Πιέσεις της Τεχεράνης στην Ουάσιγκτον - Δέκα επιθέσεις σε πλοία από τις αρχές Οκτωβρίου, τα δύο ελληνικών συμφερόντων

Σε εργαλείο αυξανόμενης πίεσης εξελίσσεται για την Τεχεράνη η κρίση στα Στενά του Ορμούζ, καθώς οι επιθέσεις σε εμπορικά πλοία κλιμακώνονται, ενώ το Ιράν συνδέει πλέον την πλήρη αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας με συγκεκριμένους πολιτικούς όρους προς τις ΗΠΑ.

Μόνο τις τελευταίες ώρες έχουν χτυπηθεί έξι εμπορικά πλοία, ενώ από τις αρχές Οκτωβρίου ο συνολικός αριθμός των πλοίων που έχουν δεχθεί πλήγματα ανέρχεται σε δέκα.

Ανάμεσά τους βρίσκονται και δύο πλοία ελληνικών συμφερόντων, γεγονός που ενισχύει την ανησυχία για τη διεύρυνση των στόχων και τη νέα τακτική που φαίνεται να ακολουθεί η Τεχεράνη στην περιοχή.

Η εικόνα που διαμορφώνεται δείχνει ότι οι επιθέσεις δεν περιορίζονται πλέον σε συγκεκριμένο τύπο πλοίου, σημαία ή ιδιοκτησιακό καθεστώς, αλλά επεκτείνονται σε ευρύτερο φάσμα της εμπορικής ναυτιλίας, ακόμη και σε πλοία κινεζικής ιδιοκτησίας ή κινεζικών συμφερόντων.

Δύο πλοία ελληνικών συμφερόντων

Στόχος επίθεσης έγινε το LNG carrier «Maran Gas Mystras», συμφερόντων του ομίλου της Μαρίας Αγγελικούση. Σύμφωνα με το υπουργείο Ναυτιλίας, τα 30 μέλη του πληρώματος, μεταξύ των οποίων και 11 Έλληνες, είναι καλά στην υγεία τους.

Το πλοίο χτυπήθηκε ενώ έπλεε στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή κοντά στα Στενά του Ορμούζ και ενώ πραγματοποιούσε διέλευση από τον ομανικό διάδρομο. Σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, χτυπήθηκε πιθανότατα με μικρό πύραυλο από ταχύπλοο, στο πίσω μέρος του πλοίου, προκαλώντας μικρή διάτρηση χωρίς εκτεταμένες ζημιές.

Οι ακριβείς συνθήκες του περιστατικού παραμένουν υπό διερεύνηση και δεν έχει επιβεβαιωθεί επίσημα η ευθύνη για την επίθεση. Ωστόσο, πηγές εταιρειών ναυτιλιακής ασφάλειας τη συνδέουν με τους Φρουρούς της Επανάστασης του Ιράν.

Το «Maran Gas Mystras», χωρητικότητας 159.900 κυβικών μέτρων και κατασκευής 2015, παρέμεινε λειτουργικό και συνεχίζει αυτοδύναμα την πορεία του προς το αγκυροβόλιο της Φουτζέιρα.

Λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 4 Οκτωβρίου, είχε δεχθεί πλήγμα και το νεότευκτο Aframax/LR2 «Lipsi», σημαίας Λιβερίας και υπό τη διαχείριση της Dynacom Tankers Management. Από το περιστατικό προκλήθηκαν ζημιές στο μηχανοστάσιο, χωρίς να αναφερθούν τραυματισμοί ή θαλάσσια ρύπανση. Και αυτή η επίθεση παρότι δεν έχει υπάρξει ανάληψη ευθύνης συνδέεται με το Ιράν.

Το Ορμούζ ως διαπραγματευτικό χαρτί

Η Τεχεράνη συνδέει πλέον ευθέως την πλήρη αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας στο Ορμούζ με την ικανοποίηση πολιτικών όρων από τις Ηνωμένες Πολιτείες, γεγονός που ενισχύει την εκτίμηση ότι οι επιθέσεις δεν αποσκοπούν μόνο στον περιορισμό των θαλάσσιων ροών, αλλά μπορούν να λειτουργούν και ως μοχλός διαπραγματευτικής πίεσης προς την Ουάσιγκτον.

Η διεύρυνση των επιθέσεων δημιουργεί πλέον ερωτήματα για τον τρόπο επιλογής των στόχων. Αναλυτές ναυτιλιακής ασφάλειας έχουν αναφέρει ότι εξετάζεται ακόμη και το ενδεχόμενο οι ιρανικές δυνάμεις να πλήττουν πλοία που εισέρχονται σε προκαθορισμένη «ζώνη εμπλοκής», χωρίς να έχει επιλεγεί απαραίτητα συγκεκριμένος στόχος εκ των προτέρων.

Το γεγονός αυτό ενισχύει την εκτίμηση ότι η Τεχεράνη επιδιώκει να καταδείξει πως εξακολουθεί να διαθέτει τη δυνατότητα να επηρεάζει καθοριστικά τη ναυσιπλοΐα και τις ενεργειακές ροές μέσω της περιοχής.

Παράλληλα, η κρίση διατηρεί υψηλό το ενεργειακό κόστος. Το brent κινείται γύρω από τα 98,29 δολάρια το βαρέλι, έχοντας κατά διαστήματα ξεπεράσει και τα 100 δολάρια, ενώ έχουν αυξηθεί αισθητά τόσο τα ασφάλιστρα πολεμικού κινδύνου όσο και το συνολικό κόστος μεταφοράς.

Οι υψηλότερες τιμές ενέργειας και το αυξημένο κόστος για τη ναυτιλία δημιουργούν πρόσθετες οικονομικές και πολιτικές πιέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και στους συμμάχους τους.

Η διάσταση αυτή έγινε ακόμη σαφέστερη μετά την απόρριψη από τον Ντόναλντ Τραμπ, στις 26 Σεπτεμβρίου, ιρανικής πρότασης που προέβλεπε, μεταξύ άλλων, την επαναλειτουργία του Στενού του Ορμούζ και την αποκλιμάκωση των εχθροπραξιών.

Στις 4 Οκτωβρίου, ο πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ δήλωσε ότι το Στενό δεν θα επανέλθει σε κανονική λειτουργία ωσότου ικανοποιηθούν επτά ιρανικοί όροι, οι οποίοι είχαν τεθεί στο πλαίσιο της ενδιάμεσης συμφωνίας του Ιουνίου.

Με αυτά τα δεδομένα, η συνεχιζόμενη πίεση στη διεθνή ναυτιλία μπορεί να ερμηνευθεί και ως προσπάθεια της Τεχεράνης να αυξήσει το οικονομικό και πολιτικό κόστος της μη επίτευξης συμφωνίας και να ενισχύσει τη θέση της σε μια ενδεχόμενη νέα διαπραγμάτευση.

(από την εφημερίδα «ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ»)

Ακολουθήστε το energia.gr στο Google News!Παρακολουθήστε τις εξελίξεις με την υπογραφη εγκυρότητας του energia.gr
Απόρρητο