Αυτό που έκανε τον Ρώσο πρόεδρο, Βλάντιμιρ Πούτιν, να αγκιστρωθεί στη λεγόμενη “συνεννόηση του Άνκορατζ” είναι ότι πήρε τα λόγια του Αμερικανού ομολόγου του τοις μετρητοίς. Δεν θεώρησε μόνο ότι η Ρωσία σπάει τη μερική διπλωματική απομόνωση, την οποία της είχε επιβάλει η Συλλογική Δύση. Θεώρησε, επίσης, ότι ανοίγεται ο δρόμος για μία νέα διεθνή πολυπολική τάξη, στο πλαίσιο της οποίας η Ρωσία θα αναγνωριστεί από τις ΗΠΑ ως μεγάλη δύναμη και τα συμφέροντά της θα είναι σεβαστά.
Μη θέλοντας κατ’ ουδένα τρόπο να παρεμβάλει εμπόδια σ’ αυτή τη διαδικασία συνεννόησης, το Κρεμλίνο επέδειξε τη μεγαλύτερη δυνατή ευελιξία απέναντι στον Τραμπ. Λαμβάνοντας, μάλιστα, υπόψη του τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα του Αμερικανού προέδρου, ο Πούτιν όχι μόνο απέφυγε την οποιαδήποτε επίκριση, αλλά και άδραξε κάθε ευκαιρία για να τον επαινέσει. Αυτή η στάση του υπαγορεύθηκε και από το γεγονός πως το αμερικανικό βαθύ κράτος και η Ευρώπη έσπρωχναν και σπρώχνουν τον Λευκό Οίκο προς την αντίθετη κατεύθυνση.
(η συνέχεια στο slpress.gr)