Χωρίς τα φυσικά πλεονεκτήματα και την κρατική υποστήριξη που απολαμβάνουν άλλες μεγάλες εταιρείες, οι εν λόγω εταιρείες πρέπει να ακολουθήσουν διαφορετική πορεία.
Συγκρίνετε την BP και την Shell με τις κρατικές πετρελαϊκές εταιρείες: τη Saudi Aramco, την Adnoc, την Petrobras, τους κινεζικούς κρατικούς κολοσσούς, την Petróleos de Venezuela (PDVSA), την Petronas της Μαλαισίας, μεταξύ πολλών άλλων.
Αυτές οι εταιρείες έχουν μια απλή αποστολή: να εξάγουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο, να τα πωλούν και να υπηρετούν το κράτος καταβάλλοντας μερίσματα στο δημόσιο ταμείο και τροφοδοτώντας την εγχώρια αγορά. Συνήθως δεν χρειάζεται να αναλαμβάνουν σημαντικούς κινδύνους, όπως οι γεωτρήσεις για πετρέλαιο σε ανεξερεύνητες λεκάνες, και δεν χρειάζεται να ανησυχούν τόσο πολύ για την πολιτική. Ακόμα και όταν ψηφίζονται κυβερνήσεις που έχουν δεσμευτεί για ταχύτερη δράση για το κλίμα, όπως στη Βραζιλία και το Μεξικό, η σημασία των εσόδων από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο για τα δημόσια οικονομικά είναι συνήθως αρκετή για να προστατεύσει τα συμφέροντά τους και να ξεπεράσει την κοινωνική αντίθεση.
Έπειτα, υπάρχουν αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «εθνικοί πρωταθλητές», ήτοι εταιρείες που είναι ανεξάρτητες ή στις οποίες υπάρχει μειοψηφικό κρατικό μερίδιο, αλλά αποτελούν μέρος της ενεργειακής και βιομηχανικής στρατηγικής της χώρας τους. Μερικές από τις μεγαλύτερες είναι η γαλλική TotalEnergies, η νορβηγική Equinor και η ιταλική Eni. Μπορούν να βασίζονται σε κυβερνήσεις που θεωρούν την επιτυχία τους ως εθνικό συμφέρον, ανοίγοντας το δρόμο για τα πάντα, από ένα εκπαιδευτικό σύστημα σχεδιασμένο να παράγει επαρκή αριθμό μηχανικών και γεωλόγων, έως διπλωματική υποστήριξη στο εξωτερικό, έως έναν πρόεδρο ή πρωθυπουργό που διευκολύνει μια πιθανή παραχώρηση.
Σε έναν κόσμο που υποχωρεί από τον δρόμο της παγκοσμιοποίησης, η δυνατότητα να βασιστεί κανείς στην κρατική υποστήριξη για να παρακάμψει τις κυρώσεις ή να εκμεταλλευτεί πόρους αποτελεί ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Φυσικά, οι ίδιες κυβερνήσεις μπορεί να χρεώνουν ένα τίμημα: να υποχρεώνουν τις εταιρείες να καθορίζουν τις εγχώριες τιμές καυσίμων ή να προστατεύουν τις εγχώριες θέσεις εργασίας.
Οι αμερικανικοί υπερ-κολοσσοί, ExxonMobil και Chevron, καταλαμβάνουν μια ξεχωριστή κατηγορία. Η σχέση τους με την Ουάσινγκτον αλλάζει με κάθε νέα κυβέρνηση, αλλά μπορούν επίσης να βασίζονται στα διαρθρωτικά πλεονεκτήματα της κατοχής τεράστιων εγχώριων πόρων πετρελαίου και φυσικού αερίου, της πρόσβασης στις βαθύτερες και πιο ανεκτικές σε κινδύνους κεφαλαιαγορές του κόσμου και της αμερικανικής φήμης στο εξωτερικό.
