με πιθανότητα νίκης που αγγίζει το 90% την απώλεια της Βουλής των Αντιπροσώπων, υπολογίζοντας καθαρές απώλειες 9 έως 19 εδρών για τους Ρεπουμπλικανούς, την ώρα που το 13% των ψηφοφόρων του 2024 εμφανίζεται αποσυσπειρωμένο. Το ενδεχόμενο ενός «διαιρεμένου Κογκρέσου» -με τη Βουλή στα χέρια των Δημοκρατικών και τη Γερουσία να ισορροπεί σε οριακές αναμετρήσεις- θέτει την άσκηση της προεδρικής εξουσίας υπό θεσμική και οικονομική «πολιορκία».
Η ενεργειακή στρατηγική της κυβερνήσεως Τραμπ αποτελεί τον κεντρικό πυλώνα της εγχώριας και διεθνούς πολιτικής του, ωστόσο η απώλεια της Βουλής αφαιρεί από τον Λευκό Οίκο την αποκλειστική αρμοδιότητα της ψηφίσεως των κρατικών δαπανών (Power of the Purse). Αυτό σημαίνει ότι η Δημοκρατική πλειοψηφία δύναται να αρνηθεί νέες χρηματοδοτήσεις για υποδομές ορυκτών καυσίμων, επιδοτήσεις διυλιστηρίων ή νέες φοροαπαλλαγές στις πετρελαϊκές εταιρείες. Παράλληλα, ο εμβληματικός ενεργειακός νόμος One Big Beautiful Bill (OBBB Act) του 2025 τίθεται σε καθεστώς νομοθετικής παραλύσεως, ενώ η αντιπολίτευση θα επιχειρήσει να θωρακίσει τις αδειοδοτήσεις ανανεώσιμων πηγών ενέργειας μέσω του Bipartisan American Affordability and Jobs Act. Αντιθέτως, εφόσον ο Τραμπ διατηρήσει τη Γερουσία, διασώζει τον έλεγχο των αρμοδίων υπουργείων (DOE) και της Υπηρεσίας Προστασίας Περιβάλλοντος (EPA), συνεχίζοντας τη χαλάρωση περιβαλλοντικών όρων και την παραχώρηση αδειών γεωτρήσεων σε ομοσπονδιακά εδάφη μονομερώς, μέσω προεδρικών διαταγμάτων (Executive Orders) και της επικλήσεως του Νόμου Εθνικής Αμυντικής Παραγωγής (DPA).
Στο πεδίο του πετρελαίου, η προεδρική εξουσία εμφανίζεται πιο θωρακισμένη, καθώς η «ενεργειακή εκεχειρία» με τη Μόσχα και η έκδοση της Γενικής Αδείας (General License 135) από το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών (OFAC), που επιτρέπει τη ροή ρωσικού ντίζελ έως τον Απρίλιο του 2027, βασίζονται αποκλειστικά στην εκτελεστική αρμοδιότητα του Προέδρου. Παρά τη διακομματική ψήφιση του νόμου Lindsey O. Graham Sanctioning Russia and Iran Act of 2026, ο Τραμπ έκανε χρήση του δικαιώματος «παγώματος» των κυρώσεων, επικαλούμενος το εθνικό συμφέρον. Ένα νέο Κογκρέσο αδυνατεί να ακυρώσει άμεσα το προεδρικό διάταγμα, καθώς απαιτείται πλειοψηφία 2/3 και στα δύο σώματα για την υπέρβαση του προεδρικού βέτο. Ωστόσο, η αντιπολίτευση αποκτά ισχυρό όπλο κοινοβουλευτικού ελέγχου, όπου η διεξαγωγή δημόσιων εξεταστικών ερευνών για τις παρασκηνιακές ενεργειακές συμφωνίες με το Κρεμλίνο θα αυξήσει κατακόρυφα το πολιτικό κόστος για τον Λευκό Οίκο.
Το μέτωπο της Ουκρανίας και του Ιράν
Αυτή η εσωτερική παράλυση παρασύρει μοιραία και τα μεγάλα γεωπολιτικά μέτωπα. Στην Ουκρανία, η τακτική του Τραμπ να εκβιάσει τον Βολόντιμιρ Ζελένσκι με πλήρη διακοπή της αμερικανικής βοήθειας εξουδετερώνεται, καθώς η Βουλή μπορεί να ψηφίζει αυτόνομα πακέτα στήριξης προς το Κίεβο. Παράλληλα, αν ο Λευκός Οίκος επιχειρήσει να προσφέρει στον Πούτιν μόνιμη άρση των αμερικανικών κυρώσεων με αντάλλαγμα μια εκεχειρία, το Κογκρέσο δύναται να «κλειδώσει» τις κυρώσεις νομοθετικά, στερώντας από τον Τραμπ το βασικό του διαπραγματευτικό χαρτί. Στο δε μέτωπο του Ιράν, η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο εύφλεκτη, με τις στρατιωτικές τριβές και την άνοδο των τιμών στα καύσιμα να πιέζουν ήδη την κυβέρνηση. Μπορεί η Γερουσία να παρέχει κάλυψη για τη συνέχιση των κυρώσεων στον ιρανικό «σκιώδη στόλο», όμως μια εχθρική Βουλή αναμένεται να ενεργοποιήσει τον Νόμο περί Πολεμικών Εξουσιών, μπλοκάροντας παράλληλα τα έκτακτα κονδύλια του Πενταγώνου για ευρείες πολεμικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή.
