικανός Πρόεδρος πιθανότατα στοχεύει να διαλύσει το πάλαι ποτέ πανίσχυρο καρτέλ. Τον Απρίλιο του 2026, το Άμπου Ντάμπι ανακοίνωσε πως θα αποχωρούσε από τον OPEC και τον OPEC+ τον Μάιο, καθώς διαφωνούσε με τους συνεχιζόμενους περιορισμούς που προωθούσε η Σαουδική Αραβία. Αναμενόμενα, η Ουάσιγκτον υποδέχθηκε την είδηση με ενθουσιασμό, μιας και η έξοδος των ΗΑΕ δεν σηματοδοτούσε απλώς την αποδυνάμωση του καρτέλ, αλλά και την πλήρη ευθυγράμμιση της εμιριτιανής εξωτερικής πολιτικής με τη γραμμή των ΗΠΑ και του Ισραήλ, τη στιγμή που άλλα βασίλεια του Περσικού Κόλπου πίεζαν για το τέλος της σύγκρουσης με το Ιράν.

Η απόφαση-βόμβα του Άμπου Ντάμπι τάραξε τα νέα στον OPEC+, επιτρέποντας σε άλλα μέλη να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους. Τον Ιούνιο του 2026, πηγές από το Ιράκ ανέφεραν πως η κυβέρνηση εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να αποχωρήσει από το καρτέλ σε περίπτωση που το αίτημά τους για αύξηση των ποσοστώσεων της παραγωγής δεν γινόταν αποδεκτό. Λίγες ημέρες αργότερα, ο Πρωθυπουργός της χώρας, Άλι αλ Ζαΐντι, διέψευσε τις φήμες, αλλά παραδέχθηκε πως η Βαγδάτη ζητά την αύξηση των ποσοστώσεων. Αξίζει να σημειωθεί πως ο αλ Ζαΐντι έχει επιδιώξει στενότερη συνεργασία με την Ουάσιγκτον, θέτοντας ως προτεραιότητα την ενίσχυση των εξαγωγών πετρελαίου και τη δημιουργία εναλλακτικών διαδρόμων εξαγωγής, καθώς το Ιράκ ήταν μία από τις χώρες που υπέστη το μεγαλύτερο οικονομικό πλήγμα εξαιτίας του αποκλεισμού του Ορμούζ λόγω της γεωγραφικής θέσης του.

Πιο πρόσφατα, λίγες ώρες πριν οριστικοποιηθεί η συμφωνία ΗΠΑ-Βενεζουέλας, υπήρξαν διαρροές στον διεθνή τύπο πως η Ουάσιγκτον πιέζει το Καράκας να αποχωρήσει από τον OPEC. Αν επαληθευτεί, αυτό το σενάριο θα είναι ενδεχομένως ένα συμβολικά κρίσιμο χτύπημα κατά του οργανισμού, μιας και η Βενεζουέλα ήταν ένα από τα κράτη που συνέβαλε αποφασιστικά στην ίδρυση του καρτέλ. Ταυτόχρονα, δεδομένου πως η χώρα της Νότιας Αμερικής κατέχει τα μεγαλύτερα αποθέματα αργού σε διεθνές επίπεδο, η έξοδός της θα σηματοδοτούσε την απώλεια ενός τεράστιου και εν πολλοίς αναξιοποίητου asset για τον OPEC+.

 

Κίνα: Σαν έτοιμη από καιρό

Παρά τη γνωστή εμμονή του Τραμπ με τα ορυκτά καύσιμα, το σχέδιο αυτό δεν αποσκοπεί αποκλειστικά να ελέγχει τις παγκόσμιες ροές του πετρελαίου. Ως προς το γεωπολιτικό σκέλος, ο πραγματικός στόχος είναι η Κίνα, δηλαδή ο μεγαλύτερος εισαγωγέας αργού στον κόσμο και ο συστημικός ανταγωνιστής των ΗΠΑ.

Εκ πρώτης όψεως, το πετρέλαιο αποτελεί κεντρικό στοιχείο του ευρύτερου ανταγωνισμού μεταξύ της Δύσης, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, και των “αντι-δυτικών” δυνάμεων, μεταξύ των οποίων η Κίνα θεωρείται η ισχυρότερη οικονομικά. Για παράδειγμα, όταν οι δυτικές δυνάμεις επέβαλαν κυρώσεις σε κράτη όπως τη Βενεζουέλα, το Ιράν, και τη Ρωσία, προσπαθώντας να πλήξουν τις οικονομίες τους, το Πεκίνο ήταν εκεί για να βοηθήσει έμπρακτα ως εμπορικός εταίρος. Το δίκτυο αυτό λειτούργησε ως η βάση του πολυσυζητημένου σκιώδους στόλου, με την Κίνα να εισάγει το υπό καθεστώς κυρώσεων αργό από τις τρεις προαναφερθείσες χώρες, με αρκετούς αναλυτές να θεωρούν πως οι συγκεκριμένοι εμπορικοί δεσμοί ήταν ο λόγος που οι κυβερνήσεις δεν κατέρρευσαν πλήρως.

