τα διεθνή Στενά του Όρμουζ ανοικτά και το πετρέλαιο στα 60 δολάρια το βαρέλι, παρά να επαναφέρει τις ελευθερίες του Ιρανικού λαού. Απλώς, θα εντείνει την καταστολή και θα πολλαπλασιάσει τα θύματα, εάν επαναληφθούν οι βομβαρδισμοί της Ισραηλινής αεροπορίας.
Η απομόνωση του κληρικοδιαίτου Ιράν δεν απέδωσε μέχρι τούδε. Αντί ν’ ανατρέψει το καθεστώς , το ριζοσπαστικοποίησε άνευ ελέγχου. Η απονομιμοποίηση δεν κατάφερε την ανατροπή του κι η επάνοδος του Ρεζά Παχλεβί δεν τυγχάνει αποδοχής της πλειοψηφίας΄ υπαγορεύεται από το εξωτερικό αλλά αυτό δεν αρκεί.
Το Ιράν χρειάζεται διαφορετική μεταχείριση διεθνώς κι άλλη προσέγγιση στο εσωτερικό. Το ιδεώδες θα ήταν η αποκληρικοποίηση μετά από 30 χρόνια αλλ’ οι αδίστακτοι μουλάδες προτιμούν «να φονεύουν τα παιδιά τους» παρά να εγκαταλείψουν την νομή της εξουσίας.
Απομένει ο στρατός ως μία λύσις αλλά θα προκαλέσει εμφύλιο πόλεμο καθώς την κατάσταση ελέγχουν οι «φρουροί της επανάστασης» δηλ. εαυτοί με τους μουλάδες. Δύσκολα παραιτείται κανείς απ’ τα προνόμια του.
-Τι επιβάλλεται για την απελευθέρωση του Ιράν από τα εγχώρια δεσμά του;
Στο ρητορικό αυτό ερώτημα απαντά η κοινή λογική. Αφού η μέχρι τούδε πολιτική του αποκλεισμού και απομονώσεως του Ιράν απέτυχε, επιβάλλεται να δοκιμασθείη αντίθετη: Η αποκατάσταση της επικοινωνίας του Ιράν με τον υπόλοιπο κόσμο κι η άρση των κυρώσεων πλην εκείνων που σχετίζονται με τα πυρηνικά.
Εάν ανακάμψει η οικονομία του Ιράν κι ανακτήσει κάποια ευημερία ο Ιρανικός λαός , η Ιστορία έχει δείξει ότι υποχρεωτικά η καταστολή θα υποχωρήσει , νέες πολιτικές δυνάμεις θα αναπτυχθούν κι η ανατροπή θα έλθει σιγά-σιγά εκ των έσω.
Την βία θα διαδεχθεί η μεταρρύθμιση , χωρίς αίματα και αντεκδικήσεις. Το Ιράν δεν χρειάζεται «διάδοχο του θρόνου του Παγωνιού» μήτε την εφαρμογή του Κορανίου του μίσους αλλά την πλήρη αυτοδιάθεση των 90 εκατομμυρίων πληθυσμού του .Χωρίς έξωθεν επεμβάσεις κι εσωτερική νοσταλγία.
Ο πολιτικός χρόνος ουδέποτε επιστρέφει. ’Ετσι ενώθη η Γερμανία στην δεκαετία του 1990 , καταργήθηκε το Χαλιφάτο στην Τουρκία το 1923 και απηλλάγει η Ρωσία του Μπολσεβικισμού το 1989.
Η Ελληνική εμπειρία παρά τα σκαμπανεβάσματα της πρωθυπουργικής «δημοκρατίας», μετά την ήττα του Ζαχαριάδη το 1947 στον Γράμμο και το Βίτσι απέδειξε ότι η ρήσις τού Λεωνίδα Κύρκου «σύντροφοι ευτυχώς ηττηθήκαμε» ήταν σωστή. Σήμερα , ο Ελληνικός λαός ζει περισσότερο από ποτέ στην μακραίωνα ιστορία του. Πάνω από τα ογδόντα… Αυτό κάτι φανερώνει για την υπεροχή της ελευθερίας, εναλλακτικής του θανάτου, κατά τους ελεύθερους-πολιορκημένους του Μεσολογγίου το 1824.