Αν και την επίθεση... αγάπης του Τραμπ την περιμέναμε, δεν ισχύει το ίδιο για τα σκληρά λόγια που ακούστηκαν από το στόμα του Ουκρανού Προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι. Σε μια ασυνήθιστα σκληρή ομιλία στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός στις 22 Ιανουαρίου 2026, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι εξαπέλυσε δριμεία επίθεση κατά της Ευρώπης, κατηγορώντας την για αδράνεια και έλλειψη αποφασιστικότητας. Συνέκρινε την κατάσταση στην Ευρώπη με την ταινία «Η Ημέρα της Μαρμότας», υποστηρίζοντας ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες ανακυκλώνουν τις ίδιες συζητήσεις χωρίς να λαμβάνουν δραστικά μέτρα κατά της Ρωσίας. Περιέγραψε την Ευρώπη ως ένα «όμορφο αλλά κατακερματισμένο καλειδοσκόπιο μικρών και μεσαίων δυνάμεων» που φαίνεται χαμένο, προσπαθώντας μάταια να πείσει τον Ντόναλντ Τραμπ να αλλάξει στάση. Ξεχνώντας προφανώς τα 193,3 δισεκατομμύρια ευρώ που έχει δαπανήσει η ΕΕ για να κρατηθεί όρθια η Ουκρανία από την αρχή της εισβολής αλλά και την καταφυγή του ιδίου στους Ευρωπαίους όταν πιεζόταν από τον Τραμπ να υπογράψει μια γρήγορη ανακωχή με τους Ρώσους.
Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος θα σκεφτεί κανείς. Πράγματι έτσι είναι, ωστόσο δεν μπορεί να μην επισημάνει και την αλήθεια που κρύβουν τα λεγόμενα των δύο ανδρών.
Είναι πλέον σαφές ότι η ΕΕ έχει φτάσει σε ένα επικίνδυνο τέλμα. Έχει απολέσει το κύρος και την αξιοπιστία της. Δεν έχει στρατηγική πυξίδα και το κυριότερο δεν φαίνεται να κατανοεί ποιες μάχες αξίζει να δώσει και ποιες όχι. Επί πέντε χρόνια στηρίχθηκε στο ουκρανικό αφήγημα, διαρρηγνύοντας κάθε δεσμό με την Μόσχα, που πλέον δεν θέλει ούτε να την ακούει. Πώς λοιπόν να παίξει ρόλο στις διαπραγματεύσεις για την ειρήνη στην Ουκρανία, όταν η ρωσική πλευρά αρνείται οποιαδήποτε εμπλοκή της; Πώς μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια των κρατών μελών της, όταν δυσκολεύεται τόσο πολύ να αντιμετωπίσει τις παράλογες απαιτήσεις του Αμερικανού Προέδρου για την Γροιλανδία; Δεν πρέπει κάποια στιγμή να ορθώσει ανάστημα; Δεν πρέπει κάποια στιγμή να σοβαρευτεί, αφήνοντας στην άκρη τα πράσινα..άλογα και τις woke ατζέντες; Και να ασχοληθεί με τα σοβαρά; Την στρατηγική και στρατιωτική της αυτονομία, την τόνωση της ανταγωνιστικότητά της, την πάταξη της υπογεννητικότητας και της παράνομης μετανάστευσης, την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της.
Και - φίλοι Ευρωπαίοι - το διεθνές δίκαιο, δεν το επικαλούμαστε όποτε μας συμφέρει. Υπάρχουν και κράτη μέλη που εξακολουθούν να ζουν υπό το καθεστώς απειλών όπως η Ελλάδα και η Κύπρος. Νισάφι πια με την υποκρισία!