Προς κατάρρευση οδεύει το σχέδιο απανθρακοποίησης της ναυτιλίας, με τους πλοιοκτήτες να στρέφονται εκ νέου στα ορυκτά καύσιμα εξαιτίας του κόστους της ενεργειακής μετάβασης. Όμως, ακόμα και όταν είναι διατεθειμένοι να ποντάρουν σε νέες τεχνολογίες, αυτές δεν αφορούν σε πράσινα καύσιμα. Με τον Διεθνή 

Ναυτιλιακό Οργανισμό να μελετά το ποια προσέγγιση θα υιοθετήσει όσον αφορά τη μείωση των ρύπων, οι διαφορετικές αυτές προτιμήσεις για την ανάπτυξη του στόλου απειλούν να υπονομεύσουν την όλη προσπάθεια.

Η ναυτιλία παράγει το 3% των παγκόσμιων ρύπων αερίων του θερμοκηπίου, αποτελώντας έναν από τους τομείς προτεραιότητας για την επόμενη φάση της απανθρακοποίησης, ειδικά επειδή καταγράφεται μία συνεχώς αυξητική τάση. Ωστόσο, η προηγούμενη συναίνεση σχετικά με το μέλλον του κλάδου φαίνεται να εξαϋλώνεται, καθώς οι πλοιοκτήτες δηλώνουν λιγότερο βέβαιοι για τα πράσινα καύσιμα. Σύμφωνα με τη νέα ετήσια έκθεση του Διεθνούς Ναυτιλιακού Επιμελητηρίου, η οποία συγκεντρώνει τις τάσεις που καταγράφονται στα στελέχη του κλάδου, η αισιοδοξία για την ανάπτυξη των πράσινων καυσίμων έχει μειωθεί δραματικά κατά το τελευταίο έτος, παρά την πετρελαϊκή κρίση που έπληξε σοβαρά και τη ναυτιλία.

 

 

Οι ρύποι της ναυτιλίας συνεχίζουν να αυξάνονται. Πηγή: FT.

 

Πιο συγκεκριμένα, μόλις 12% των στελεχών πιστεύουν φέτος ότι η αμμωνία θα είναι εμπορικά βιώσιμη εντός της επόμενης δεκαετίας, έναντι του 31% πέρσι. Το αντίστοιχο ποσοστό για το υδρογόνο είναι 10% το 2026 συγκριτικά με 18% το 2025. Το βασικό επιχείρημα για αυτήν τη διστακτικότητα έγκειται στο υψηλό κόστος αυτών των καυσίμων, με τους πλοιοκτήτες να αρνούνται να πληρώσουν ένα «πράσινο πριμ» για τις καθαρές τεχνολογίες. Αντιθέτως, όλο και περισσότερα στελέχη πιστεύουν πως τα ορυκτά καύσιμα θα παραμείνουν η πιο οικονομικά αποδεκτή επιλογή, με το ποσοστό να φτάνει το 50% φέτος έναντι του 41% πέρσι. Η σαφής αυτή αύξηση είναι ακόμα πιο εντυπωσιακή αν αναλογιστεί κανείς πως ο ναυτιλιακός τομέας αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα κατά τη διάρκεια του πολέμου στον Περσικό Κόλπο, καθώς η διαθεσιμότητα ναυτιλιακών καυσίμων είχε συρρικνωθεί, ενώ οι τιμές είχαν εκτοξευθεί. 

