τις τελευταίες ημέρες (χθες Τρίτη, βρέθηκε στα 40,40 ευρώ/MWh, που αποτελεί νέο υψηλό πολλών μηνών) κατέγραψε ραγδαία πτώση και διαμορφώθηκε στα 3,88 ευρώ/MWh.
Η συνολική ζήτηση διαμορφώθηκε στις 395.97 GWh, ενώ στα μερίδια καυσίμου, στο ενεργειακό μείγμα, κυριάρχησαν οι ΑΠΕ, με 51,3% και ακολούθησε το φυσικό αέριο με 29%, τα (πεσμένα) μεγάλα υδροηλεκτρικά με 9,6%, οι εισαγωγές με 4,9% και τέλος ο λιγνίτης με 4,1%.
Ακόμη, οι εξαγωγές ανήλθαν στις 47,452 MWh και οι εισαγωγές στις 9,687 MWh.

(Χάρτης χονδρικών τιμών ηλεκτρικής ενέργειας στην Ε.Ε., 18 Μαρτίου 2026)
Όπως γίνεται φανερό, η εγχώρια χονδρική τιμή στο ρεύμα παραμένει ακόμη, “ασπίδα” απέναντι στο άλμα που καταγράφουν οι τιμές των ορυκτών καυσίμων, καθώς παραμένει σχετικά χαμηλή σε σύγκριση με τις αντίστοιχες χωρών όπως η Ιταλία, η Αυστρία, η Ολλανδία και η Σλοβενία αν και οι παραδοσιακές ζώνες χαμηλού ενεργειακού κόστους παραμένουν μακράν οι φθηνότερες στην ευρωπαϊκή αγορά ηλεκτρισμού (Γαλλία, Ιβηρική, Φινλανδία κ.α.).
Δεν μπορούμε όμως να γράψουμε το ίδιο για τις τιμές των υγρών καυσίμων που συνεπικουρούμενες από υψηλά επίπεδα ΕΦΚ και ΦΠΑ παραμένουν ένα μεγάλο αγκάθι για τους Έλληνες καταναλωτές.
Η μέση τιμή διάθεσης της αμόλυβδης βενζίνης 95 οκτανίων στην αντλία της Νομαρχίας Αθηνών, σκαρφάλωσε για σήμερα, Τετάρτη, 18 Μαρτίου, στο 1,939 ευρώ ανά λίτρο , ενώ στα πρατήρια του Νομού Θεσσαλονίκης, βρίσκεται ελαφρώς χαμηλότερα, στο 1,933 ευρώ ανά λίτρο.
Ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, μιλώντας στο συνέδριο του Bloomberg είπε πως θα εξέταζε μια μείωση των ειδικών φόρων μόνο αν αυτό αποτελούσε ευρωπαϊκή απόφαση για να προσθέσει: «Αν εξαρτάται από τους εθνικούς προϋπολογισμούς, τότε θα προτιμούσαμε στοχευμένα μέτρα εισοδηματικής ενίσχυσης. Δεν βλέπω λόγο να ανοίξουμε μια μεγάλη “τρύπα”, στον προϋπολογισμό για να στηρίξουμε και ανθρώπους που μπορούν να πληρώσουν υψηλότερες τιμές στη βενζίνη ή το πετρέλαιο. Αν χρειαστεί, στην Ελλάδα έχουμε ήδη την εργαλειοθήκη για μέτρα στοχευμένης στήριξης προς τους πιο ευάλωτους».
Επί του παρόντος, ζούμε ξανά στην εποχή του πλαφόν, αυτή τη φορά, στα περιθώρια κέρδους των βενζινοπωλών και των εταιρειών εμπορίας πετρελαιοειδών.
Ωστόσο, είναι φανερό ότι το πλαφόν δεν είναι πανάκεια, είναι όμως ένα αναγκαίο, προσωρινό ανάχωμα για την προστασία των καταναλωτών σε περιόδους έντονης αβεβαιότητας που προκαλεί αντιδράσεις.
Το πραγματικό διακύβευμα βρίσκεται, όμως, σήμερα αλλού: στο τί θα συμβεί αν η κρίση στην Μέση Ανατολή κλιμακωθεί και οι τιμές της ενέργειας επιστρέψουν σε επίπεδα αντίστοιχα με εκείνα της περιόδου 2021–2023.
