Δυστυχώς, η βιομηχανική παραγωγή της Ελλάδας παραμένει ελαχίστη. Έχουμε σήμερα λιγότερες βιομηχανίες, λιγότερα εργοστάσια από ό, τι το 1980. Τότε στην Ελλάδα κατασκευάζονταν αυτοκίνητα, ακόμα και τρακτέρ. Σήμερα αυτά μπορεί να τα δει κανείς μόνο σε μουσεία βιομηχανίας. Και μάλιστα τοπικά.
Ένα κεντρικό μουσείο για το βιομηχανικό μας παρελθόν δεν ευδοκίμησε να δημιουργήσει το νεοελληνικό κράτος. Είναι κατανοητό. Αν βλέπαμε συγκεντρωμένα αυτά που παράγουμε και τα συγκρίναμε με το σήμερα, θα ντρεπόμασταν.
Δεν επικρίνουμε την προσπάθεια ενισχύσεως της βιομηχανίας. Θα προτιμούσαμε όμως να ήταν η κυβέρνηση ειλικρινέστερη και να ομιλούσε για προσπάθεια αναβιώσεως της ελληνικής βιομηχανίας. Αν προχωρούσε με αυτόν τον προσανατολισμό και καλούσε σε πανεθνική προσπάθεια προς τούτο, μπορεί και να μάς έπειθε. Θα έπρεπε, βεβαίως, να διαμορφώσει και ένα θεσμικό πλαίσιο φιλικό προς την επιχειρηματικότητα, κάτι που σήμερα δεν υπάρχει.
Γι’ αυτό και φοβούμεθα ότι και οι εξαγγελίες για την βιομηχανία θα μείνουν στα λόγια.