Ευρύτερα, όμως, ο ρόλος του πετρελαίου θα μπορούσε να αποδειχθεί ακόμα πιο κρίσιμος θεωρητικά. Από την πρώτη στιγμή που εισήλθε στο πολιτικό σκηνικό, ο Τραμπ δεν έκρυψε ποτέ ότι βλέπει την Κίνα ως τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τις ΗΠΑ. Και αυτή είναι μία θέση που ενστερνίζονται αρκετοί υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι στην Ουάσιγκτον, επιτρέποντάς του να προχωρήσει σε μία σειρά κινήσεων. Η πιο προβεβλημένη από αυτές είναι ο εμπορικός πόλεμος που κήρυξε εναντίον του Πεκίνου ήδη κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του. Επιστρέφοντας στον Λευκό Οίκο το 2025, κλιμάκωσε αυτήν την πολιτική, επιθυμώντας να αναγκάσει και άλλους εταίρους των ΗΠΑ να περιορίσουν δραστικά το εμπόριο με και τις επενδύσεις από την Κίνα. Δυστυχώς για τον Τραμπ, η επιμονή του να επιβάλει δασμούς εναντίον και άλλων κρατών είχε το αντίθετο αποτέλεσμα τελικά, δίνοντας ένα επιπλέον πλεονέκτημα στην κινεζική ηγεσία.

Μεταξύ των αιτημάτων του Αμερικανού Προέδρου προς τον Κινέζο ομόλογό του ήταν η αγορά πετρελαίου και LNG από τους Κινέζους εισαγωγείς. Ωστόσο, αυτό αποδείχθηκε υπερβολικά φιλόδοξο. Το Πεκίνο επέβαλε δασμούς 10-15% στα αμερικανικά ορυκτά καύσιμα ως αντίποινα, κάτι που δεν άλλαξε ιδιαίτερα τις εμπορικές συνήθειες των Κινέζων εμπόρων. Και αυτό γιατί η κινεζική ενεργειακή στρατηγική βασίζεται πρωτίστως στην εξάλειψη οποιασδήποτε εξάρτησης θα μπορούσε να αποδειχθεί απειλητική για τα συμφέροντα της Κίνας. Ως εκ τούτου, η απαγκίστρωση από οτιδήποτε αμερικανικό θεωρείται ύψιστης σημασίας. Από την άλλη πλευρά, η κινεζική ηγεσία δεν έχει καταφέρει να ολοκληρώσει ακόμα αυτό το σχέδιο, αναγκάζοντας να βασιστεί σε χώρες όπως η Ρωσία και η Αυστραλία για τις εισαγωγές υδρογονανθράκων.

Μολαταύτα, η κινεζική στρατηγική χαρακτηρίζεται ήδη επιτυχημένη. Για παράδειγμα, η δραστική μείωση των κινεζικών εισαγωγών πετρελαίου κατά τη διάρκεια της πρώτης φάσης του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ κατά Ιράν πιθανότατα έσωσε την παγκόσμια αγορά από μία πολύ εντονότερη κρίση, επιτρέποντας σε άλλα κράτη να έχουν πρόσβαση στις περιορισμένες προμήθειες αργού. Το σύστημα που οδήγησε σε αυτήν την επιτυχία διαμορφώθηκε επί δεκαετίες, αλλά μπορεί να συνοψιστεί σε δύο σημεία: Πρώτον, την ανάπτυξη ενός τεράστιου αποθέματος πετρελαίου, το οποίο σύμφωνα με εκτιμήσεις ξεπερνούσε το 1,4 δισεκατομμύριο βαρέλια στις αρχές του 2026. Και δεύτερον, τον περιορισμό των ορυκτών καυσίμων στο ενεργειακό μείγμα της χώρας μέσω της ανάπτυξης άλλων τεχνολογιών, όπως οι ΑΠΕ και η πυρηνική ενέργεια.

Η ενεργειακή στρατηγική της Κίνας δεν ήταν άγνωστη για τους αναλυτές και τους αξιωματούχους στη Δύση, όμως η κρίση λόγω των Στενών του Ορμούζ ήταν η πρώτη ευκαιρία όπου αυτή η προσέγγιση δοκιμάστηκε τόσο έντονα και τελικά αποδείχθηκε αποτελεσματική. Και αυτό οφείλει να προβληματίσει τους ιθύνοντες στην Ουάσιγκτον, καθώς το Πεκίνο απέδειξε πως μπορεί να διαχειριστεί μία ενεργειακή κρίση τέτοιου εύρους χωρίς να “ιδρώσει”. Ταυτόχρονα, ο ρόλος της Κίνας ως βιομηχανική υπερδύναμη σχεδόν σε όλους τους τομείς και ως μονοπωλιακός προμηθευτής σε κλάδους στρατηγικής σημασίας όπως τα κρίσιμα ορυκτά, σημαίνει πως οι ΗΠΑ δύσκολα μπορούν να την αποκλείσουν από την παγκόσμια ενεργειακή αγορά χωρίς να προκαλέσουν ένα οικονομικό σοκ σε ολόκληρο τον πλανήτη.

