Οι επτά μεγάλοι εναπομείναντες παραγωγοί πετρελαίου του OPEC+ (Σαουδική Αραβία, Ρωσία, Καζακστάν, Κουβέιτ, Ιράκ, Αλγερία, και Ομάν) αποφάσισαν να εγκρίνουν μία ονομαστική αύξηση της παραγωγής κατά 188.000 βαρέλια για τον Ιούνιο. Η συγκεκριμένη ποσότητα είναι περισσότερο θεωρητική, καθώς επί του παρόντος καμία από τις χώρες αυτές δεν μπορεί να αυξήσει την παραγωγή ή τις εξαγωγές της, λόγω τεχνικών ή πολιτικών περιορισμών. Για τα κράτη του Περσικού Κόλπου, οι εξαγωγές παραμένουν υπό περιορισμούς σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό εξαιτίας του συνεχιζόμενου αποκλεισμού των Στενών του Ορμούζ. Για τη Ρωσία και το Καζακστάν, οι ουκρανικές επιθέσεις στις εξαγωγικές υποδομές στη Μαύρη Θάλασσα έχουν επίσης επηρεάσει την εμπορική δυναμικότητα των λιμανιών της περιοχής.
Ως εκ τούτου, η μετριοπαθής σε σύγκριση με προηγούμενους μήνες αύξηση αφορά στην πραγματικότητα σε μία δήλωση συναίνεσης μεταξύ των επτά παραγωγών μετά την ηχηρή αποχώρηση των ΗΑΕ. Η απόφαση του Άμπου Ντάμπι, η οποία θεωρήθηκε από πολλούς ως μία ακόμα απόδειξη του εντεινόμενου ρήγματος με το Ριάντ, χαρακτηρίζεται ως κομβικής σημασίας και δοκιμάζει την ενότητα του θεσμού. Τόσο ο OPEC, όσο και ο OPEC+ δημιουργήθηκαν ώστε να ελέγξουν τις τιμές του πετρελαίου, κυρίως έναντι των δυτικών, και ειδικά των αμερικανικών συμφερόντων. Με την έξοδο των ΗΑΕ και τις ενδείξεις πως αρκετοί μικρότεροι παραγωγοί είναι δυσαρεστημένοι με την πολιτική της Σαουδικής Αραβίας και της Ρωσίας, δεν είναι λίγοι εκείνοι που προβλέπουν ότι οι αποχωρήσεις θα συνεχιστούν.
Εντούτοις, είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς πώς θα εξελιχθεί η ικανότητα του καρτέλ να ελέγχει τις τιμές. Σε μεγάλο βαθμό, η δύναμη του OPEC+ είχε ήδη υπονομευθεί εξαιτίας της μειούμενης ζήτησης που παρατηρείται σε μεγάλες αγορές, όπως εκείνη της Κίνας. Ταυτόχρονα, η εκτίναξη της παραγωγής σε χώρες εκτός οργανισμού, όπως οι ΗΠΑ και ο Καναδάς, σημαίνει πως το μερίδιο αγοράς, αλλά και η επιρροή του OPEC+ βρίσκεται σε πτωτική πορεία. Η πτυχή αυτή έγινε ακόμα πιο εμφανής μετά την ουσιαστική “κατάληψη” των αποθεμάτων πετρελαίου της Βενεζουέλας από τις ΗΠΑ, αλλάζοντας δραματικά την ισορροπία της δυνητικής παραγωγής μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.