Για αρκετά χρόνια, η Κίνα θεωρούταν ο κεντρικός παράγοντας ζήτησης LNG, με τους αναλυτές να εκτιμούν πως ο ασιατικός γίγαντας θα μπορούσε να καταστεί σε ρυθμιστή της αγοράς για το φυσικό αέριο όπως συνέβη με το πετρέλαιο. Όντας ο μεγαλύτερος εισαγωγές ΥΦΑ και με μία οικονομία που συνεχίζει να αναπτύσσεται και να μετασχηματίζεται μετά από δεκαετίες, η Κίνα αποτελούσε τον ιδανικό προορισμό για τους περισσότερους εξαγωγείς LNG. Ακόμα και οι ΗΠΑ, ο αδιαμφισβήτητος ανταγωνιστής της Κίνας, ήθελε ένα κομμάτι από τη διευρυνόμενη “πίτα” της κινεζικής αγοράς.
Ωστόσο, αυτές οι προσδοκίες διαψεύδονται όλο και περισσότερο. Το 2025, οι εισαγωγές ΥΦΑ της Κίνας μειώθηκαν πάνω από 10%. Η τάση αυτή φαίνεται να συνεχίζεται και το πρώτο μισό του 2026, με τις εισαγωγές LNG να μειώνονται κατά 5,6% σε ετήσια βάση. Οι άνθρωποι της αγοράς επισημαίνουν μία μικρή επιβράδυνση της συρρίκνωσης, κυρίως λόγω της ανάγκης αναπλήρωσης των αποθεμάτων μετά την κρίση των Στενών του Ορμούζ. Με αυτά τα δεδομένα, οι περισσότεροι αναλυτές πλέον συμφωνούν πως η ανάπτυξη των κινεζικών εισαγωγών ΥΦΑ θα είναι αρκετά χαμηλότερη από τις προηγούμενες προβλέψεις.
Χαρακτηριστικά, οι JPMorgan, S&P Global Energy, και Wood Mackenzie υποβάθμισαν τις εκτιμήσεις τους κατά 14-22 εκατομμύρια τόνους στις αρχές της δεκαετίας του 2030. Αυτό τοποθετεί τις τρέχουσες προβλέψεις σε αύξησης της ζήτησης μεταξύ 19-53 εκατομμύρια τόνους αυτή την πενταετία. Οι αριθμοί αυτοί σηματοδοτούν την εξαΰλωση του 10% της νέας εξαγωγικής ικανότητας που αναμένεται να προστεθεί από τους μεγάλους παραγωγούς.
Οι λόγοι για αυτήν τη συρρίκνωση είναι διαφορετικοί. Ο πρώτος είναι η ευρύτερη ενεργειακή στρατηγική της Κίνας, η οποία βασίζεται σε δύο πυλώνες, την ενεργειακή αυτονομία και τη διαφοροποίηση των προμηθευτών. Η ενεργειακή αυτονομία μετουσιώνεται αφενός, μέσω της ανάπτυξης των ΑΠΕ, οι οποίες περιορίζουν την ανάγκη εισαγωγών ορυκτών καυσίμων, και αφετέρου, μέσω της ενίσχυσης της εγχώριας παραγωγής υδρογονανθράκων. Για το φυσικό αέριο, αυτό έγκειται στην αξιοποίηση μη συμβατικών κοιτασμάτων, όπως το σχιστολιθικό αέριο και το ανθρακογενές μεθάνιο. Αυτό έχει οδηγήσει στον εντυπωσιακό ρυθμό αύξησης της εγχώριας παραγωγής κατά 9,5% ανά έτος για τα τελευταία 25 χρόνια.
Η διαφοροποίηση των προμηθευτών είναι πιο πολύπλοκη υπόθεση. Ιδανικά, το Πεκίνο θα προτιμούσε να έχει ένα χαρτοφυλάκιο πολλών εμπορικών εταίρων, με κανέναν από αυτούς να μην διατηρεί ένα σοβαρό πλεονέκτημα. Αυτό θα απέτρεπε την οποιαδήποτε ικανότητα γεωπολιτικών πιέσεων, ενώ θα βοηθούσε στην εξασφάλιση ανταγωνιστικών τιμών. Δυστυχώς για την κινεζική ηγεσία, ο εντεινόμενος ανταγωνισμός με τις ΗΠΑ έχει οδηγήσει στην επιδείνωση αρκετών εμπορικών δεσμών, μεταξύ αυτών με την Αυστραλία. Παράλληλα, κρίσεις όπως αυτή στον Περσικό Κόλπο έχουν αναδείξει τις αυξανόμενες απειλές κατά του θαλάσσιου εμπορίου. Ως εκ τούτου, η Κίνα έχει αναγκαστεί να επενδύσει στην εισαγωγή φυσικού αερίου μέσω αγωγών, ειδικά από τη Ρωσία. Φυσικά, το οικονομικό πλεονέκτημα της χερσαίας μεταφοράς συγκριτικά με τη θαλάσσια δεν μπορεί να υποτιμηθεί.
Παρόλα αυτά, η εικόνα για την ανάπτυξη της κινεζικής αγοράς ίσως δεν είναι τόσο απαισιόδοξη. Όπως εκτιμούν ορισμένοι αναλυτές, η ραγδαία αύξηση της προσφοράς πιθανότατα θα σημάνει πτώση των τιμών LNG, καθιστώντας το καύσιμο πιο ελκυστικό. Με την Κίνα να διαθέτει ήδη τις βασικές εισαγωγικές υποδομές, είναι δύσκολο να αποκλειστεί μία αναγέννηση του ενδιαφέροντος για το ΥΦΑ. Αυτό σημαίνει πως η κορύφωση της ζήτησης LNG στην Κίνα θα έρθει πολύ ταχύτερα απ’ό,τι υπολόγιζαν αναλυτές και επενδυτές, αλλάζοντας τις ισορροπίες στην παγκόσμια αγορά.