εξαγωγής από τα νότια πετρελαϊκά κοιτάσματά του προς τα βόρεια — μια άμεση απάντηση στην κρίση παραγωγής της χώρας μετά τη σύγκρουση στο Ορμούζ, η οποία οδήγησε σε κατάρρευση της παραγωγής από 4,3 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα σε μόλις 1,4 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα τον Μάιο του 2026.
Οι δύο προτεινόμενες διαδρομές είναι:
Διαδρομή 1 — Χαντίθα → Φάις Χαμπούρ (σύνορα με την Τουρκία)
Μήκος: ~550–600 χλμ. (~342–373 μίλια) κατά προσέγγιση
Στόχος χωρητικότητας: >1 εκατομμύριο bpd (στόχος για ολόκληρο το σύστημα διαδρόμου)
Συνδέεται με τον υπάρχοντα αγωγό Ιράκ–Τουρκίας (ITP) για περαιτέρω εξαγωγή προς το Τσεϊχάν, στη Μεσόγειο
Κοινοπραξία μοντέλου BOOT: UCC (Urbacon, Κατάρ), TI Capital (ΗΠΑ), Chevron (ΗΠΑ) και μια ιρακινή εταιρεία πετρελαίου ως εταίρος
Κατάσταση: Προτεινόμενο / Σχεδιασμός — χωρίς τελική επενδυτική απόφαση (FID)
Διαδρομή 2 — Χαντίθα → Μπανιγιάς, Συρία (Μεσόγειος)
Μήκος: ~450 χλμ. (εκτίμηση)
Νομική βάση: Μνημόνιο Συνεργασίας (MOU) ΗΠΑ-Ιράκ-Συρίας που υπογράφηκε στις 17 Ιουλίου 2026, με το οποίο επαναενεργοποιείται ο ιστορικός διάδρομος Κιρκούκ–Μπανιγιάς
Κατάσταση: Προτεινόμενο — υπογράφηκε το Μνημόνιο Συνεργασίας (MοU)· δεν έχει ληφθεί τελική επενδυτική απόφαση (FID)· απαιτείται πλήρης ανακαίνιση του αγωγού
Σύνοψη ολόκληρου του συστήματος διαδρόμων:
- Μπασρά–Χαντίθα, Υπό κατασκευή (Μάιος 2026), ~685 χλμ., 2,25–2,5 εκατ. βαρέλια την ημέρα
- Χαντίθα–Φάις Χαμπούρ, Προτεινόμενο, ~550–600 χλμ., >1 εκατ. βαρέλια την ημέρα (στόχος)
- Φάις Χαμπούρ–Τσεϊχάν (ITP), Σε λειτουργία, ~310 χλμ., 750.000 bpd
- Χαντίθα–Μπανίγιας, Προτεινόμενο, ~450 χλμ., Χωρητικότητα υπό επιβεβαίωση