πρώτων υλών στρατηγικής σημασίας, ώστε να θωρακίσουν τις εφοδιαστικές αλυσίδες για τον τομέα της άμυνας. Μπορεί Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες να έχουν καταρτίσει τα δικά τους σχέδια για τα κρίσιμα ορυκτά και να έχουν δώσει το πράσινο φως στη χρηματοδότηση μίας σειράς έργων, ωστόσο τα μέλη του ΝΑΤΟ παραμένουν πολύ μακριά από την αυτονομία στον συγκεκριμένο κλάδο.
Αντιθέτως, τόσο οι ΗΠΑ, όσο και η Ευρώπη συνεχίζουν να είναι εξαρτημένες από τις εξαγωγές αυτών των πρώτων υλών από την Κίνα, η οποία διατηρεί την απόλυτη ηγεμονία στον χώρο. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η Κίνα παράγει και επεξεργάζεται την πλειοψηφία των περισσότερων κρίσιμων ορυκτών, μεταξύ αυτών και οι σπάνιες γαίες, ενώ ελέγχει τις παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες μέσω συμφωνιών με τρίτα κράτη.
Το ζήτημα των πρώτων υλών στρατηγικής σημασίας είχε αναδειχθεί σε κεντρικό προβληματισμό από την ευρωπαϊκή και την αμερικανική ηγεσία τα προηγούμενα χρόνια, εντούτοις μετατράπηκε σε σοβαρό πρόβλημα πέρσι, μετά την κήρυξη του εμπορικού πολέμου από τον Ντόναλντ Τραμπ. Η Κίνα, η οποία αποτελεί τον βασικό στόχο του Τραμπ, αντέδρασε στην επιβολή δασμών επιβάλλοντας αυστηρότατους περιορισμούς στις εξαγωγές κρίσιμων ορυκτών. Η κίνηση αυτή δεν επηρέασε μόνο τους Αμερικάνους εισαγωγείς, αλλά και πολλές ευρωπαϊκές επιχειρήσεις. Να σημειωθεί πως τα κρίσιμα ορυκτά, και ειδικά οι σπάνιες γαίες, είναι αναγκαία για την κατασκευή πλήθους σύγχρονων προϊόντων, από κινητά τηλέφωνα μέχρι ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Στον τομέα της άμυνας, αυτές οι πρώτες ύλες διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο ως θεμελιώδες συστατικό για τα εξοπλιστικά συστήματα, τόσο για τα ηλεκτρονικά εξαρτήματα, όσο και τον μεταλλικό εξοπλισμό.
Στις 24 Απριλίου, οι ΗΠΑ και η Ευρωπαϊκή Ένωση υπέγραψαν ένα μνημόνιο για τα κρίσιμα ορυκτά. Οι δύο πλευρές θα καταρτίσουν ένα σχέδιο δράσης με στόχο τη διαφοροποίηση των εφοδιαστικών αλυσίδων για τις πρώτες ύλες στρατηγικής σημασίας, με απώτερο σκοπό τον περιορισμό της εξάρτησης από την Κίνα. Ωστόσο, οι αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ προειδοποιούν πως το Πεκίνο θα επιχειρήσει να υπονομεύσει τη συγκεκριμένη προσπάθεια, ρίχνοντας τις τιμές των εξαγωγών του και ενδεχομένως πιέζοντας μικρότερες χώρες. Από την άλλη πλευρά, αρκετοί Ευρωπαίοι αξιωματούχοι εκφράζουν ανησυχίες για το κατά πόσο η μείωση της κινεζικής επιρροής θα σηματοδοτήσει την αύξηση της αμερικανικής επιρροής, καθιστώντας την Ευρώπη εξαρτημένη από έναν άλλο «άσπονδο φίλο».