Εκεί θα κριθεί η αντοχή της οικονομίας και η αποτελεσματικότητα της πολιτικής που ακολουθείται. Η κυβέρνηση δείχνει να έχει ενσωματώσει αυτό το σενάριο και διαμηνύει πως, αν χρειαστεί, θα ενεργοποιήσει ξανά εργαλεία στήριξης, όπως οι επιδοτήσεις στους λογαριασμούς ρεύματος, ώστε να αποτραπεί η μετακύλιση του κόστους σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις.
Στον αντίποδα, η πρόταση για μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης και του ΦΠΑ επανέρχεται μετ’ επιτάσεως. Ακούγεται απλή και άμεση, αλλά η εμπειρία δείχνει ότι δεν είναι κατ’ ανάγκη αποτελεσματική. Οι υψηλοί έμμεσοι φόροι στην Ελλάδα δεν επιβλήθηκαν επειδή οι κυβερνήσεις εμφορούνται από «ληστρική» διάθεση απέναντι στους πολίτες.
Αντιθέτως, αποτελούν βασικό πυλώνα των δημοσίων εσόδων, που επιτρέπουν τη χρηματοδότηση κοινωνικών πολιτικών, την ενίσχυση μισθών και συντάξεων και τη σταδιακή μείωση άλλων φορολογικών βαρών.
Επιπλέον, πρέπει να επισημάνουμε ότι όπου αλλού δοκιμάστηκε η μείωση των φόρων χωρίς επαρκείς δικλίδες ασφαλείας γα τα δημόσια έσοδα, τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Ισπανίας, όπου η μείωση του ΦΠΑ στα τρόφιμα οδήγησε σε απώλεια εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ σε δημόσια έσοδα, μέσα σε ένα εξάμηνο, το 2023, χωρίς να αποφέρει πραγματικό όφελος για τον καταναλωτή.
Εδώ βρίσκεται και η ουσία της κυβερνητικής επιλογής που προκρίνει τη στοχευμένη επιδότηση έναντι της οριζόντιας μείωσης φόρων.
Όχι ιδεολογικά, αλλά πρακτικά, επειδή στην πράξη, οι μειώσεις φόρων συχνά «απορροφώνται» από την αγορά (τριγωνικές συναλλαγές και άλλα κόλπα), αφήνοντας το κράτος με λιγότερους πόρους και τους πολίτες χωρίς ουσιαστικό όφελος.
Από την άλλη, δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι η αισχροκέρδεια παραμένει μια υπαρκτή και βαθιά αντικοινωνική πρακτική.
Σε περιόδους κρίσης, δεν λείπουν εκείνοι που σπεύδουν να εκμεταλλευτούν κάθε αναταραχή για να αυξήσουν αδικαιολόγητα τις τιμές. Η αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων δεν είναι απλώς ζήτημα αγοράς, αλλά ζήτημα θεσμικής αξιοπιστίας και κοινωνικής δικαιοσύνης.
Τέλος, στο ζήτημα της ακρίβειας, χρειάζεται μια πιο ψύχραιμη ανάγνωση. Οι αυξήσεις τιμών είναι πραγματικές και διαχρονικές — δεν ξεκίνησαν χθες. Όμως, ο συνολικός πληθωρισμός παραμένει ο βασικός δείκτης αξιολόγησης και, σε αυτό το επίπεδο, η εικόνα είναι πιο σύνθετη. Το 2,6% του 2025 δεν συνιστά επιτυχία που επιτρέπει εφησυχασμό, αλλά ούτε και επιβεβαιώνει τα σενάρια καταστροφής. Για το 2026, οι προβλέψεις παραμένουν εύθραυστες και εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από εξωγενείς παράγοντες — κυρίως τη διάρκεια και την ένταση των γεωπολιτικών εντάσεων.
Με άλλα λόγια, η οικονομική πολιτική καλείται να κινηθεί σε τεντωμένο σχοινί: ανάμεσα στη στήριξη της κοινωνίας, τη διατήρηση της δημοσιονομικής ισορροπίας και την αντιμετώπιση μιας κρίσης που δεν ελέγχεται εντός συνόρων. Και σε αυτό το πεδίο, οι εύκολες λύσεις σπανίως είναι και οι πιο σωστές.