 

Ρωσία: Ο πληγωμένος ενεργειακός γίγαντας

Οι αξιοζήλευτοι φυσικοί πόροι της Ρωσίας συνεπάγονται πως η χώρα θα αποτελεί για πολλές δεκαετίες ακόμα έναν αναπόσπαστο κρίκο των διεθνών εφοδιαστικών αλυσίδων, ακόμα και αν βρίσκεται υπό έντονες διπλωματικές και οικονομικές πιέσεις. Τρέφοντας ενδεχομένως μία προσωπική συμπάθεια, ο Τραμπ πίστεψε εξ αρχής πως η σοφότερη προσέγγιση θα ήταν να ακολουθήσει αντιστρόφως την ψυχροπολεμική τακτική των Νίξον και Κίσιντζερ, χρησιμοποιώντας τη Μόσχα σε ρόλο ισορροπιστή έναντι του Πεκίνου. Δυστυχώς για τον ίδιο, η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία σήμανε πως οι δυτικές χώρες έπρεπε να απομονώσουν το Κρεμλίνο, οδηγώντας το σε μία ακόμα πιο βαθιά συμμαχία με την Κίνα. Και αυτό εξηγεί εν μέρει γιατί ο Τραμπ είναι τόσο δυσαρεστημένος με τη συνέχιση του πολέμου αυτού.

Πράγματι, η κινεζική ηγεσία έχει βοηθήσει τη ρωσική προσπάθεια, προσφέροντας τόσο οικονομική στήριξη με τη μορφή της αύξησης του διμερούς εμπορίου, όσο και διπλωματική ανοχή στον ΟΗΕ και άλλους διεθνείς οργανισμούς. Μάλιστα, ορισμένοι έχουν κατηγορήσει την Κίνα και για παροχή στρατιωτικής βοήθειας προς τις ρωσικές δυνάμεις, μαζί με το Ιράν. Εξάλλου, στην άλλη όψη του νομίσματος, η συνεχιζόμενη ενασχόληση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους με την Ουκρανία σημαίνει πως έχουν λιγότερο χρόνο και πόρους για άλλα ενεργά ή δυνητικά μέτωπα.

Εντούτοις, οι σχέσεις Ρωσίας- Κίνας δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να θεωρηθούν ακλόνητες. Οι δύο γείτονες μπορεί φαινομενικά να ηγούνται από κοινού των “αντι-δυτικών πρωτοβουλιών” όπως οι BRICS, όμως ταυτόχρονα ανταγωνίζονται και μεταξύ τους για το ποιος θα ελέγξει τι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Βόρεια Κορέα. Η Πιονγκγιάνγκ λειτουργούσε επί δεκαετίες ως προστατευόμενη από το Πεκίνο, λόγω της γεωγραφικής θέσης της. Αλλά μετά τη διεύρυνση του μετώπου στην Ουκρανία, η Μόσχα αποφάσισε να ενισχύσει τους δεσμούς με το βορειοκορεατικό καθεστώς, αξιοποιώντας στρατιώτες από τη χώρα με αντάλλαγμα πετρέλαιο. Η εξέλιξη αυτή προκάλεσε ιδιαίτερη δυσαρέσκεια στην κινεζική ηγεσία, με τον Πρόεδρο Σι Ζινπίνγκ να αναλαμβάνει προσωπικά την προσπάθεια επαναχάραξης των ισορροπιών στη Βόρεια Κορέα.

Επιστρέφοντας στο ζήτημα του πετρελαίου, ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει προκαλέσει ένα διττό πρόβλημα για τη Ρωσία. Σε πρώτη φάση, οι κυρώσεις είχαν σαφώς οδηγήσει σε μείωση των εσόδων από τις εξαγωγές πετρελαίου, κυρίως γιατί η τιμή του Brent κινούταν τόσο χαμηλά, όσο το Κρεμλίνο να αναγκάζεται να πουλά με πολύ μεγάλη έκπτωση. Αν και η τάση αυτή αμβλύνθηκε εξαιτίας του πολέμου στον Περσικό Κόλπο, η κατάσταση σήμερα είναι χειρότερη. Και αυτό γιατί σε δεύτερη φάση, οι επιθέσεις με drones από τις ουκρανικές δυνάμεις έχουν δημιουργήσει ένα χάος στη ρωσική βιομηχανία πετρελαίου, επηρεάζοντας ολόκληρη την αλυσίδα αξίας, από τις πλατφόρμες εξόρυξης, τα διυλιστήρια και τους αγωγούς, μέχρι και τα εξαγωγικά τερματικά.