Αντιθέτως, η κρατική υποστήριξη προς την BP και την Shell είναι πολύ λιγότερο σαφής. Κάποτε, η BP ήταν ένας βραχίονας της βρετανικής εξωτερικής πολιτικής και η Shell ήταν το καμάρι τόσο της Ολλανδίας όσο και του Ηνωμένου Βασιλείου. Σήμερα, είναι πολιτικά «ορφανά». Η Βρετανία δεν έχει σαφή εικόνα για τον ρόλο που θέλει να διαδραματίσουν. Η κυβέρνηση μόλις που τις αναγνωρίζει, παρά το γεγονός ότι αποτελούν δύο από τις μεγαλύτερες εταιρείες της χώρας.
Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι, χωρίς σαφή αίσθηση εθνικής υποστήριξης και σκοπού, οι στρατηγικές της BP και της Shell ήταν οι πιο ασταθείς μεταξύ των εταιρειών του κλάδου τα τελευταία χρόνια. Και οι δύο έχουν περάσει αμέτρητες ώρες αναλογιζόμενες τον ρόλο που πρέπει να διαδραματίσουν στην κοινωνία. Εν μέσω τεράστιας δημόσιας υποστήριξης για τη δράση για την κλιματική αλλαγή, η Shell και η BP κατέληξαν σε μια «τρύπα» με πράσινες επενδύσεις οι οποίες κατέστρεψαν την αξία των μετόχων. Έχοντας ξοδέψει δισεκατομμύρια που, όμως, απέφεραν πολύ μικρά αποτελέσματα, και οι δύο εταιρείες έχουν πλέον στραφεί δυναμικά προς την αντίθετη κατεύθυνση, και, πλέον, επικεντρώνονται στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Αυτό μπορεί επίσης να είναι ένας λανθασμένος υπολογισμός. Η ηλεκτρική ενέργεια αναπτύσσεται ταχύτερα από το ενεργειακό σύστημα στο σύνολό του και η δημόσια υποστήριξη προς τους πολιτικούς για επιβολή περαιτέρω δράσης για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι πιθανό να ενισχυθεί, αντί να μειωθεί.
Υπάρχουν όμως και θετικά. Οι δύο εταιρείες έχουν την ευελιξία να επιδιώξουν τα έργα που θέλουν, κινούμενες με βάση την εμπορική τους ευφυΐα χωρίς να υπακούουν στις εντολές κανενός εγχώριου πολιτικού άρχοντα. Αυτή η αίσθηση εμπορικότητας είναι πιο εμφανής στα τμήματα συναλλαγών τους, τις μονάδες που αγοράζουν και πωλούν πετρέλαιο και φυσικό αέριο που παράγονται από τις ίδιες και από άλλους. Η Shell και η BP είναι ευρέως αναγνωρισμένες στον κλάδο για τις κορυφαίες ομάδες στον τομέα του trading και οι οποίες βοηθούν τις δύο εταιρείες να αντεπεξέρχονται επιτυχώς στις διακυμάνσεις της αγοράς.
Καμία από τις δύο εταιρείες δεν είναι πρόθυμη να αποκαλύψει πόσα χρήματα βγάζουν οι traders της, ωστόσο οι αναλυτές λένε ότι τα κέρδη είναι τεράστια. Οι περισσότερες άλλες πετρελαϊκές εταιρείες προσπαθούν τώρα να μιμηθούν την επιτυχία τους.
Αυτή η νοοτροπία στο trading μπορεί επίσης να δώσει στην Shell και την BP ευελιξία στην ενεργειακή μετάβαση. Όταν οι χώρες τελικά επιβραδύνουν την κατανάλωση πετρελαίου και τα ενεργειακά συστήματα κατακερματιστούν, οι κρατικές εταιρείες θα εξακολουθούν να έχουν τη μοναδική τους αποστολή, οι αμερικανικοί κολοσσοί θα συνεχίσουν να διαθέτουν την τεράστια βάση των πόρων τους, αλλά η Shell και η BP μπορεί να είναι αρκετά ευέλικτες ώστε να συνεχίσουν το trading.