Για τη Βαγδάτη, της οποίας η οικονομία αντιμετωπίζει συρρίκνωση 8,6% σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, η εξασφάλιση διευκολύνσεων στη διαμετακόμιση είναι ζωτικής σημασίας. Ενώ η επανέναρξη λειτουργίας του αγωγού Κιρκούκ–Τσεϊχάν παρέχει 750.000 bpd, δεν μπορεί να αντισταθμίσει τις ευρύτερες απώλειες στο Ορμούζ.
Επιπλέον, η φιλοδοξία του Ιράκ να επεκτείνει τη δυναμικότητα στα 7 mbpd δημιουργεί αυξανόμενες στρατηγικές τριβές με τη σαουδική ηγεσία στο πλαίσιο του ΟΠΕΚ, καθιστώντας την επιλεκτική πρόσβαση στη διαμετακόμιση από την Τεχεράνη ένα πολύτιμο διπλωματικό αντίβαρο.
Για το Ιράν, η παραχώρηση παραχωρήσεων, παράλληλα με την πρόταση επιβολής τελών διαμετακόμισης σε νομίσματα εκτός του δολαρίου, αποτελεί μια σκόπιμη προσπάθεια να επιβάλει τη διοικητική κυριαρχία του επί του στρατηγικού σημείου.
Ενεργώντας με καταναγκαστικά μέτρα έναντι των πλοίων που δεν συμμορφώνονται και με συμβιβαστικό τρόπο έναντι των βασικών γειτόνων, η Τεχεράνη ελπίζει να προστατεύσει την οικονομία της από δευτερογενείς κυρώσεις.
Το αν αυτή η διπλή στρατηγική της άσκησης πίεσης και της επιλεκτικής διπλωματίας θα επιβιώσει από το επόμενο κύμα πίεσης της Ουάσιγκτον παραμένει ανοιχτό ερώτημα.
