ενεργειακή κρίση ως τη μεγαλύτερη στα χρονικά, ένα σχόλιο που στήριξε την απόφαση των κρατών-μελών του οργανισμού να εγκρίνουν τη μεγαλύτερη απελευθέρωση αποθεμάτων στην ιστορία του. Ταυτόχρονα, τα κράτη του OPEC που βρέθηκαν αποκομμένα από τις διεθνείς αγορές βρήκαν εναλλακτικές διόδους εξαγωγής για την παραγωγή του. Τέλος, η Ρωσία αύξησε τις εξαγωγές της στα όρια του συστήματος, προσπαθώντας να αποκομίσει τα δημοσιονομικά κέρδη που τόσο χρειάζεται. Εντούτοις, όπως εξηγούν οι αναλυτές, καμία από αυτές τις κινήσεις δεν είχε τον αντίκτυπο που θα έσωζε την παγκόσμια αγορά πετρελαίου από τον δυνητικό υπερδιπλασιασμό των τιμών. Αντιθέτως, η σανίδα σωτηρίας προήλθε από την Κίνα.
Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου σε διεθνές επίπεδο, έχοντας να καλύψει τις ανάγκες ενός τεράστιου πληθυσμού και μίας γιγάντιας βιομηχανίας. Αντιλαμβανόμενο τον κίνδυνο αυτής της εξάρτησης, το Πεκίνο έχει αναπτύξει τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου, έχοντας συγκεντρώσει περισσότερο από 1 δισεκατομμύριο βαρέλια σε στρατηγικά και εμπορικά αποθέματα. Αυτή η δικλείδα ασφαλείας αποδείχθηκε κρίσιμη για την παγκόσμια οικονομία κατά τη διάρκεια της τρέχουσας ενεργειακής κρίσης. Αξιοποιώντας αυτό το “μαξιλάρι”, η Κίνα μείωσε τις εξαγωγές της σχεδόν 3 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα κατά τις προηγούμενες εβδομάδες, αμβλύνοντας τις πιέσεις στην παγκόσμια αγορά.
Με τον αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ να εξαφανίζει πάνω από 14 εκατομμύρια bpd στην κορύφωση της κρίσης, οι επιπλέον ποσότητες που δημιουργήθηκαν από την υποχώρηση των Κινέζων αγοραστών λειτούργησαν ώστε να ισορροπήσουν τη ζήτηση. Φυσικά, αυτό το πλεονέκτημα δεν προέκυψε εν μία νυκτί. Η ανάπτυξη των στρατηγικών αποθεμάτων της Κίνας χρειάστηκε δεκαετίες και βασίστηκε στην ικανότητά της να αγοράζει το υπό κυρώσεις— και άρα φθηνότερο— αργό της Ρωσίας, του Ιράν, και παλιότερα της Βενεζουέλας. Πιο πρόσφατα, η αποφασιστικότητά της κινεζικής ηγεσίας να προωθήσει την ενεργειακή μετάβαση σήμανε την επανάσταση στην ηλεκτροκίνηση, μειώνοντας τις εισαγωγές αργού κατά 1 εκατομμύριο bpd το 2025. Εν μέσω της κρίσης, το Πεκίνο απαγόρευσε τις εξαγωγές καυσίμων, συγκρατώντας τη ζήτηση από τα κινεζικά διυλιστήρια, και περιορίζοντας περαιτέρω την ανάγκη εισαγωγών.
Σύμφωνα με τους αναλυτές, η σιωπηρή παρέμβαση της Κίνας ήταν καθοριστική ώστε οι τιμές του αργού να μην φτάσουν τα 200 δολάρια ανά βαρέλι, όπως εκτιμούσαν αρκετές προβλέψεις. Αντιθέτως, συγκριτικά με κρίσεις όπως εκείνη του 1973, οι τιμές διατηρήθηκαν σε σχετικά χαμηλότερα επίπεδα. Και δεδομένων των βαρύτατων επιπτώσεων που βιώνουν πολλές χώρες τους τελευταίους μήνες, η διαφορά αυτή ίσως να έσωσε την παγκόσμια οικονομία από ένα πρωτοφανές σοκ.
Η ανακοίνωση της πολυσυζητημένης συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν έριξε ξανά τις τιμές του πετρελαίου, καταδεικνύοντας πως η κατάσταση μπορεί να επιστρέψει άμεσα στην κανονικότητα. Μάλιστα, η πολύ αργή επιστροφή των προμηθειών πετρελαίου από τον Περσικό Κόλπο έχει ήδη προκαλέσει πολλές ποιότητες να περάσουν από πριμ σε έκπτωση, αντιστρέφοντας την τάση του προηγούμενου τριμήνου. Μολαταύτα, οι αναλυτές υπογραμμίζουν πως η επόμενη κίνηση της Κίνας θα είναι εκείνη που θα καθορίσει το πού θα ισορροπήσουν οι τιμές. Αν το Πεκίνο αποφασίσει να αναπληρώσει τα αποθέματά του γρήγορα, τότε η ζήτηση θα παραμείνει σχετικά υψηλή, αποφεύγοντας την κατάρρευση του Brent. Αν, όμως, το Πεκίνο υιοθετήσει μία πολύ πιο μετριοπαθή προσέγγιση, τότε οι τιμές μπορούν να πέσουν ακόμα και στα προ-πολεμικά επίπεδα.