να αντικαθιστά το διεθνές δίκαιο με κυνικές επεμβάσεις στο εσωτερικό τρίτων χωρών και να γελοιοποιεί ανύπαρκτους υπερεθνικούς θεσμούς και οργανισμούς και σφραγίζουν το τέλος μιας ολόκληρης εποχής εύθραυστων διπλωματικών ισορροπιών.
Σηματοδοτούν ακόμη την απαρχή του τέλους της παγκοσμιοποίησης με φιλελεύθερο μανδύα και το πρελούδιο μιας νέας εποχής κρατικού παρεμβατισμού, ακύρωσης στην πράξη των αρχών του ελεύθερου εμπορίου και επιστροφή στον προστατευτισμό και την επιδίωξη του εθνικού συμφέροντος, με εργαλεία την απειλή ή τη χρήση στρατιωτικής ισχύος, όπου αυτό είναι πρόσφορο και κατά το δυνατό ανέξοδο –και αναίμακτο - για τον επιτιθέμενο.
Η επέμβαση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα δεν πρέπει να εκπλήσσει κανέναν. Όποιος προφασίζεται σήμερα τον έκπληκτο, απλώς υποκρίνεται.
Η γνώση της ιστορίας των δυναμικών παρεμβάσεων της μεγάλης δυτικής υπερδύναμης στις χώρες της Κεντρικής και της Λατινικής Αμερικής αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι ΗΠΑ θεωρούν το υπογάστριο της ηπείρου ως προνομιακό χωράφι τους.
Το Δόγμα Μονρόε εκφράστηκε το 1823 και συμπυκνωνόταν στο σύνθημα, «Η Αμερική για τους Αμερικανούς». Με αυτό οι ΗΠΑ απέρριπταν κάθε περαιτέρω ανάμειξη της Ευρώπης στην περιοχή και διακήρυτταν ότι αναλάμβαναν, πλέον, ρόλο εγγυητή και προστάτη των χωρών της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής.
Ο Ψυχρός Πόλεμος και η αντικομμουνιστική υστερία μετά τον ΒΠΠ, προσέδωσε ιδεολογικό μανδύα στις επιδιώξεις αλλεπάλληλων κυβερνήσεων των ΗΠΑ, που κατέτειναν αμιγώς στην προστασία των αμερικανικών οικονομικών και εμπορικών συμφερόντων.
Οι ΗΠΑ συγκρούστηκαν στρατιωτικά με το Μεξικό, μεταξύ 1846 και 1848, για εδαφικές διεκδικήσεις.
Με την Κούβα, το 1898, για την υπαγωγή του νησιού στην αμερικανική σφαίρα επιρροής.
Με την Νικαράγουα, από το 1912, έως το 1933, για τον πολιτικό έλεγχο της χώρας.
Επενέβησαν στην Δομινικανή Δημοκρατία, το 1965 για να αποτρέψουν την κομμουνιστική απειλή κατά του καθεστώτος.
Επενέβησαν στρατιωτικά στην Γρενάδα το 1983, μεταξύ άλλων, για να αποτρέψουν την πολιτική αστάθεια που προκάλεσε το στρατιωτικό πραξικόπημα κατά το οποίο δολοφονήθηκε ο πρωθυπουργός, Μόρις Μπίσοπ.
Στον Παναμά, το 1989, ανέτρεψαν το καθεστώς και συνέλαβαν τον Μανουέλ Νοριέγκα, τον οποίο απήγαγαν και μετέφεραν στις ΗΠΑ για να δικαστεί και να φυλακιστεί, τελικά, με τις κατηγορίες ότι χρησιμοποιούσε τον Παναμά ως κόμβο ναρκωτικών προς τις ΗΠΑ, ότι ξέπλενε βρώμικο χρήμα και ότι συνεργαζόταν με το κολομβιανό καρτέλ του Μεντεγίν.
Ο ΗΠΑ οργάνωσαν και εκτέλεσαν πραξικοπήματα και μυστικές επιχειρήσεις στην Γουατεμάλα, το 1954 για την ανατροπή του προέδρου της χώρας και την “μεταβίβαση” των καλλιεργήσιμων εδαφών στην United Fruit.
Στην Χιλή, το 1973, ανέτρεψαν με πραξικόπημα που οργάνωσαν οι μυστικές τους υπηρεσίες, τον πρόεδρο Σαλβαδόρ Αλιέντε και αντικατέστησαν το δημοκρατικό πολίτευμα με στρατιωτικό καθεστώς υπό τον στρατηγό, Αουγκούστο Πινοσέτ.
Επίσης, στήριξαν τα στρατιωτικά καθεστώτα που είχαν επιβληθεί στην Βραζιλία, το 1964 και στην Αργεντινή, το 1976 και οργάνωσαν την επιχείρηση Condor που αποσκοπούσε στην καταστολή κινημάτων αντιφρονούντων στην Νότια Αμερική.
Στήριξαν οικονομικά και στρατιωτικά τις κυβερνήσεις του Ελ Σαλβαδόρ και της Γουατεμάλας, τη δεκαετία του 1980, στη διάρκεια των εμφυλίων συγκρούσεων με τους κομμουνιστές, όπως έκαναν και στην περίπτωση της Νικαράγουας όπου χρηματοδότησαν τους Contras στον πόλεμο κατά των Σαντινίστας (σκάνδαλο Iran–Contra).
Οι παρεμβάσεις στων ΗΠΑ στην περιοχή περιλαμβάνουν, τέλος, οικονομικές πιέσεις και εμπορικές κυρώσεις και την άσκηση διπλωματικών πιέσεων, σε αντάλλαγμα οικονομική και αμυντική συνεργασία.
Η θέση της χώρας μας στα όσα συμβαίνουν στην Βενεζουέλα όπως αποτυπώθηκε στις δηλώσεις του πρωθυπουργού φανερώνει την έκδηλη αμηχανία του Κυριάκου Μητσοτάκη να καταδικάσει την ωμή παρέμβαση του στρατηγικού εταίρου της χώρας μας σε μια χώρα-μέλος του ΟΗΕ.
Είναι ακριβώς η ίδια αμηχανία που διέκρινε την ελληνική κυβέρνηση απέναντι στο Ισραήλ για τον ακραίο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει την απειλή κατά της ύπαρξής του, από το Ιράν και τους αντιπροσώπους του στην Μέση Ανατολή.
Η Στήλη "καταλαβαίνει" την κυβέρνηση που μοιάζει να τηρεί σταθερή στάση απέναντι σε μια σειρά διεθνών σοβαρών προβλημάτων και να μην επαμφοτερίζει, τάχα «είμαι και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ» -θέση που ουδέποτε πρόσφερε το παραμικρό όφελος στη χώρα.
Λέει, έστω και μέσα από τα δόντια, ότι είναι με τον…αστυφύλαξ, ακόμη και αν ακούγεται "τραμπικά" κυνικό!
Το τέλος της αθωότητας έφθασε και όλοι αναρωτιούνται, ποια θα είναι η επόμενη αρχή για τα θέματα του πλανήτη.
Ποιος είπε ότι οι διπλωματικές ισορροπίες είναι εύκολο πράγμα;