Ήδη άλλως τε είναι σαφές ότι άλλος πόλεμος ενδιαφέρει τις ΗΠΑ και άλλος τους Ευρωπαίους. Οι Ευρωπαίοι κοιτάζουν προς Ουκρανία και θέλουν υποστήριξη από τις ΗΠΑ προκειμένου να συνεχισθεί ο πόλεμος με την Ρωσσία. ΟΙ ΗΠΑ, από την άλλη, ζητούν συμμετοχή της Ευρώπης στον πόλεμο κατά του Ιράν. Πρόκειται για εκ διαμέτρου αντίθετους στρατηγικούς προσανατολισμούς. Το θέμα είναι ότι ενώ οι ΗΠΑ είναι εκ των ισχυρότερων στρατιωτικώς χωρών του κόσμου, η Ευρώπη εξακολουθεί να παραπαίει. Είναι φανερό ότι η πολιτική ένωσις την οποία κάποιοι φαντασιώνονταν είναι ανέφικτη. Στρατιωτικώς δε, οι ευρωπαϊκές χώρες «καλόμαθαν» να φορτώνουν στους Αμερικανούς τις ευθύνες της συλλογικής αμύνης και σήμερα οι στρατοί τους έχουν υποβαθμισθεί, χρειάζεται δε πολύς χρόνος για τις απαραίτητες στρατηγικές αναθεωρήσεις στις οποίες θα μπορούσε να βασισθεί μια μελλοντική ισχυροποίησις. Και όσο αναζητούνται συλλογικές λύσεις επιβεβαιώνεται ότι και οι χώρες της ΕΕ έχουν τόσο διαφορετικά -έως και αλληλοσυγκρουόμενα – συμφέροντα, που αδυνατούν να έλθουν σε στοιχειώδη συνεννόηση.