Κάτι ανάλογο θα μπορούσε κάποιος να πει και για την Ουκρανία, όπου η Ρωσσία εισέβαλε αφού απέτυχαν οι προσπάθειες εφαρμογής πολιτικών λύσεων και εν προκειμένω της προηγηθείσης Συμφωνίας του Μίνσκ. Ένα άλλο κοινό στοιχείο των δύο αυτών εν εξελίξει πολέμων είναι το γεγονός ότι η χρονική τους διάρκεια ξέφυγε. Οι Ρώσσοι στην Ουκρανία υπολόγιζαν να έχουν επιτύχει τους στόχους τους (περιλαμβανομένης της ανατροπής της κυβερνήσεως Ζελένσκυ) μέχρι το τέλος της ανοίξεως του 2022. Και μπορεί σήμερα να έχουν σημαντικά εδαφικά κέρδη, αλλά ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει. Συνεχίζεται. Στην Μέση Ανατολή, οι Αμερικανοί περίμεναν ότι εντός εβδομάδος θα είχαν καταστείλει τις στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν και θα είχαν προκαλέσει ανατροπή του καθεστώτος των μουλάδων. Και αυτοί ακόμη προσπαθούν, έχοντας ανοίξει ένα μέτωπο που επηρεάζει όλον τον πλανήτη εξ αιτίας των Στενών του Ορμούζ. Και στις δυο περιπτώσεις ο πόλεμος έχει αποκτήσει την δική του δυναμική. Δεν ελέγχεται από την βούληση αυτών που τον ξεκίνησαν. Και ο Πρόεδρος Τράμπ και ο Πρόεδρος Πούτιν θα εγνώριζαν ότι αυτή είναι η προοπτική ενός πολέμου, αν είχαν διαβάσει λίγο Ιστορία. Είναι η μοίρα του κόσμου και δή των μεγάλων δυνάμεων να μην διδάσκονται από την Ιστορία και να διαπράττουν τα ίδια λάθη το οποία διέπραξαν άλλοι πριν από αυτούς, οδηγούμενοι και πάλι σε αδιέξοδο.