Χωρίς να μπούμε στις λεπτομέρειες της συγκεκριμένης υποθέσεως, αντιλαμβανόμεθα ότι το θύμα όχι μόνο δεν σταμάτησε όταν οι αστυνομικοί θέλησαν να τον ελέγξουν, αλλά και εκκίνησε το όχημά του εναντίον τους. Ο σκοπός του, προφανής. Δικαιολογείται σε αυτήν την περίπτωση η χρήση υπηρεσιακού όπλου; Το θέμα δεν είναι το τι μπορεί να πιστεύει ο κάθε ένας από εμάς, ή τι υποδεικνύει η κοινή λογική, αλλά το τι προβλέπει ο νόμος. Και όταν ο νόμος είναι ασαφής, υπάρχει πρόβλημα. Απαιτείται λοιπόν, πρώτον νομοθετική πρωτοβουλία που να ξεκαθαρίζει τα πράγματα. Δεύτερον, και εξίσου σημαντικό να θεσπίσει η Υπηρεσία διαδικασίες εκπαιδεύσεως, ώστε όλοι οι αστυνομικοί να έχουν καλή γνώση των όπλων. Όλοι, όχι μόνον τα ΕΚΑΜ. Και δύο απαραίτητες διευκρινίσεις. Πυροβολισμός «στον αέρα» δεν νοείται. Η σφαίρα δεν εξαϋλώνεται στον αέρα. Επιστρέφει στην γη και μπορεί να πλήξει κάποιον. Δεύτερον, το «έπρεπε να του ρίξει στα πόδια» μόνον κάποιος που δεν έχει πιάσει όπλο ποτέ του θα μπορούσε να το υποστηρίξει. Ένα πλήγμα στα πόδια θα μπορούσε να αποβεί εξ ίσου θανατηφόρο με ένα στον κορμό.