Εκατό και πλέον ημέρες μετά τον αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ, οι παγκόσμιες αγορές συνεχίζουν να υποφέρουν από τη μεγαλύτερη πετρελαϊκή κρίση όλων των εποχών. Αναπόφευκτα, οι χώρες του Περσικού Κόλπου, πολλές από τις οποίες στήριζαν το οικονομικό μοντέλο τους στις εξαγωγές πετρελαίου, έχουν βρεθεί σε ιδιαίτερα δυσχερή θέση, χάνοντας δισεκατομμύρια εξαιτίας της διακοπής των ροών

Αυτό έχει οδηγήσει αρκετές ηγεσίες να αναζητήσουν εναλλακτικά μέσα για τις εξαγωγές τους, φοβούμενες πως η σημερινή κρίση δεν θα είναι η τελευταία.

Έχοντας υποστεί πάνω από 3 μήνες οικονομικών ζημιών, οι χώρες-παραγωγοί πετρελαίου στη Μέση Ανατολή εξετάζουν σοβαρά μία σειρά σχεδίων προκειμένου να θωρακίσουν τις εξαγωγές τους κατά τη διάρκεια μίας μελλοντικής κρίσης. Μεταξύ αυτών τα ΗΑΕ και το Ιράκ, οι ηγεσίες των οποίων επιταχύνουν τη διαμόρφωση εναλλακτικών διόδων για το αργό που εξάγουν. Πιο συγκεκριμένα, το Άμπου Ντάμπι ενέκρινε την επιτάχυνση της κατασκευής ενός νέου αγωγού με το όνομα West-East. Ο West-East θα καταλήγει στο λιμάνι-κόμβο της Fujairah, παρακάμπτοντας τα Στενά του Ορμούζ. Η Fujairah έχει αποδειχθεί σωτήρια για την οικονομία των ΗΑΕ, καθώς ο υπάρχων αγωγός ADCOP/ Habshan-Fujairah έχει επιτρέψει στο βασίλειο να συνεχίσει ένα εξάγει ένα μέρος της παραγωγής του, παρά τις επιθέσεις που έχει δεχθεί από το Ιράν. Ο West-East θα διπλασιάσει την εξαγωγική ικανότητα του Άμπου Ντάμπι εκτός του Περσικού Κόλπου όταν τεθεί σε λειτουργία το 2027, βοηθώντας ταυτόχρονα τη χώρα να αξιοποιήσει την αύξηση της παραγωγής της εφόσον δεν περιορίζεται από τα πλαφόν του OPEC+.

Σε αντίθεση με τα ΗΑΕ, το Ιράκ έχει υποστεί πολύ σοβαρότερο πλήγμα από τον μηδενισμό των εξαγωγών μέσω των Στενών του Ορμούζ, μιας και η γεωγραφική θέση του δεν αφήνει μεγάλα περιθώρια ελιγμών. Ως εκ τούτου, η Βαγδάτη είχε στραφεί αρχικά προς τη διοίκηση του Ιρακινού Κουρδιστάν, ζητώντας την αύξηση των εξαγωγών πετρελαίου μέσω του αγωγού Kirkuk-Ceyhan που καταλήγει στην Τουρκία ώστε να αντισταθμιστεί ένα μέρος των απωλειών από τα νότια εξαγωγικά τερματικά της χώρας. Εντούτοις, το Ερμπίλ είχε αρνηθεί το αίτημα, εντείνοντας τις πιέσεις προς την ιρακινή οικονομία, με το 53% του ιρακινού ΑΕΠ να προέρχεται από την πετρελαϊκή βιομηχανία. Πλέον, η Βαγδάτη ενέκρινε τον τριπλασιασμό των εξαγωγών μέσω του Kirkuk-Ceyhan, αυξάνοντας τις ημερήσιες ροές από τα 220.000 βαρέλια στα 770.000 bpd. Βέβαια, ο αριθμός αυτός απέχει πολύ από τις συνολικές εξαγωγές του Ιράκ πριν τον πόλεμο, οι οποίες ξεπερνούσαν τα 3 εκατομμύρια bpd.

Αξίζει να σημειωθεί πως και τα δύο έργα αφορούν ουσιαστικά σε υφιστάμενες ή προσχεδιασμένες υποδομές, αναδεικνύοντας τις δυσκολίες που υπάρχουν για την κατασκευή νέων διόδων στην περιοχή. Η πρώτη δυσκολία έγκειται στη γεωγραφία, με την Αραβική Χερσόνησο να αποτελείται από αφιλόξενες ερήμους και δύσβατα βουνά, δυσχεραίνοντας κατά πολύ την ανάπτυξη νέων αγωγών. Παράλληλα, οι γεωπολιτικές ισορροπίες της Μέσης Ανατολής συνεπάγονται πως οποιοδήποτε νέο έργο διασχίζει πάνω από μία χώρες οφείλει να λάβει την έγκριση διαφορετικών κυβερνήσεων που συχνά έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα, χωρίς να ληφθούν υπόψη τα περίπλοκα δίκτυα τοπικών συμφερόντων.

Τέλος, οι προαναφερθείσες δυσκολίες, αλλά και το αδιαμφισβήτητο επιπλέον κόστος εξαιτίας της κατάστασης ασφάλειας σημαίνει πως αυτά τα έργα απαιτούν επενδύσεις πολλών δισεκατομμυρίων, με τους εξωτερικούς επενδυτές να διστάζουν να χρηματοδοτήσουν τέτοιου είδους εγχειρήματα τη στιγμή που η μελλοντική ζήτηση πετρελαίου θεωρείται αβέβαιη.

Ακολουθήστε το energia.gr στο Google News!Παρακολουθήστε τις εξελίξεις με την υπογραφη εγκυρότητας του energia.gr
Απόρρητο