Προϋπήρχε της Νέα Δημοκρατίας και χρησιμοποιηθεί απ’ όλες τις προηγηθείσες κυβερνήσεις ως μέθοδος αδικαιολογήτου πλουτισμού του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος και τινών προνομιούχων μελών του.
Ο νέος ανασχηματισμός δεν εγένετο χάριν εξυγιάνσεως της πολιτικής ζωής αλλά δια να καλυφθούν τα κενά μιας πολυτελούς κυβερνήσεως , αποτελούμενης από 64 υπουργούς και υφυπουργίσκους.
Αλλά πού να βρεθούν τόσα ικανά κι ενάρετα στελέχη σε μία βουλή 300 προσώπων μεταπολιτευτικής προελεύσεως και ποιότητας που δεν φημίζεται δα για αριστεία.
Συνεπώς , η φιλοχρηματία των κυβερνώντων θα συνεχισθεί ή και θα επιταθεί με τον απομένοντα, περιορισμένο χρόνο της ΝΔ στην εξουσία – αν κρίνουμε από τις σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης. Η επομένη κυβέρνηση συνασπισμού ΝΔ-ΠαΣοκ και θα έχει μεγαλυτέρα ροπή προς κατάχρηση δημοσίων πόρων.
Ίσως, εν όψει της συνταγματικής τροποποίησης να ήταν σκόπιμη η μείωση του αριθμού των βουλευτών σε 150 κι η συγχώνευση των υπουργείων σε 16 το πολύ (η Ελβετία έχει επτά), με κατάργηση των υφυπουργών, που σπανίως συμβάλλουν στο κυβερνητικό έργο, εκτός από υπεργολαβίες συγκαλύψεων εκνόμων ενεργειών.
Για τον περιορισμό της κακοδιαχείρισης, θα ήταν προτιμότερη η ενίσχυση του Ελεγκτικού Συνεδρίου κι επιτάχυνση του προληπτικού ελέγχου των κρατικών δαπανών.Η εφαρμογή των διεθνών λογιστικών προτύπων στο Λογιστήριο του κράτους κι η χρησιμοποίηση πιστοποιημένων λογιστών στις μεγάλες αναθέσεις, θα ενίσχυε τη διαφάνεια των κρατικών δαπανών που σήμερα χωλαίνει από πλευράς ποιότητας, βάθους και χρόνου
Η ακεραιότητα των διορισθέντων νέων υπουργών δεν αμφισβητείται αλλ’ η αδυναμία της δημοσίας διοικήσεως πάντοτε θα επιτρέπει παρεκκλίσεις από την χρηστή διαχείριση.
Η ουσιαστική μείωση των δημοσίων δαπανών και ένας φραγμός των κομμάτων εξουσίας στην αέναο διαστολή των δημοσίων δαπανών, χωρίς πολλές φορές ανάγκη και σκοπιμότητα, θα ήταν το ιδεώδες της ανανεώσεως των προσώπων που ασκούν την δημοσία διοίκηση.
Υπ’ αυτή την έννοια, ο τελευταίος – κυριολεκτικώς– ανασχηματισμός της κυβερνήσεως είναι απλώς μετασχηματισμός, με πρόσωπα που δεν πείθουν ότι θα είναι καλύτερα των αποβληθέντωνκαι πάντως «δενομιλούν για Σχοινιά στο σπίτι του Κρεμασμένου».
Απομένουν το πολύ 17 μήνες μέχρις των επομένων εκλογών – χρόνος ικανός για καλή ή κακή διαχείριση στον ΟΠΕΚΕΠΕ αλλ’ η Ελληνική Γεωργία θα παραμείνει ανέπαφη στο χαμηλό επίπεδοπου την έχει καταδικάσει η Κοινή Αγροτική Πολιτική της Ευρωπαϊκής «διαίρεσης», σχεδιασμένη για μεγάλες γεωργικές εκμεταλλεύσεις, όσες επιδοτήσεις κι αν χορηγηθούν.
Το πρόβλημα της Γεωργίας μας είναι θεσμικό και συνεπώς πολιτικό. Κανένα κόμμα δεν πρόκειται ν’ αναλάβει την επίλυση του.