Διερωτόμαστε λοιπόν τι νόημα έχει να συζητούμε μαζί τους, όσο θεωρούν ενεργό το παράνομο και ανυπόστατο τουρκο-λιβυκό μνημόνιο το οποίο έχει συνταχθεί βάσει της παραδοχής αυτής. Αν σκοπός μας είναι να εκθέσουμε την Τρίπολη για την αδιαλλαξία της δεν χρειάζονται πολλές φάσεις διαλόγου (να θυμίσουμε είχε προηγηθεί ταξίδι του Έλληνα ΥΠΕΞ πάλι στην Τρίπολη στο τέλος Μαρτίου) και πολύ παρακαλετό.Απο την αρχή φαίνεται η κατεύθυνση την οποία παίρνουν τα πράγματα.
Θα ήταν απείρως καλύτερο για τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών να εγκαταλείψει τις διπλωματικές προσπάθειες και ανοίγματα προς την Λιβύη αφού είναι διαπιστωμένο πλέον ότι δεν οδηγούν πουθενά, ενώ φανερώνουν αδυναμία της Ελλάδας να ακολουθήσει δική της πολιτική στο θέμα της ΑΟΖ. Αντ’αυτού θα τον συμβουλεύαμε να επικεντρώσει τις προσπάθειες του στην χάραξη μιας εθνικής στρατηγικής για την διευθέτηση του κρίσιμου θέματος της Ελληνικής ΑΟΖ το οποίο παραμένει σε εκκρεμότητα εδώ και χρόνια με αρνητικές επιπτώσεις σε πολλαπλά επίπεδα. Βασική αιτία είναι ότι η σημερινή κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες, ομιλεί γενικά και αόριστα για την ΑΟΖ επικαλούμενη κατά κόρον το διεθνές δίκαιο χωρίς όμως να το εφαρμόζει. Πάσχει δε και αυτή από φοβικό σύνδρομο αφού δεν τολμά να αναρτήσει καν χάρτη που να δείχνει τα όρια της Ελληνικής ΑΟΖ. Παρά το γεγονός ότι ένα χρόνο πριν στις 16 Απριλίου 2025 ανάρτησε χάρτη με τον Εθνικό Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, τα εξωτερικά όρια του οποίου όμως συμπίπτουν με αυτά της ΑΟΖ
Τώρα είναι η ευκαιρία η Ελλάδα να ανακοινώσει τα όρια της ΑΟΖ με ανάρτηση σχετικού χάρτη που θα καλύπτει όλα τα μήκη και πλάτη όπου αυτή υφίσταται, βάσει των προβλέψεων του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας ( UNCLOS) και υιοθετώντας την μέση γραμμή όπου δεν υπάρχει οριοθέτηση.
Είναι δε ευκαιρία γιατί μέσω των παραχωρήσεων για έρευνες υδρογονανθράκων νότια και νότιο δυτικά της Κρήτης την τρέχουσα περίοδο σε μεγάλες Αμερικανικές πετρελαϊκές (Βλέπε ExxonMobil και Chevron) εξασκούμε κυριαρχικά δικαιώματα σε μια εκτεταμένη γεωγραφική περιοχή με πλήρη διπλωματική κάλυψη της Αμερικανικής κυβέρνησης, ενώ υπάρχει έντονη δυσαρέσκεια με την Άγκυρα η οποία για μια ακόμα φορά δεν παρείχε στρατιωτικές διευκολύνσεις στις ΗΠΑ στις επιχειρήσεις τους κατά του Ιράν.
Να θυμίσουμε ότι οριοθέτηση ΑΟΖ έχουμε με την Ιταλία στα δυτικά και την Αίγυπτο στον νότο, που όμως αφορά τμήμα μόνο της υφιστάμενης ΑΟΖ.
Αρα η Ελλάδα, και ποιο συγκεκριμένα ο υπουργός Εξωτερικών κ.Γ.Γεραπετρίτης,θα πρέπει για λίγες εβδομάδες να περιορίσει το ταξιδιωτικό του πρόγραμμα και να επικεντρωθεί στο κορυφαίο εθνικό θέμα της ανακήρυξης ΑΟΖ προετοιμάζοντας το απαραίτητο Προεδρικό Διάταγμα ( δεν χρειάζεται νομοσχέδιο αφού υπάρχει σχετική διάταξη στον Ν 4001/2011).Και αφού δημοσιευτεί το ΠΔ και παράλληλα αναρτηθεί ο χάρτης με την ΑΟΖ, ( αφού θα έχουν καθοριστεί πρώτα οι γραμμές βάσεις με το κλείσιμο κόλπων και κολπίσκων) που θα δείχνει τις υπάρχουσες οριοθετήσεις με έντονο χρώμα και αυτές που πρόκειται να οριοθετηθούν με διακεκομμένη γραμμή ως είθισται σε τέτοιες περιπτώσεις, τότε ταυτόχρονα θα πρέπει να προσκαλέσει τις όμορες χώρες, δηλαδή την Λιβύη, την Αίγυπτο, την Κύπρο και την Τουρκία σε διμερείς διαπραγματεύσεις για τον επακριβή καθορισμό των θαλάσσιων συνόρων βάσει των προβλέψεων της UNCLOS.
Με αυτό τον τρόπο η Ελλάδα θα ξεκαθαρίσει το πως εννοεί την ΑΟΖ της και ποια μέθοδο επιλέγει αυτή για την διευθέτηση της. Οι κυβερνήσεις των κρατών που δεν θα αποδεχθούν την πρόσκληση της Αθήνας θα πρέπει τότε με υπόμνημα τους στην γραμματεία της UNCLOS, στα Ηνωμένο Έθνη ( ΟΗΕ) να εξηγήσουν τις ενστάσεις τους ή ακόμα και να προτείνουν στην Αθήνα προσφυγή σε διεθνή διαιτησία.Θα είναι όμως οι χώρες αυτές οι επισπεύδουσες και όχι πλέον η Ελλάδα. Δηλαδή μιλάμε για μια πλήρη αντιστροφή του σημερινού σκηνικού που θέλει την Ελλάδα σχεδόν να εκλιπαρεί τις γειτονικές χώρες για την εξεύρεση λύσης.