είναι ο πιο σοβαρός λόγος της συντόμευσης της συγκρούσεως με το Ιράν, από την οποία κερδίζουν οι Αμερικανικές επιχειρήσεις 63 δις $ μέχρι τούδε.
Κατ’ άλλα, ο πόλεμος συνεχίζεται αμείωτος παρά το κλείσιμο των στενών Ορμούζ , το κενό «ανωτάτης εξουσίας» στο Ιράν, οι νύξεις περί εκεχειρίας απ’ τον Ιρανό ΥΠΕΞ, η αδέσμευτη ροή του Ρωσσικού πετρελαίου στην διεθνή αγορά, η ασυλία δύο Ινδικών πετρελαιοφόρων που διέβησαν τα Στενά Ορμούζ, η ανάμιξη της Βρεταννίας στον πόλεμο του Κόλπου απ’ την Κύπρο και άνοδο της βενζίνης πάνω από τα 2 το λίτρο ευρώ παρά τα πλαφόν του κ. Χατζηδάκη.
Εν τούτοις, φαίνεται ότι ο πρόεδρος Τράμπ δεν αντέχει άλλο την παράταση των εχθροπραξιών, αντιμετωπίζει τις επιφυλάξεις του αντιπροέδρου Βάνς και τις εισηγήσεις των συμβούλων του για αποκλιμάκωση.
Η Αμερικανική κοινή γνώμη δεν αντέχει πιά τις υπερπόντιες επεμβάσεις των κυβερνήσεων της. Ακόμη και με την Κούβα συζητεί διπλωματικώς ορισμένες καθεστωτικές αλλαγές.
Να είναι τυχαίο ότι το χθεσινό βραβείο Όσκαρ πήρε μία ταινία με τίτλο «Άλλη μία μάχη μετά την άλλη» για την πολιτική αντίσταση έστω ενός θεάτρου; Οι συμπτώσεις (περι)παίζουν με την Ιστορία.