Ως εκ τούτου, το Πεκίνο δεν χάνει την ευκαιρία να προωθεί την ιδέα της επανένωσης, αυτή τη φορά ως παράγοντα ενεργειακής ασφάλειας.
Όπως είχαμε πρόσφατα γράψει στο energia.gr, η ενεργειακή ασφάλεια της Ταϊβάν— του κρισιμότερου παραγωγού τσιπς σε διεθνές επίπεδο— έχει αρχίσει να προβληματίζει τους επενδυτές, μιας και το νησί είναι ιδιαίτερα εξαρτημένο από τις εισαγωγές καυσίμων. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, η Ταϊβάν εισάγει το 97% της ενέργειας που καταναλώνει, με το 48% του ενεργειακού μείγματος να προέρχεται από το φυσικό αέριο. Με βάση πρόσφατους υπολογισμούς, τα στρατηγικά αποθέματα LNG του νησιού επαρκούν για 11 ημέρες συνολικά, προσφέροντας ελάχιστη προστασία από τις γεωπολιτικές αναταράξεις.
Φοβούμενη ένα γενικότερο ντόμινο, η ηγεσία της Ταϊβάν έχει διαβεβαιώσει πως οι προμήθειες καυσίμων για το υπόλοιπο του Μαρτίου και του Απριλίου είναι εγγυημένες, ενώ τον Ιούνιο θα αρχίσει να εισάγει περισσότερο αμερικανικό ΥΦΑ, ένα από τα βασικά αιτήματα του Ντόναλντ Τραμπ ώστε να συνεχίσει να προστατεύει την Ταϊπέι.
Αυτές οι δηλώσεις, όμως, δεν φαίνονται να αποθαρρύνουν το Πεκίνο, το οποίο επί του παρόντος είναι μία από τις πιο καλά θωρακισμένες αγορές στην Ασία. Η Κίνα όχι απλώς διαθέτει τεράστια στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου, αλλά έχει φροντίσει να αναπτύξει και εμπορικά αποθέματα καυσίμων, τα οποία θα αξιοποιήσει πριν περάσει στην επόμενη επιλογή. Παράλληλα, η Κίνα έχει φροντίσει να διαφοροποιήσει το ενεργειακό μείγμα της, ώστε αφενός να ενισχύσει τον ρόλο των εγχώριων πηγών ενέργειας, και αφετέρου να διαφοροποιήσει τους προμηθευτές της.
Ως εκ τούτου, η Κίνα μπορεί να προσφέρει το κίνητρο της «ενεργειακής ασφάλειας» στην Ταϊβάν, κάτι που βέβαια δεν θα αλλάξει τη στάση του νησιού. Αν και τα μεγαλύτερα κόμματα στην Ταϊπέι διαφωνούν για το ποια είναι η εθνοτική σχέση τους με την ηπειρωτική Κίνα, κανένα από αυτά δεν υποστηρίζει ρητά την επανένωση. Ακόμα και μία ευρεία ενεργειακή κρίση στο νησί, δύσκολα θα έπειθε την πλειοψηφία των κατοίκων του για τα πλεονεκτήματα της επανένωσης με την υπόλοιπη Κίνα, ειδικά όταν το πρόσφατο παράδειγμα του Χονγκ Κονγκ δρα αποτρεπτικά. Στην πραγματικότητα, είναι πολύ πιθανό πως η επιστροφή της Ταϊβάν στην Κίνα θα υλοποιηθεί μόνο μέσω ενός πολέμου, τις επιπτώσεις του οποίου κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει.