Ήταν σαν σήμερα, 14 Αυγούστου του 1974, όταν η Τουρκία εξαπέλυσε τον Αττίλα 2. Την επίθεση διά της οποίας ολοκλήρωσε τους αντικειμενικούς σκοπούς της εισβολής και έθεσε υπό κατοχήν το 36% του εδάφους της Κύπρου. 

Αν ανατρέξει κανείς σήμερα στο διαδίκτυο, θα διαβάσει ότι ο δεύτερος Αττίλας εξαπελύθη αφού κατέρρευσαν οι συνομιλίες που γίνονταν στην Γενεύη προς διευθέτηση του ζητήματος. Πρόκειται περί ψεύδους.

Οι συνομιλίες κατέρρευσαν επειδή επαναλήφθη η τουρκική στρατιωτική δράσις αφού επεδόθη έναν θρασύτατο τελεσίγραφο. Την κατάρρευση των συνομιλιών προκάλεσε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Τουράν Γκιουνές, συνεπικουρούμενος από τον Ραούφ Ντενκτάς, στους συνομιλητές του στην Γενεύη, τους ομολόγους του Γεώργιο Μαύρο και Τζαίημς Κάλλαχαν, καθώς και τον Γλαύκο Κληρίδη πως ως Πρόεδρος της Κυπριακής Βουλής είχε παραλάβει προσωρινώς καθήκοντα Προέδρου της Δημοκρατίας αποκαθιστώντας την νομιμότητα και αίροντας τις συνέπειες του πραξικοπήματος, τις προφάσεις δηλαδή της εισβολής.

Ο Αττίλας 2 δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Καθ’ όλο το διάστημα από την εκεχειρία της 24ης Ιουλίου μέχρι και τις 14 Αυγούστου οι Τούρκοι εμφανώς προετοιμάζονταν για την δεύτερη φάση της επιχειρήσεώς τους. Οι αναφορές ήσαν ξεκάθαρες. Οι πληροφορίες ήσαν σαφείς.

Οι Τούρκοι ενίσχυαν τις δυνάμεις τους και ελάμβαν επιθετική διάταξη. Σχετικώς μπορεί κάποιος να ανατρέξει στο εξαιρετικά διαφωτιστικό βιβλίο του αντιστρατήγου Γεωργίου Τσουμή «Ενθυμήματα και Τεκμήρια Πληροφοριών της ΚΥΠ για Κύπρο και Εγγύς Ανατολή» (εκδόσεις Δούρειος Ίππος, 2012).

Δυστυχώς για την ελληνική πλευρά, τόσο στην Αθήνα όσο και στην Λευκωσία επικρατούσε ασύγγνωστη αφέλεια. Πίστευαν ότι η Τουρκία θα συναινούσε σε δικαία λύση. Είναι η ίδια αφέλεια που κατατρύχει μέχρι σήμερα την πολιτική της Ελλάδος για το Κυπριακό. Από την Γενεύη το 1974 μέχρι το Κραν Μοντανά το 2016 και μέχρι τις τρέχουσες πρωτοβουλίες Γκουτέρες, βλέπουμε τις προσπάθειες λύσεως διά των διαπραγματεύσεων να αποτυγχάνουν η μία μετά την άλλη και μυαλό δεν βάζουμε.

Να θυμίσουμε λοιπόν ότι στην Γενεύη, το 1974, είχε ήδη συνομολογηθεί ένα πλαίσιο διευθετήσεων. Κατόπιν εντόνων συζητήσεων οι υπουργοί των εγγυητριών δυνάμεων υιοθέτησαν στις 30 Ιουλίου έκθεση εμπειρογνωμόνων, αποτελούμενη από τέσσερα σημεία:

• Ουδεμία στρατιωτική επέκτασις πέραν των γραμμών της 30ης Ιουλίου (10 μ.μ.).

• Δημιουργία ζώνης ασφαλείας γύρω από τις θέσεις που κατείχαν οι Τούρκοι.

• Επιστροφή στους Τουρκοκυπρίους όλων των στρατιωτικών θυλάκων που είχαν καταληφθεί από ελληνικής πλευράς.

• Βαθμιαία μείωσις των στρατιωτικών δυνάμεων στο νησί.

Όλα τα σημεία, πλην του πρώτου, συνιστούσαν παραχωρήσεις προς την Τουρκία. Η οποία όμως επεδίωκε ακριβώς την «επέκταση των γραμμών της 30ης Ιουλίου». Οπότε οι προσπάθειες κατέρρευσαν εξ αιτίας της τουρκικής αδιαλλαξίας, την οποία επέτεινε η στρατιω-
τική αδράνεια της ελληνικής πλευράς.

Πράγματι, το μόνο που έκανε η Αθήνα ήταν να στείλει στην Κύπρο ως αρχηγό της Εθνικής Φρουράς (ΓΕΕΦ) τον αντιστράτηγο Ευθύμιο Καραγιάννη, έναν εξαιρετικό αξιωματικό, ο οποίος διεκρίθη και ως αρχηγός του ΓΕΣ αργότερα.

Παρενθετικώς αναφέρουμε πως επειδή ήταν τόσο καλός, έσπευσαν να τον αποστρατεύσουν μετά ένα έτος θητείας στο ΓΕΣ, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης. Το θέμα είναι πως ο νέος αρχηγός του ΓΕΕΦ αφέθη κυριολεκτικώς στην τύχη του. Ακόμη και στην Λευκωσία οι εκκλήσεις του για μέτρα προς αποτροπήν των λιποταξιών δεν εισακούονταν.

Να σημειώσουμε επίσης ότι η χρονική στιγμή συμπίπτει με την αστάθεια που έφερε στις ΗΠΑ η παραίτησις, στις 9 Ιουλίου, του Προέδρου Νίξον εξ αιτίας του σκανδάλου Ουωτεργκαίητ. Ο νέος Πρόεδρος Τζέραλντ Φόρντ δεν ήταν εχθρικός προς την Ελλάδα, ήταν μάλιστα και μέλος της AHEPA, αλλά η κατάστασις στην Ουάσιγκτων ήταν πεπλεγμένη και άφηνε ελάχιστα περιθώρια ελιγμών.

Το τελευταίο πράγμα που απασχολούσε εκείνη την στιγμή τις ΗΠΑ ήταν το Κυπριακό. Άλλο αν μετά το βρήκαν μπροστά τους. Απεδείχθη όμως, για μιάν ακόμη φορά, ότι η Τουρκία είναι εξαιρετικώς επιδέξια στο να εκμεταλλεύεται συγκυρίες και να αξιοποιεί προς όφελός της καταστάσεις διεθνούς ασταθείας (ή και περιόδους κατά τις οποίες η Ελλάς ευρίσκεται διπλωματικώς σε δύσκολη θέση).

Εν πάση περιπτώσει, το πρωί της 14ης Αυγούστου 1974 θα πρέπει και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος να υπέστη ένα σοκ. Εκτιμούμε ότι, όταν λίγες ημέρες πριν, ομιλούσε στον ΟΗΕ, χαρακτηρίζοντας το πραξικόπημα εισβολή από την Ελλάδα και καλώντας τις άλλες εγγυήτριες δυνάμεις (δηλαδή την Τουρκία) να παρέμβουν, περίμενε ότι ο τουρκικός στρατός θα τον επανεγκαθιστούσε στον προεδρικό θώκο.

Η όλη του πολιτεία δείχνει άλλως τε πως η παραμονή του στην εξουσία αποτελούσε την κυρία του επιδίωξη. Τα επίχειρα τα πληρώνει ο Ελληνισμός μέχρι σήμερα. Και δυστυχώς, όπως προαναφέραμε, μυαλό δεν βάζουμε. Ακόμη οι κυβερνήσεις μας ομιλούν για λυ-
ση σύμφωνα με τα ψηφίσματα και τις αποφάσεις του ΟΗΕ και πιστεύουν ότι μπορούν διά των διαπραγματεύσεων να ανατρέψουν τετελεσμένα που έχουν διαμορφωθεί διά των όπλων.

Η Ιστορία του κόσμου διδάσκει πως αυτό δεν γίνεται. Και η Ιστορία της Τουρκίας διδάσκει πως κάθε υποχώρησίς μας την αποθρασύνει. Αλλά πόσοι από τους πολιτικούς γνωρίζουν Ιστορία; Και την επιφανειακή ανάγνωσή της, που μπορεί να άκουσαν στο σχολείο, πλέον την έχουν ξεχάσει.

Τα πράγματα είναι απλά: η μάχη για το Αιγαίο πρέπει να δοθεί στην Κύπρο.

 

(από την εφημερίδα Εστία)

 

Ακολουθήστε το energia.gr στο Google News!Παρακολουθήστε τις εξελίξεις με την υπογραφη εγκυρότητας του energia.gr
Απόρρητο