του διεθνούς benchmark, που ξεπέρασε εκ νέου το φράγμα των 100 δολαρίων το βαρέλι την Πέμπτη και κινείται από το πρωί του Σαββάτου, 14 Μαρτίου άνω των 103 δολαρίων ανά βαρέλι.
Αναλυτές εξήγησαν ότι τα 400 εκατ. βαρέλια που διοχετεύτηκαν στην αγορά επαρκούν για να καλύψουν τη ζήτηση πετρελαίου για χρονικό διάστημα που φθάνει μόλις τις 9-10 ημέρες!
Με τα αποθέματα να εξαντλούνται με ταχύ ρυθμό, ο επικεφαλής του ΙΕΑ, Fatih Birol, δήλωσε ότι μόνο η επανέναρξη της κανονικής ναυσιπλοΐας μέσω των Στενών του Ορμούζ θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά.
«Όμως αυτό δεν φαίνεται να είναι άμεσα εφικτό» πρόσθεσε.
Στην πρώτη του δήλωση αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο νέος ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Μοτζταμπά Χαμενεΐ, δεσμεύθηκε να συνεχίσει τον αποκλεισμό των Στενών απ’ όπου διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου.
Με το Ιράν να αντιστέκεται και να εντείνει τις επιθέσεις τόσο σε χερσαίους όσο και σε θαλάσσιους ενεργειακούς στόχους, οι επιπτώσεις για τον παγκόσμιο ενεργειακό εφοδιασμό δείχνουν να επιδεινώνονται μέρα με τη μέρα.
Οι μεγάλες οικονομίες ενδέχεται να βρεθούν αντιμέτωπες με σοβαρές συνέπειες σε περίπτωση γενίκευσης της κρίσης στην προσφορά πετρελαίου.
Οι αγορές εργασίας μοιάζουν αποδυναμωμένες σε σχέση με το 2022, ενώ υπάρχει και ουσιαστικός κίνδυνος οι επιχειρήσεις να μην μπορέσουν να μετακυλήσουν πλήρως το αυξημένο κόστος στους καταναλωτές και να αναγκαστούν να απορροφήσουν μέρος του πλήγματος στα περιθώρια κέρδους τους.
Σε αυτή την περίπτωση, οι κεντρικές τράπεζες μπορεί να αντιμετωπίσουν ένα μεγαλύτερο δίλημμα. Υψηλότερο ενεργειακό πληθωρισμό που θα συνδυάζεται με ένα πολύ ασθενέστερο οικονομικό περιβάλλον από ό,τι αναμενόταν.
Επί σχεδόν μια δεκαετία η συζήτηση για το πετρέλαιο διεξαγόταν πάνω στη βάση ότι η αγορά είναι κορεσμένη σε αργό. Οικονομικοί σχολιαστές, τράπεζες και ενεργειακοί οργανισμοί μιλούσαν για υπερπροσφορά πετρελαίου. Όλοι τους έτειναν να συμφωνήσουν ότι ο συνδυασμός της επέκτασης του σχιστολιθικού πετρελαίου στις ΗΠΑ, των ρωσικών εξαγωγών και της παραγωγής από το Ιράν, παρά τις κυρώσεις, μαζί με την επιβράδυνση της ζήτησης λόγω των μαζικών επενδύσεων στην πράσινη μετάβαση, θα συγκρατούσαν τις τιμές για πολλά χρόνια. Σύμφωνα με όλους αυτούς, οι αγορές πετρελαίου διέρχονταν μια εποχή μόνιμης αφθονίας. Ελάχιστοι αποτόλμησαν να το αμφισβητήσουν.
Η νέα κρίση στον Περσικό διέλυσε αυτή την ψευδαίσθηση. Αυτή η «υπερπροσφορά πετρελαίου» δεν υπήρξε ποτέ. Το βασικό σφάλμα στο αισιόδοξο αφήγημα όλων των συντελεστών που συμμετέχουν στην αγορά, ήταν ότι δεν είχαν ενσωματώσει στο σκεπτικό τους, τον γεωπολιτικό παράγοντα και την πολιτική ισχύος που προβάλλουν ορισμένες χώρες.
Οι περισσότεροι αναλυτές και traders πετρελαίου δεν αντιλήφθηκαν ότι αυτό που υπήρχε ήταν μια εύθραυστη ισορροπία, την οποία συντηρούσαν γεωπολιτικά επισφαλείς εφοδιαστικές αλυσίδες και εξαιρετικά περιορισμένα περιθώρια εφεδρικής παραγωγικής ικανότητας.