Οι βιομηχανίες των ευρωπαϊκών χωρών έχουν σχεδιάσει και κατασκευάσει αξιόλογα οπλικά συστήματα κάθε κατηγορίας. Οι προσπάθειες όμως συνεργασίας και από κοινού αναπτύξεως τους δεν έχουν πάει καλά, με πλέον εμβληματική επιτυχία το αεροσκάφος Eurofighter, το οποίο αγόρασαν οι αεροπορίες των συμμετεχουσών χώρών (Βρεταννίας, Γερμανίας, Ιταλίας, και Ισπανίας) και τώρα δεν ξέρουν τι να κάνουν. Μπορεί να το πουλήσουν στην Τουρκία, που δεν έχει άλλη επιλογή. Η ελληνική Πολεμική Αεροπορία γλίτωσε, καθώς εγκαίρως το απέρριψε προ 20 και πλέον ετών. Τα πράγματα είναι απλά. Στις συμπαραγωγές οι Ευρωπαίοι βαδίζουν με τον ρυθμό του βραδύτερου, με την ποιότητα του χειρότερου και με την τιμή του ακριβώτερου. Αλλά και πέρα από αυτό, ο σχεδιασμός δεν γίνεται επί τη βάσει επιχειρησιακών απαιτήσεων, αλλά με την λογική του πώς μπορεί να κατανεμηθεί η εργασία μεταξύ των εταίρων ώστε να έχουν όλοι ένα μερίδιο ανάλογο προς την συμμετοχή τους, ασχέτως προς το εάν αυτό που θα παραγάγουν θα είναι τελικώς χρήσιμο. Στον αντίποδα του Eurofighter, το επιτυχημένο Rafale, το οποίο οι Γάλλοι ανέπτυξαν μόνοι τους, αφού εγκαίρως απεχώρησαν από το consortium του Eurofighter. Κάτι έμαθαν λοιπόν και προφανώς επί τη βάσει αυτής της γνώσεως απεφάσισαν να αποχωρήσουν και από το νέο πρόγραμμα, προκαλώντας την οργή του Βερολίνου. Το συμπέρασμα όμως είναι ότι τα περί κοινής ευρωπαϊκής αμύνης και αυτονομίας είναι έπεα πτερόεντα. Σοβαρές προοπτικές δεν υπάρχουν.