Και σήμερα έχει καταστεί πύλη πραγματικών δακρύων για τις περισσότερες οικονομίες του κόσμου. Δεν ξεχνάμε, βέβαια, ότι οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί είναι η γενεσιουργός αιτία αυτών των προβλημάτων.
Το πρόβλημα όμως δεν περιορίζεται στο εάν και πως θα διαμετακομισθεί το πετρέλαιο του Κόλπου. Πάλι με υπαιτιότητα των ΗΠΑ ανοίγει ένα νέο στρατηγικό μέτωπο.
Ενώ υποτίθεται ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν διεξάγεται με στόχο την αναστολή του πυρηνικού του προγράμματος, προχθές η Ουάσιγκτων ενέκρινε συνεργασία με την Σαουδική Αραβία προκειμένου να αναπτύξει και αυτή πυρηνικό πρόγραμμα. Βεβαίως το πρόγραμμα της Σαουδικής Αραβίας θα είναι για μη στρατιωτικές εφαρμογές. Αλλά και το πρόγραμμα του Ιράν για παραγωγή ενεργείας υποτίθεται ότι είναι. Όπως και να έχει, όταν στο επίκεντρο της διαμάχης είναι τα πυρηνικά, είναι μάλλον άστοχο να φορτώνεις μια γεωγραφική περιοχή ενδιαφέροντος με περισσότερα πυρηνικά.
Πρόσθετη περιπλοκή αποτελεί το γεγονός ότι η Ουάσιγκτων εμπλέκει και την ετέρα πυρηνική δύναμη της περιοχής, το Ισραήλ, καθώς θέτει στην Σαουδική Αραβία ως όρο για την ενεργοποίηση του πυρηνικού προγράμματος την επίσημη αναγνώριση του Ισραήλ διά της αποδοχής των λεγομένων «Συμφωνιών του Αβραάμ».
Έτσι έχουμε την εξής κατάσταση. Το Ιράν χρησιμοποιεί ως δικαιολογία για την ανάπτυξη των πυρηνικών του το γεγονός ότι το Ισραήλ και δύο ακόμη χώρες της περιοχής (η Ινδία και το Πακιστάν) διαθέτουν πυρηνικά όπλα. Ανεπισήμως οι Ιρανοί θέτουν το θέμα της αναπτύξεως δικού τους πυρηνικού προγράμματος ως κίνηση αποτροπής. Τώρα θα μπορεί να χρησιμοποιήσει ως δικαιολογία και την παροχή πυρηνικής τεχνολογίας στην Σαουδική Αραβία, εκφράζοντας τις ίδιες επιφυλάξεις που σήμερα χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ εις βάρος του. Ότι δηλαδή μια χώρα που εμπλουτίζει ουράνιο, στο πλαίσιο ενός προγράμματος παραγωγής ενεργείας, μπορεί εύκολα να συγκεντρώσει πυρηνικό υλικό για την κατασκευή και όπλων μαζικής καταστροφής.
Αυτά όλα είναι θεωρητικά, όμως χρησιμοποιούνται από τους Ιρανούς κατά τις συνομιλίες που έχουν με Αμερικανούς αξιωματούχους και τις οποίες δεν θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε διαπραγματεύσεις. Απλώς διερεύνησις προθέσεων είναι, που μάλιστα γίνεται υπό το βάρος των συνεχιζομένων εκατέρωθεν βομβαρδισμών. Σε κάθε περίπτωση, πρόοδο δεν μπορούμε να περιμένουμε. Ο πόλεμος θα συνεχισθεί για αδιευκρίνιστο χρόνο.
Αντιστοίχως οι επιπτώσεις, όχι μόνον επί των χωρών της περιοχής, αλλά επί της διεθνούς οικονομίας, γίνονται κάθε ημέρα και σοβαρότερες. Το κλείσμο των Στενών του Μπάμπ ελ Μαντέμπ από τους Χούθι κλείνει αυτομάτως και την διώρυγα του Σουέζ. Αν δεν μπαίνουν πλοία και φορτία από την νοτία πρόσβαση της Ερυθράς Θαλάσσης, φυσικά και δεν θα υπάρχει τίποτε να περάσει στην Μεσόγειο από την βόρειο. Επέρχεται έτσι άμεσο πλήγμα στην εμπορευματική κίνηση της Μεσογείου, με το λιμάνι του Πειραιώς να υφίσταται τις άμεσες συνέπειες.
(από την εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ»)