η φιλόδοξη κλιματική δράση, με τη δέσμευση της απανθρακοποίησης του βρετανικού δικτύου μέχρι το 2030. Ωστόσο, με τον Στάρμερ να παραιτείται λιγότερα από 2 χρόνια μετά την ανάδειξή του στην πρωθυπουργία, η κληρονομιά του είναι τουλάχιστον αμφιλεγόμενη.
Για να είναι κανείς δίκαιος, ο Στάρμερ φάνηκε γενικά διατεθειμένος να υποστηρίξει την κλιματική δράση, στεκόμενος δίπλα στον Υπουργό Ενεργειακής Ασφάλειας και Κλιματικής Ουδετερότητας, Εντ Μίλιμπαντ, ο οποίος βρισκόταν σχεδόν καθημερινά στο στόχαστρο αντιπολίτευσης, αλλά και στελεχών των Εργατικών. Ο Βρετανός Πρωθυπουργός παρενέβη, επίσης, ώστε να διασώσει μία σειρά κλιματικών μέτρων από τις περικοπές δαπανών που επιθυμούσαν οι υπέρμαχοι της λιτότητας. Σε διεθνές επίπεδο, ο Στάρμερ συνέχισε να τάσσεται ανοιχτά υπέρ της κλιματικής δράσης, ειδικά σε μία εποχή όπου οι στενότεροι σύμμαχοι του Λονδίνου οπισθοχωρούσαν από τους στόχους τους.
Δυστυχώς για τον Στάρμερ, η πολυετής συναίνεση που υπήρχε μεταξύ των μεγάλων κομμάτων της Βρετανίας για την κλιματική αλλαγή κατέρρευσε λίγο πριν την εκλογή του και μετατράπηκε σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης κατά τη διάρκεια της θητείας του. Ενώ μία σειρά Συντηρητικών Πρωθυπουργών, από τη Μάργκαρετ Θάτσερ μέχρι και τον Μπόρις Τζόνσον, αναγνώριζαν τη σοβαρότητα της απειλής της υπερθέρμανσης του πλανήτη, η σημερινή επικεφαλής του κόμματος, Κέμι Μπάντενοχ, πολιτικοποίησε το ζήτημα, δεσμευόμενη να καταργήσει την υφιστάμενη κλιματική στρατηγική και να επιτρέψει τις γεωτρήσεις στη Βόρεια Θάλασσα— ένα ζήτημα που έχει βρεθεί στην κορυφή της κομματικής διαμάχης.
Ακόμα πιο σκληρή είναι η στάση του ακροδεξιού Reform, υπό τον θιασώτη του Brexit, Νάιτζελ Φάραζ. Ο Φάραζ ακολουθεί πιστά το παράδειγμα του Ντόναλντ Τραμπ, δαιμονοποιώντας την πράσινη ενέργεια και καταφέρνοντας να μετατρέψει την κλιματική πολιτική στο δεύτερο κρισιμότερο πολιτικό ζήτημα μετά τη μετανάστευση. Όμως, παρά την εμμονή των Φαράζ, Μπάντενοχ, και λοιπών λαϊκιστών, οι έρευνες καταδεικνύουν σαφώς πως οι Βρετανοί υποστηρίζουν τόσο την κλιματική δράση, όσο και την περιβαλλοντική προστασία.
Το λάθος του Στάρμερ στον συγκεκριμένο τομέα είναι ότι έλαβε υπόψη τις λάθος συμβουλές. Μολονότι εξελέγη με την κλιματική δράση ως κεντρικό άξονα της πολιτικής του, ο Βρετανός Πρωθυπουργός επέλεξε να πιστέψει τους συμβούλους του και τα στελέχη των Εργατικών που πίεζαν προς εγκατάλειψη των κλιματικών στόχων ώστε να ανακόψουν την πορεία των δεξιότερων κομμάτων. Εντούτοις, όπως έχει αποδειχθεί πολλές φορές, η δεξιόστροφη μετατόπιση των κεντρώων ή αριστερών κομμάτων αποτυγχάνει, μιας και οι ψηφοφόροι έχουν ήδη άλλες επιλογές. Αντιθέτως, η συνέπεια της υπονόμευσης των κλιματικών δεσμεύσεων των Εργατικών ήταν η ενίσχυση των Πράσινων και των Φιλελεύθερων από τα “αριστερά” τους, περιορίζοντας την ηγεμονία του κυβερνώντος κόμματος στον φυσικό πολιτικό χώρο του.
Ακόμα χειρότερα για τους Εργατικούς, τα προβλήματά τους σε αυτό τον τομέα δεν θα τελειώσουν με την παραίτηση Στάρμερ. Ο μέχρι τώρα πιθανότερος διάδοχός του, Άντι Μπέρναμ, δεν άργησε να προσαρμόσει τις προηγούμενα φιλικές προς την κλιματική δράση θέσεις του σε δεξιότερες θέσεις, όπως οι εξορύξεις στη Βόρεια Θάλασσα. Η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι πως, όπως έχει εξηγήσει ο επικεφαλής του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας, η επανέναρξη αυτών των έργων θα χρειαστεί τόσο πολύ, που δεν θα βοηθήσει στη μείωση των τιμών ενέργειας, ειδικά σε σύγκριση με τις ΑΠΕ. Μολαταύτα, η επιστροφή στους υδρογονάνθρακες της Βόρειας Θάλασσας έχει αναδειχθεί στη “λευκή φάλαινα” των επικριτών της κλιματικής δράσης στη Βρετανία.