Η θάλασσα, που είναι ο πνεύμονας ζωής για την Ελλάδα, μπορεί να είναι και το υπόστρωμα για την εκδήλωση κινδύνων. Απαιτείται, λοιπόν, η λήψη μέτρων για τον έλεγχο και την επιτήρηση των θαλασσών.
Πέρα από όλα τα άλλα, έχουμε και την ευθύνη για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στην ευρύτερη περιοχή μας. Αλλά πριν μιλήσουμε για τεχνικά μέσα και σχεδιασμό του ελέγχου των θαλασσών μας πρέπει να διαμορφώσουμε το απαραίτητο θεσμικό πλαίσιο. Πόσω μάλλον που επιμένουμε στην εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου.
Επιβάλλεται η θέσπιση ελληνικής συνορεύουσας ζώνης μέχρι τα 24 ναυτικά μίλια από τις γραμμές βάσεως. Η κήρυξη της ζώνης αυτής μπορεί να αποτελέσει σοβαρό εργαλείο ασφάλειας και δικαιοδοτικής παρουσίας ως απάντηση στην στρατηγική της ασάφειας των διεθνών υδάτων την οποία εκμεταλλεύεται η Ουκρανία.
Ταυτοχρόνως είναι απάντηση και προς την Τουρκία που νομοθετεί τον δικό της έλεγχο στα δικά μας ύδατα παραβιάζοντας κατάφωρα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος.
Καιρός είναι τα κυριαρχικά δικαιώματα να εξελιχθούν σε πραγματική εθνική κυριαρχία. Για να μη βρίσκουν και μερικοί-μερικοί δικαιολογία να ισχυρίζονται ότι οι «κόκκινες γραμμές» μας είναι στα έξι μίλια των χωρικών μας υδάτων…