που μπορούν να συμβάλουν σε αυτή τη διαφοροποίηση, από τους μικρούς αρθρωτούς πυρηνικούς αντιδραστήρες (SMRs), την πυρηνική ενέργεια, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.
«Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μένουν στα λόγια, απλώς, τόνισε. Βάζουν αμερικανικά κεφάλαια και επενδύουν σε υποδομές, σε κομβικά σημεία όπως η Ελλάδα, πρόσθεσε.
Οι δηλώσεις Γκιλφόιλ απηχούν την στρατηγική των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο που έγκειται στο νέο δόγμα ότι η ενεργειακή ασφάλεια συμβάλει στην εθνική ασφάλεια.
Όπως είπε, η διαφοροποίηση δεν αποτελεί ιδεολογική επιλογή αλλά μακροπρόθεσμη και υπεύθυνη απόφαση.
Ήδη, ο Λευκός Οίκος έχει προχωρήσει σε ριζική αναθεώρηση μιας σειράς οδηγιών για την πυρηνική ασφάλεια και τις κοινοποίησε στις εταιρείες που εποπτεύει, χωρίς ωστόσο να δημοσιοποιήσει το νέο κανονιστικό πλαίσιο.
Αυτές οι αλλαγές υιοθετήθηκαν το περασμένο φθινόπωρο και τους πρώτους χειμερινούς μήνες από το αμερικανικό υπουργείο Ενέργειας, και αποσκοπούν στο να επιταχύνουν την ανάπτυξη μιας νέας γενιάς πυρηνικών αντιδραστήρων. Οι πρώτες πληροφορίες θέλουν τις αρμόδιες αρχές να προωθούν την κατασκευή τριών νέων αντιδραστήρων που προγραμματίζονται να τεθούν σε λειτουργία έως τον προσεχή Ιούλιο.
Παράλληλα, ο Λευκός Οίκος εξέδωσε τέσσερα εκτελεστικά διατάγματα με στόχο την ταχεία ανάπτυξη πυρηνικών αντιδραστήρων στη χώρα στο πλαίσιο του φιλόδοξου σχεδίου για την πυρηνική αναγέννηση των ΗΠΑ.
Τα διατάγματα θέτουν ως στόχο τον τετραπλασιασμό της πυρηνικής ισχύος της χώρας στα 400 GW.
Στην Ελλάδα, έχει ανοίξει, δειλά είναι η αλήθεια, ο διάλογος για τη χρησιμότητα των μικρών αρθρωτών πυρηνικών αντιδραστήρων (SMRs). Η χώρα μας ούτε διαθέτει, αλλά ούτε επιθυμεί να αναπτύξει πυρηνικούς σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Ωστόσο, το ανανεωμένο ενδιαφέρον που εκδηλώνεται προς τις τεχνολογίες νέας γενιάς πυρηνικών μονάδων, μικρότερης κλίμακας, με ενισχυμένα συστήματα παθητικής ασφάλειας και χαμηλότερο αρχικό επενδυτικό κόστος, υποχρεώνει την ελληνική κυβέρνηση να ακολουθήσει, έστω και από απόσταση «ασφαλείας», αυτό το νέο ρεύμα.
(Το energia.gr παρακολουθεί προσεκτικά τις εξελίξεις: εδώ και εδώ)
Η επίσημη στρατηγική της χώρας προτεραιοποιεί τις ΑΠΕ, τις διασυνδέσεις και το φυσικό αέριο, με αιχμή τις υποδομές LNG και τους ηλεκτρικούς διαδρόμους που αναβαθμίζουν τη γεωπολιτική θέση της χώρας στην Ανατολική Μεσόγειο και την χερσόνησο του Αίμου.
Στην Ευρώπη, η εικόνα αλλάζει με πιο γοργούς ρυθμούς. Το πλήγμα στην ασφάλεια εφοδιασμού της Ε.Ε. εξαιτίας της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, ανάγκασε τα θεσμικά όργανα της Ένωσης να συμπεριλάβουν στην αμφιλεγόμενη «ταξινομία», την πυρηνική ενέργεια ως «πράσινη» - υπό όρους.
Χώρες όπως η Γαλλία που διαθέτουν έναν τεράστιο στόλο πυρηνικών μονάδων, επιμένουν ότι η πυρηνική ενέργεια αποτελεί εχέγγυο για την απανθρακοποίηση της παραγωγής ρεύματος, ενώ άλλες, όπως η Γερμανία, είχαν επιλέξει να ακολουθήσουν αντίθετη πορεία, τα προηγούμενα χρόνια.
Πρόσφατα όμως, η χώρα αποφάσισε να κάνει στροφή 180 μοιρών και να προχωρήσει σε μια ιστορική ανατροπή της ενεργειακής της πολιτικής, επενδύοντας δυναμικά στην πυρηνική σύντηξη, ήτοι, την τεχνολογία που υπόσχεται άφθονη και καθαρή ενέργεια για το μέλλον (δείτε σχετικό άρθρο στο energia.gr εδώ)
Η Ελλάδα βρίσκεται γεωγραφικά σε μια περιοχή όπου ήδη λειτουργούν, ή σχεδιάζονται να τεθούν σε λειτουργία πυρηνικοί σταθμοί (Βουλγαρία και Τουρκία).
Πραγματική διάθεση για συναίνεση υπέρ της κατασκευής πυρηνικών σταθμών στη χώρα, δεν φαίνεται να υπάρχει αυτή τη στιγμή. Υπάρχουν όμως επιφυλάξεις που αφορούν στο κόστος κατασκευής, το θεσμικό και ρυθμιστικό πλαίσιο, τη σεισμικότητα της χώρας, αλλά και την κοινωνική αποδοχή.
Ωστόσο, η αμερικανική «παρότρυνση» που «ξύπνησε» τα αντανακλαστικά της Αθήνας στο ζήτημα της επανεκκίνησης των ερευνών υδρογονανθράκων, ίσως λειτουργήσει και σε αυτή την περίπτωση, με έμφαση στις μονάδες SMRs που να αποτελέσουν στο μέλλον ένα επιπλέον εργαλείο ενεργειακής σταθερότητας, ιδίως σε ένα σύστημα με υψηλή διείσδυση ΑΠΕ, στις οποίες διαπρέπει η χώρα μας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η αμερικανική αναφορά σε επενδύσεις «σε κομβικά σημεία όπως η Ελλάδα» αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Δεν αφορά μόνο το φυσικό αέριο ή τις διασυνδέσεις, αλλά και τη δυνητική ένταξη της χώρας σε μια νέα αλυσίδα αξίας γύρω από προηγμένες ενεργειακές τεχνολογίες. Το αν η Ελλάδα επιλέξει να ακολουθήσει θα εξαρτηθεί τόσο από τις γεωπολιτικές ισορροπίες, και την ωρίμανση της τεχνολογίας, όσο και από τους ευρωπαϊκούς κανόνες χρηματοδότησης αυτών των έργων.