Οι επιπτώσεις για την διεθνή σκηνή
Εάν η 3η Νοεμβρίου 2026 επιβεβαιώσει τις δημοσκοπήσεις, ο Ντόναλντ Τραμπ δεν θα δει την ενεργειακή του πολιτική απλώς να περιχαρακώνεται, αλλά θα κληθεί να αντιμετωπίσει έναν πρωτοφανή θεσμικό αποκλεισμό. Στο εσωτερικό, η απουσία κονδυλίων θα μετατρέψει την ενεργειακή του ατζέντα σε ένα εξαιρετικά περιορισμένο γραφειοκρατικό παιχνίδι διαταγμάτων. Όσον αφορά το μείζον ερώτημα για το τι σημαίνει αυτό για την διεθνή σκηνή, μια θεσμική παράλυση στην Ουάσινγκτον ενδέχεται να δημιουργήσει νέο διπλωματικό αδιέξοδο και ουσιαστικά να βυθίσει τις διεθνείς σχέσεις σε μια παρατεταμένη περίοδο αβεβαιότητας. Το βασικότερο πρόβλημα που ανακύπτει για τη διεθνή πολιτική σκηνή είναι η τακτική της «στάσης αναμονής» που υιοθετούν αυτομάτως τόσο οι σύμμαχοι όσο και οι αντίπαλοι των Ηνωμένων Πολιτειών. Στη Μόσχα, ο Βλαντιμίρ Πούτιν γνωρίζει καλά ότι ένας Αμερικανός Πρόεδρος με εχθρικό Κογκρέσο στερείται της θεσμικής ισχύος να εγγυηθεί το βασικότερο ίσως αντάλλαγμα μιας ειρηνευτικής συμφωνίας: τη μόνιμη και νομοθετημένη άρση των αμερικανικών κυρώσεων. Την ίδια στιγμή, στο Κίεβο, η ουκρανική ηγεσία αποκτά ένα ισχυρό στήριγμα στη Δημοκρατική πλειοψηφία της Βουλής, η οποία μπορεί να επιβάλει πακέτα στρατιωτικής και οικονομικής ενίσχυσης. Με αυτά τα δεδομένα, ουδείς εκ των δύο εμπόλεμων έχει λόγο να προσέλθει με διάθεση ουσιαστικού συμβιβασμού στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Ανάλογη εικόνα διαμορφώνεται και στη Μέση Ανατολή. Η Τεχεράνη αντιλαμβάνεται ότι ο Λευκός Οίκος, στερούμενος την έγκριση νέων κονδυλίων και αντιμέτωπος με την πιθανή ενεργοποίηση του Νόμου περί Πολεμικών Εξουσιών από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, αδυνατεί να αναλάβει το ρίσκο μιας παρατεταμένης, ευρείας στρατιωτικής σύγκρουσης. Συνεπώς, το ιρανικό καθεστώς έχει κάθε συμφέρον να συντηρεί την ένταση χαμηλής εντάσεως στην περιοχή, ποντάροντας στη σταδιακή φθορά της αμερικανικής επιρροής.
Η αδυναμία του Αμερικανού Προέδρου να περάσει διεθνείς δεσμεύσεις από το νομοθετικό σώμα θα οδηγήσει μοιραία σε μια μετατόπιση της αμερικανικής ισχύος προς μονομερή εργαλεία, όπως η επιβολή δασμών και η χρήση προεδρικών διαταγμάτων. Αυτή η τακτική καθιστά την εξωτερική πολιτική της Ουάσινγκτον πιο απρόβλεπτη και οξεία σε βραχυπρόθεσμο επίπεδο, αλλά δομικά ασθενέστερη σε βάθος χρόνου.
Όταν η υπερδύναμη εγκλωβίζεται σε έναν διαρκή εσωτερικό πόλεμο μεταξύ Λευκού Οίκου και Καπιτωλίου, δημιουργείται ένα επικίνδυνο γεωπολιτικό κενό. Η μεν Ευρώπη θα αναγκαστεί να αναζητήσει βηματισμό αυτονόμησης μέσα από συμπληγάδες, η δε Κίνα θα βρει την ευκαιρία να προβάλει ως ο μοναδικός υπολογίσιμος και θεσμικά σταθερός παίκτης στο διεθνές εμπόριο και τη διπλωματία. Τα μέτωπα, συνεπώς, όχι μόνο δεν θα κλείσουν εύκολα, αλλά θα εισέλθουν σε μια επικίνδυνη φάση «συντηρημένης αβεβαιότητας», μεταθέτοντας τις όποιες καθοριστικές λύσεις για το ορόσημο των αμερικανικών προεδρικών εκλογών του 2028.