Πώς μια χώρα όπως το Ιράν, υπό καθεστώς πολυετών αυστηρών κυρώσεων, με ελάχιστα λειτουργικά μαχητικά αεροσκάφη και ακόμα λιγότερες κύριες ναυτικές μονάδες, κατάφερε όχι μόνο να επιβιώνει των μαζικών πληγμάτων ΗΠΑ και Ισραήλ – χωρών με δύο από τους ισχυρότερους αεροπορικούς στόλους του πλανήτη – αλλά και κατά τα φαινόμενα να επικρατήσει (του συγκεκριμένου τουλάχιστον γύρου αντιπαράθεσης);

Μέρος της απάντησης σχετίζεται με τις συχνά υποτιμημένες δυνατότητες της ιρανικής οικονομίας. Παρά τις κυρώσεις, το Ιράν βρίσκεται τα τελευταία χρόνια στη 10η θέση παγκοσμίως στην παραγωγή χάλυβα (μπροστά από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, πλην Ρωσίας και Γερμανίας), στη 15η-16η θέση στην παραγωγή οχημάτων (προηγούμενο του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ιταλίας και ενίοτε της Ρωσίας), ενώ ακόμα και σε ΑΕΠ κατά κεφαλήν (όπου οι κυρώσεις και ο μεγάλος αγροτικός πληθυσμός παίζουν μεγάλο ρόλο) βρίσκεται σε παρόμοιο επίπεδο με τη Βραζιλία και την Ουκρανία (σε όρους αγοραστικής δύναμης).

Οι καθόλου ασήμαντες αυτές βιομηχανικές δυνατότητες έδωσαν στη χώρα τη δυνατότητα να εκπονήσει ένα αρκετά εκτεταμένο εγχώριο πρόγραμμα όπλων, από άρματα μάχης και αεροσκάφη μέχρι πυραύλους. Ωστόσο, η εικόνα που είχαν πολλοί στη Δύση ήταν ότι τα περισσότερα από αυτά βασίζονταν σε σημαντικό βαθμό σε παλαιότερη τεχνολογία (συχνά μείγμα αμερικανικής – από την εποχή του Σάχη – και σοβιετικής ή ρωσικής) και δεν θεωρούνταν ιδιαίτερα υψηλής ποιότητας. 

Ο παράγων γεωγραφία

Χωρίς όμως κατάλληλη στρατηγική, οι όποιες παραγωγικές δυνατότητες της χώρας δεν θα είχαν νόημα. Η ευθεία αντιπαράθεση με τους επιτιθέμενους, σε πεδίο της δικιάς τους επιλογής θα οδηγούσε σε βέβαιη ήττα. Μόνη λοιπόν επιλογή ήταν μια ασύμμετρη αντιπαράθεση, όπου το Ιράν θα περιόριζε την έκθεσή του στα σημεία υπεροχής ΗΠΑ και Ισραήλ, όσο το δυνατόν περισσότερο, προσπαθώντας ταυτόχρονα να αξιοποιήσει τις βιομηχανικές της δυνατότητες και νέες τεχνολογίες σχετικά χαμηλής έντασης κεφαλαίου (δηλαδή περιορισμένου κόστους).

(η συνέχεια στο slpress.gr)

*Ο Βασίλης Γ. Μανουσάκης διδάσκει από το 2021 στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ. Σπούδασε Διεθνείς και Ευρωπαϊκές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ενώ κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο War Studies από το King’s College London και διδακτορικό από το Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Το ερευνητικό και διδακτικό του έργο εστιάζει στη μελέτη των στρατιωτικών κατοχών και του πολέμου, καθώς και πτυχών οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ιστορίας του 20ου αιώνα.

Ακολουθήστε το energia.gr στο Google News!Παρακολουθήστε τις εξελίξεις με την υπογραφη εγκυρότητας του energia.gr
Απόρρητο