Έχει σοβαρές αρνητικές επιπτώσεις στον ίδιο, αλλά και στο κύρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι από όλους τους ηγέτες του κόσμου μόνον τον Ερντoγάν θεωρεί φίλο του. Και πράγματι ο πονηρός Τούρκος Πρόεδρος του συμπεριφέρεται με την ανατολίτικη δουλικότητα που κολακεύει τον εγωισμό του. Είναι ο μόνος που το κάνει. Το κακό είναι ότι και ο Τράμπ, από τον οποίο η ανθρωπότης περίμενε να είναι (όπως άλλωστε είχε προεκλογικώς υποσχεθεί) ο Πρόεδρος που θα τελειώσει τους πολέμους, εν τέλει άνοιξε πληγές. Το Ιράν έρχεται να προστεθεί στην σειρά των αποτυχιών στην οποία εντάσσονται το Βιετνάμ και το Αφγανιστάν. Και τούτο σε μια χώρα που στρατιωτικώς υπερέχει οιασδήποτε άλλης. Αλλά η ισχύς δεν είναι μόνο θέμα στρατιωτικών δυνατοτήτων. Κυρίως είναι θέμα ηγεσίας. Και εκεί οι ΗΠΑ πάσχουν τραγικά. Εν τέλει ο παρεξηγημένος Μπούς αποδεικνύεται ικανότερος όλων των επιγόνων του.