Τα νησιά δεν έχουν δικές τους θαλάσσιες ζώνες, η συνθήκη της Λωζάνης επέβαλε αποστρατικοποίηση των νησιών που δεν τηρείται γεγονός που επιβάλλει και την ύπαρξη αποβατικής δύναμης για να αμυνθούμε, οι παράνομες οριοθετήσεις με Λιβύη, η αμφισβήτηση στον αέρα της ζώνης μεταξύ των έξι και 10 ναυτικών μιλίων, η εμφάνιση της “Γαλάζιας Πατρίδας” που αρχίζει να θεσμοθετεί τον διαχωρισμό του Αιγαίου, είναι ένα μέρος των παράλογων τουρκικών αξιώσεων.
Θα πρέπει κάποιος να είναι τυφλός, όταν με την ύπαρξη του εθνικού τουρκικού όρκου (Misak I Milli) και του αφηγήματος του στρατηγικού βάθους του Νταβούτογλου για να μην αντιλαμβάνεται ότι όλα προοδευτικά εντάσσονται στην υλοποίηση του οράματος αναβίωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την αρπαγή του θαλάσσιου πλούτου της Μεσογείου, με το δεδομένο ότι δεν υπάρχει μέχρι σήμερα ούτε μισό βήμα πίσω από τις απαιτήσεις της, οι οποίες προοδευτικά επαυξάνονται και θεσμοθετούνται στο εσωτερικό της δίκαιο.
Έτσι και η ανακοίνωση για τα δύο θαλάσσια πάρκα φαίνεται ότι εντάσσεται στην πιο πάνω προσπάθεια, που πίσω από την φαινομενική δήθεν ευαισθησία της προστασίας του περιβάλλοντος, κρύβονται οι διαχρονικοί κακόβουλοι στόχοι της Τουρκίας. Από την ανακοίνωση για τα πάρκα μέχρι σήμερα έχει γραφτεί ένα μεγάλο σύνολο άρθρων, τα οποία προσπαθούν να ερμηνεύσουν τις κινήσεις του αναθεωρητικού γείτονα και να προτείνουν λύσεις αντιμετώπισης, από την διπλωματία μέχρι την προβολή ισχυρής ισχύος. Μερικά εξ αυτών αναφέρονται πιο κάτω:
- “Η προστασία της θάλασσας είναι κοινή ευθύνη. Δεν είναι μηχανισμός χάραξης θαλάσσιων συνόρων”.
- “Η χώρα μας όφειλε να θέσει το ζήτημα πρωτίστως σε ευρωπαϊκό επίπεδο, δοθέντος ότι τέτοιες παραβιάσεις αφορούν και οιονεί κυριαρχικά δικαιώματα της ΕΕ”.
- “Τα προεδρικά διατάγματα για τα θαλάσσια πάρκα αποτελούν πρωτοφανή επέκταση των τουρκικών αμφισβητήσεων πέραν των έξι ναυτικών μιλίων”.
- “Οι τουρκικές αποφάσεις για δύο θαλάσσια πάρκα δεν δημιουργούν έννομα τετελεσμένα. Μπορούν όμως να υπηρετήσουν κάτι εξίσου ανησυχητικό: Τη σταδιακή μετατροπή μας γεωπολιτικής διεκδικήσεως σέ διοικητική πρακτική επί τού πεδίου”.
- “Έντονες είναι οι αντιδράσεις του πολιτικού κόσμου, μετά την πρωτοβουλία της Τουρκίας να δημιουργήσει δύο «εθνικά θαλάσσια πάρκα» στο Βορειοανατολικό Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, τα όρια των οποίων εκτείνονται και πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων”.
- “Ο όρος θαλάσσιο πάρκο σε πρώτη φάση ακούγεται αθώος. Θαλάσσιο πάρκο είναι μια περιοχή όπου προστατεύεις ένα οικοσύστημα με ειδικούς περιβαλλοντικούς κανόνες. Όμως δεν αποτελεί θαλάσσια ζώνη. Δεν αποτελεί αιγιαλίτιδα ζώνη που είναι έως δώδεκα ναυτικά μίλια, που ένα παράκτιο κράτος έχει πλήρη κυριαρχία, δεν δημιουργεί σύνορα, δεν είναι αποκλειστική οικονομική ζώνη που έχεις κυριαρχικά δικαιώματα”.
- “Επιπλέον η Αθήνα επισημαίνει ότι τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα είναι παράνομα και στον βαθμό που εκτείνονται εντός ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ως εκ τούτου η τουρκική ενέργεια «δεν παράγει κανένα απολύτως έννομο αποτέλεσμα», ούτε ως προς τα διεθνή ύδατα, ούτε ως προς τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην υφαλοκρηπίδα, όπως τονίζει το υπουργείο Εξωτερικών.”
- “Η Τουρκία δεν περιορίζεται πλέον στη διατύπωση διεκδικήσεων. Μετατρέπει σταδιακά τις παράνομες αξιώσεις της σε διοικητικές πράξεις, χαρτογραφημένες ζώνες και τετελεσμένα επί του πεδίου, εκμεταλλευόμενη την απροθυμία της Αθήνας να απαντήσει με συγκεκριμένες ενέργειες”.
Επισημάνσεις για τα θαλάσσια πάρκα
Στην παρούσα εργασία θα ήταν χρήσιμο να επισημάνουμε ορισμένα στοιχεία για το πιο πάνω γεγονός των θαλάσσιων πάρκων που μέχρι σήμερα δεν έχουν αναφερθεί και ίσως χρειάζονται ιδιαίτερης προσοχής, ώστε πιθανόν να κατανοήσουμε βαθύτερα τις σκοπιμότητες του ορισμού τους.
Αρχικά, τα θαλάσσια πάρκα της Τουρκίας εκτείνονται και σε περιοχές μη οριοθετημένης ΑΟΖ, αλλά εν δυνάμει ελληνικής που σήμερα χαρακτηρίζονται διεθνή ύδατα. Συγχρόνως επεκτείνονται και σε μη οριοθετημένες εν δυνάμει τουρκικής ΑΟΖ ανατολικά του Καστελλορίζου, λόγω της σχετικής θέσης της Τουρκίας σχετικά με την ΑΟΖ.
(η συνέχεια στο SLPress)