Το εύρος της καταστροφής στον πετρελαϊκό κλάδο της Ρωσίας είναι τόσο μεγάλο ώστε πλέον οι ουκρανικές επιθέσεις χαρακτηρίζονται εξίσου επιβαρυντικές για την παγκόσμια αγορά πετρελαίου με τον αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ. Το πλεονέκτημα της Ρωσίας είναι ότι προς το παρόν μπορεί να συνεχίσει τις εξαγωγές πετρελαίου μέσω των υποδομών της στον Ειρηνικό Ωκεανό, αν και αυτές έχουν πολύ χαμηλότερη δυναμικότητα σε σχέση με τα λιμάνια στη Βαλτική και τη Μαύρη Θάλασσα, τα οποία παραδοσιακά διαχειρίζονται άνω του 70% των εξαγόμενων όγκων.

Βλέποντας τη μεγαλύτερη εικόνα, η επιβάρυνση που έχουν προκαλέσει οι ουκρανικές επιθέσεις στις ρωσικές υποδομές αποτελεί ένα δείγμα για το τι θα συνέβαινε αν ο Τραμπ υλοποιούσε το σχέδιό του να αποκόψει με κάποιον τρόπο την προσφορά ρωσικού πετρελαίου. Αναπόφευκτα, ακόμα κι αν η Κίνα ήταν ο μοναδικός αγοραστής ρωσικού αργού, αυτό θα πίεζε τις τιμές προς τα πάνω σε διεθνές επίπεδο. Αν η Κίνα δεν κατάφερνε να αναπληρώσει το κενό που θα δημιουργούταν στο ενεργειακό μείγμα της, αυτό θα είχε σοβαρότατες συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία, ειδικά όσο οι δυτικές χώρες συνεχίζουν να εξαρτώνται από τις κινεζικές εξαγωγές για μία σειρά κρίσιμων αγαθών. Πέραν αυτού, οι συνέπειες για τη ρωσική οικονομία, και κατ’επέκταση για τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιφέρεια της Ευρασίας θα ήταν απρόβλεπτες.

 

Με αυτά τα δεδομένα, ο έλεγχος των κοιτασμάτων της Βενεζουέλας από τον Τραμπ τον φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στο να ελέγξει τις παγκόσμιες ροές πετρελαίου. Η περαιτέρω αποδυνάμωση ή και διάλυση του OPEC θα είναι ένα από τα επόμενα βήματα, εγείροντας ερωτήματα για την αντίδραση της Σαουδικής Αραβίας, η οποία δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υποτιμάται ως περιφερειακή δύναμη. Επί του παρόντος, Ουάσιγκτον και Ριάντ φαίνονται να διατηρούν αρμονικές σχέσεις, αν και ορισμένα ακανθώδη ζητήματα παραμένουν, ασχέτως της κατάστασης του OPEC.

Αυτό που αξίζει να σημειωθεί είναι πως ο Τραμπ έχει καταφέρει να αλλάξει τα δεδομένα δεκαετιών σε λιγότερο από δύο χρόνια. Παρόλο που η πολιτική ρητορική στις ΗΠΑ έχει κλιμακωθεί λίγες εβδομάδες πριν τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου για τον έλεγχο του Κογκρέσου, ακόμα και μία σαρωτική νίκη των Δημοκρατικών δεν ισούται με ακύρωση των κινήσεων Τραμπ. Ο Αμερικανός Πρόεδρος έχει αποδείξει πως δεν ενδιαφέρεται τόσο για τους πολιτικούς κανόνες, ειδικά όταν ελέγχει ένα μεγάλο μέρος της γραφειοκρατίας των ΗΠΑ. Παράλληλα, το “κατεστημένο” των Δημοκρατικών δεν διαφωνεί απαραίτητα με τις απόψεις του Τραμπ για τη διεθνή πολιτική, όσο με την προσέγγισή του. Συνεπώς, θα ήταν αδόκιμο αν κανείς περιμένει πως τα σχέδια του Τραμπ θα επιβραδυνθούν λόγω των όποιων εξελίξεων στην Ουάσιγκτον. Για τους αναλυτές των ενεργειακών αγορών, αυτό πιθανότατα σημαίνει πως οι «πρωτοφανείς διαταραχές» έχουν απλώς ξεκινήσει.  

 

Ακολουθήστε το energia.gr στο Google News!Παρακολουθήστε τις εξελίξεις με την υπογραφη εγκυρότητας του energia.gr
Απόρρητο