Οι φυσικοί πόροι της Γης δεν ανήκουν σε κράτη ή φυλές. Αποτελούν κοινό θεμέλιο και παρακαταθήκη της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτή η πραγματικότητα διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι την εξόρυξη, τη βιομηχανία επεξεργασίας των πρώτων υλών και την ευθύνη της ηγεσίας. Αν η φύση δεν γνωρίζει σύνορα, τότε ούτε η διαχείρισή της μπορεί να περιορίζεται από αυτά.
Ο κόσμος σήμερα κινείται δυστυχώς προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η γεωπολιτική και η περιφερειοποίηση -που επανέρχεται δριμύτερη και αντικαθιστά την παγκοσμιοποίηση όπου αυτό είναι γεωπολιτικά εφικτό (και προσοδοφόρο!)- έχουν άλλη άποψη επιβάλλοντας αποκλεισμούς στον τομέα των πρώτων υλών, ειδικότερα των κρίσιμων. Ο οικονομικός περιφερισμός εξελίσσεται σε μια ολοένα και σημαντικότερη τάση της παγκόσμιας οικονομίας. Ο μισός κόσμος είναι υπό ανάπτυξη, καταδυναστεύοντας τον άλλο μισό που προσπαθεί να επουλώσει τις προηγούμενες πληγές του…εξαιτίας της ανάπτυξης! Εμπορικοί πόλεμοι, κυρώσεις και περιορισμοί πόρων αναδεικνύονται ως αποτέλεσμα γεωπολιτικής ισχύος, αλλά στην πραγματικότητα αντανακλούν πρόσκαιρα οφέλη, ανασφάλεια και φόβο.
(η συνέχεια στο sme.gr)
*Γενικός Διευθυντής Ορυκτών Πρώτων Υλών του Υπ. Περιβάλλοντος και Ενέργειας