Μπροστά σε ένα ακόμα σταυροδρόμι βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, καθώς το δίλημμα ανάμεσα στην ασφάλεια των ενεργειακών προμηθειών και την περιβαλλοντική προστασία επανέρχεται στο προσκήνιο. Αυτή τη φορά, η διαμάχη αφορά στην απαγόρευση των εξορύξεων υδρογονανθράκων στην Αρκτική, την οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ανεπίσημα υιοθετήσει από το 2021. Ωστόσο, η τρέχουσα ενεργειακή κρίση που προκλήθηκε μετά τον αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ έχει επαναφέρει το ζήτημα, με το Όσλο να επιθυμεί την άρση του συγκεκριμένου περιορισμού. Παρόλο που η Νορβηγία δεν είναι κράτος-μέλος της ΕΕ, η χώρα συνιστά τον μεγαλύτερο προμηθευτή φυσικού αερίου και τον τρίτο μεγαλύτερο προμηθευτή πετρελαίου για τους 27. Ως εκ τούτου, ακολουθεί εθελοντικά τους κλιματικούς κανονισμούς των Βρυξελλών που επηρεάζουν τις εξαγωγές ορυκτών καυσίμων.
Από την άλλη πλευρά, αρκετοί Ευρωπαίοι θεσμικοί επενδυτές δηλώνουν ηχηρά την αντίθεσή τους σε μία τέτοια προοπτική. Μάλιστα, έξι νέοι οργανισμοί υπέγραψαν νωρίτερα σήμερα μία επιστολή προς την Κομισιόν, εκφράζοντας τις ενστάσεις τους σχετικά με την άρση της απαγόρευσης. Πρόκειται τις βρετανικές Sarasin & Partners και West Yorkshire Pension Fund, τη γαλλική Ircantec, την ιρλανδική KBI Global Investors, και τις σουηδικές Länsförsäkringar και Swedbank Robur Fonder.
Σύμφωνα με την επιστολή, οι εξορύξεις στην Αρκτική δεν θα βοηθήσουν την ευρωπαϊκή προμήθεια ορυκτών καυσίμων μεσοπρόθεσμα, μιας και ο μέσος χρόνος ανάπτυξης των εξορυκτικών έργων στη νορβηγική υφαλοκρηπίδα φτάνει τα 13 χρόνια, ενώ οι εξορύξεις στη Θάλασσα Μπάρεντς είναι ακόμα πιο χρονοβόρες. Με αυτό το δεδομένο, οι υφιστάμενες υποδομές φυσικού αερίου στην ηπειρωτική Ευρώπη, τη Βρετανία, και τη Νορβηγία επαρκούν, εφόσον προχωρήσει η ενεργειακή μετάβαση.
Οι έξι φορείς που υπέγραψαν σήμερα έρχονται να προστεθούν στους δώδεκα οργανισμούς που είχαν αρχικά απευθύνει την επιστολή προς την Επιτροπή στα τέλη Μαΐου. Ανάμεσα σε εκείνους ήταν η δανική Sampension και η φινλανδική Nordea Asset Management. Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, η πλήρης λίστα θα δημοσιευτεί αργότερα σήμερα, με πάνω από 200 υπογραφές από φορείς και προσωπικότητες.
Όμως, η στάση των Βρυξελλών φαίνεται αβέβαιη, καθώς η ΕΕ έχει ήδη υποχωρήσει σε μία σειρά κρίσιμων κλιματικών ρυθμίσεων υπό την πίεση των λόμπι και των εταίρων της, μεταξύ αυτών και οι ΗΠΑ. Εξίσου σημαντικά, Ουάσιγκτον και Μόσχα ήδη διαπραγματεύονται για την αξιοποίηση των αρκτικών κοιτασμάτων, με την αμερικανική ηγεσία να σαμποτάρει ενεργά οποιοδήποτε μέτρο προστασίας του περιβάλλοντος, εντός και εκτός αμερικανικών συνόρων. Βέβαια, η αύξηση της εγχώριας παραγωγής ορυκτών καυσίμων στην Ευρώπη θα σηματοδοτούσε τη μείωση της εξάρτησής της από τις αμερικανικές εξαγωγές, ειδικά στον τομέα του φυσικού αερίου, υπονομεύοντας έναν από τους ισχυρότερους μοχλούς πίεσης των ΗΠΑ έναντι της Ευρώπης.