Αυτή η οπισθοχώρηση δεν καταγράφεται μόνο στα γραφεία των ναυτιλιακών εταιρειών, αλλά και στο πολιτικό επίπεδο. Εντός του 2025, οι ΗΠΑ ξεκίνησαν μία διεθνή εκστρατεία εκφοβισμού, προσπαθώντας να εμποδίσουν την επίσημη θεσμοθέτηση ενός στόχου για τη μείωση των ναυτιλιακών εκπομπών από τα κράτη-μέλη του ΙΜΟ. Η Ελλάδα ήταν μία από τις χώρες που στάθηκε ρητά δίπλα στις ΗΠΑ, με την πλειοψηφία των πλοιοκτητών να προτιμούν τα ορυκτά καύσιμα για τις νέες παραγγελίες τους. Στην απέναντι πλευρά, η δεύτερη μεγαλύτερη ναυτιλιακή δύναμη μετά τον ελληνικό στόλο, η Κίνα, η οποία συνιστά και ηγεμόνα στον κλάδο της ναυπήγησης. Η στροφή προς τις πράσινες τεχνολογίες ευθυγραμμίζεται με την ευρύτερη στρατηγική της Κίνας, με το Πεκίνο να επιθυμεί να αναδειχθεί στον απόλυτο κυρίαρχο της ενεργειακής μετάβασης. 

Με αυτά τα δεδομένα, αρκετοί πλοιοκτήτες εξετάζουν πιο μετριοπαθείς προσεγγίσεις. Μία από αυτές είναι τα πλοία διπλού καυσίμου. Μία άλλη, πιο καινοτόμα πρόταση είναι η ανάπτυξη της δέσμευσης άνθρακα στη ναυτιλία, με τους αναλυτές, όμως, να αμφισβητούν το κατά πόσο αυτές οι τεχνολογίες μπορούν να εμπορευματοποιηθούν. Για τους πιο παραδοσιακούς, υπάρχουν και οι υβριδικές λύσεις, όπως η αιολική ενέργεια, προσαρμοσμένη στις ανάγκες του 21ου αιώνα. Ωστόσο, η πιο αμφιλεγόμενη προσέγγιση είναι εκείνη της πυρηνικής ενέργειας. Για δεκαετίας δοκιμασμένη από τους πολεμικούς στόλους των μεγάλων δυνάμεων, οι υποστηρικτές της πυρηνικής ενέργειας θεωρούν ότι μπορεί να είναι το επόμενο μεγάλο βήμα για τη ναυτιλία. Φυσικά, όπως σε οποιαδήποτε άλλη εφαρμογή της τεχνολογίας, το ζήτημα της ασφάλειας βρίσκεται στην κορυφή. Και η εικόνα στο κομμάτι του κόστους δεν είναι ιδιαίτερα θετική προς το παρόν, με τους αναλυτές να περιμένουν πως θα χρειαστεί τουλάχιστον ακόμα μία δεκαετία για τη σοβαρή ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας στον εμπορικό στόλο. 

Μέχρι τότε, οι πιο αισιόδοξοι αναμένουν ότι τα πράσινα καύσιμα ίσως καταφέρουν να αναδειχθούν εξίσου βιώσιμα με τις ΑΠΕ. Όπως εξηγούν οι υποστηρικτές τους, τα πράσινα καύσιμα γίνονται όλο και πιο φθηνά, με το βασικό πρόβλημα να είναι πλέον η ανάπτυξη της παραγωγής. Αυτό θα δημιουργούσε την αντίστοιχη ζήτηση. Ευρύτερα, δεδομένου ότι ένα μέσο εμπορικό πλοίο χρειάζεται 1-2 χρόνια να ναυπηγηθεί και έχει διάρκεια ζωής 20-25 χρόνια, αρκετοί πλοιοκτήτες αντιλαμβάνονται πως η εξέλιξη των τεχνολογιών μπορεί να είναι ραγδαία εντός αυτού του χρονικού περιθωρίου. Ως εκ τούτου, ελάχιστοι είναι διατεθειμένοι να επενδύσουν σε πειραματικές λύσεις, προτιμώντας να ακολουθήσουν τις τάσεις της αγοράς στο μέλλον.

 

Ακολουθήστε το energia.gr στο Google News!Παρακολουθήστε τις εξελίξεις με την υπογραφη εγκυρότητας του energia.gr
Απόρρητο