τον γεωπολιτικό χάρτη, φέρνοντας δύο περιφερειακές υπερδυνάμεις σε τροχιά απευθείας σύγκρουσης, με φόντο την ιστορική μνήμη και τα γεωστρατηγικά κεκτημένα.
Η αρχή της τρέχουσας αντιπαράθεσης γράφτηκε πίσω από τις κλειστές πόρτες του ισραηλινού υπουργικού συμβουλίου. Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου έσπευσε να καταστήσει σαφές ότι η ανοχή του Τελ Αβίβ απέναντι στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει στερέψει οριστικά. Αναφερόμενος στις καθημερινές, σχεδόν, εκκλήσεις του Τούρκου προέδρου για την καταστροφή του εβραϊκού κράτους, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός ξεκαθάρισε ότι παίρνει αυτά τα λόγια πολύ σοβαρά. Για το Ισραήλ, άλλωστε, η Ιστορία δεν είναι μια μακρινή ανάμνηση, αλλά ένας διαρκής οδηγός επιβίωσης: όταν κάποιος απειλεί να σε αφανίσει, οφείλεις να τον πιστέψεις. Το επόμενο βήμα του Νετανιάχου δείχνει και την κατεύθυνση της ισραηλινής διπλωματίας, καθώς το ζήτημα μεταφέρεται άμεσα στην Ουάσιγκτον. Το Ισραήλ σκοπεύει να σύρει τους Αμερικανούς συμμάχους του προ των ευθυνών τους, καλώντας τους να δουν την Άγκυρα όχι ως έναν ιδιόρρυθμο νατοϊκό εταίρο, αλλά ως έναν ενεργό παράγοντα αποσταθεροποίησης. Κάτι που όμως δεν θα είναι τόσο εύκολο λόγω των καλών προσωπικών σχέσεων Τραμπ-Ερντογάν και του τετ α τετ που θα έχουν οι δύο ηγέτες στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα.
Σε κάθε περίπτωση αυτή η γεωπολιτική ανάγνωση δεν έμεινε εντός των τειχών. Μεταφέρθηκε με απόλυτη σαφήνεια και στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια του Athens Defence Conference. Ο Ισραηλινός πρέσβης στην Ελλάδα, Noam Katz, χρησιμοποίησε το βήμα που διοργάνωσαν το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών και το ΕΛΙΑΜΕΠ για να στείλει ένα ξεκάθαρο μήνυμα, με αποδέκτες τόσο την ελληνική πρωτεύουσα όσο και τη διεθνή κοινότητα. Ο Katz δεν μάσησε τα λόγια του. Κατηγόρησε την Άγκυρα ότι επιχειρεί να διευρύνει την επιρροή της στη Μέση Ανατολή «παίζοντας το χαρτί του μουσουλμανισμού» και προσφέροντας κάλυψη και στήριξη σε ακραίες οργανώσεις. Η παρουσία και η δράση στελεχών της Χαμάς σε τουρκικό έδαφος δεν αποτελεί μυστικό για κανέναν στις μυστικές υπηρεσίες της περιοχής. Η Τουρκία, σύμφωνα με το Τελ Αβίβ, λειτουργεί ως ο εμπρηστής της περιοχής και οι απειλές της δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως ρητορικά πυροτεχνήματα, αλλά ως επιχειρησιακή απειλή.
Η απάντηση του Ισραήλ, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στα λόγια. Στις 28 Ιουνίου 2026, το ισραηλινό υπουργικό συμβούλιο προχώρησε σε μια κίνηση-ματ, εγκρίνοντας ομόφωνα την πρόταση του υπουργού Εξωτερικών, Γκιντεόν Σάαρ, για την επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων το 1915. Για δεκαετίες, το Τελ Αβίβ κρατούσε αυτό το χαρτί κλειστό στο συρτάρι του, ζυγίζοντας τις ισορροπίες με την Άγκυρα και επιλέγοντας να μην προκαλέσει «βραχυκύκλωμα» στις διμερείς τους σχέσεις. Η απόφαση αυτή αποτελεί το πιο βαρύ διπλωματικό πλήγμα που έχει καταφέρει ποτέ το Ισραήλ στην Τουρκία. Είναι μια ευθεία αμφισβήτηση της ιστορικής αφήγησης της Άγκυρας και μια κίνηση που στοχεύει στην πλήρη ηθική και πολιτική της απομόνωση.
Η αντίδραση της Άγκυρας ήταν, όπως αναμενόταν, σφοδρή και γεμάτη εκνευρισμό. Ο αντιπρόεδρος και εκπρόσωπος του AKP, Ομέρ Τσελίκ, ανέλαβε το έργο της αντεπίθεσης, χαρακτηρίζοντας την απόφαση «υποτιθέμενη» και στερούμενη «νομικής και ιστορικής πραγματικότητας». Στην προσπάθειά του να αμυνθεί, ο Τσελίκ κατηγόρησε την κυβέρνηση Νετανιάχου για φτηνό αντιπερισπασμό, ισχυριζόμενος ότι η αναγνώριση της γενοκτονίας αποτελεί ένα προπέτασμα καπνού για να καλυφθούν οι ισραηλινές επιχειρήσεις στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.
Η ένταση, όμως, έχει ήδη ξεφύγει από τις αίθουσες των συνεδριάσεων και μεταφέρεται στα πεδία των μαχών. Οι πρόσφατες στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ στη νότια Συρία, και συγκεκριμένα στις στρατηγικής σημασίας περιοχές Κουνέιτρα και Νταράα, άνοιξαν τη βαλβίδα της πίεσης. Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε μια οργισμένη ανακοίνωση, κατηγορώντας το Ισραήλ για κατάφωρη παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας της Συρίας. Η απάντηση του Τελ Αβίβ ήρθε με μια δόση απόλυτου κυνισμού: «Η Τουρκία δεν δικαιούται να παραδίδει μαθήματα διεθνούς δικαίου», δεδομένης της δικής της, πολυετούς και παράνομης στρατιωτικής παρουσίας στη βόρεια Συρία. Η χρονική συγκυρία αυτής της κλιμάκωσης κρύβει όλη την ουσία της νέας γεωπολιτικής πραγματικότητας. Το Ισραήλ, έχοντας αφήσει πίσω του το ανώτατο σημείο της κρίσης με το Ιράν και έχοντας σταθεροποιήσει εκείνο το μέτωπο, αισθάνεται πλέον αρκετά ισχυρό ώστε να στρέψει τα βέλη του προς τον Βορρά. Η Τουρκία δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως ένας δύσκολος γείτονας, αλλά ως ένα ανοιχτά εχθρικό κράτος που υποθάλπει τη Χαμάς και απειλεί τη σταθερότητα της Ανατολικής Μεσογείου.