Αυτό θα απαιτούσε μια πρωτοφανή στρατιωτική επιχείρηση βαθιά μέσα στο Ιράν. Είναι άραγε εφικτό;
Οι Αμερικανοί δεν έχουν δημοσιοποιήσει ότι γνωρίζουν το ακριβές σημείο όπως βρίσκονται κρυμμένα τα πυρηνικά. Στις αρχές Μαρτίου ο επικεφαλής της International Atomic Energy Agency αποκάλυψε ότι αυτά βρίσκονται κρυμμένα στο Ισφαχάν στο κεντρικό Ιράν, πιθανότατα σε σήραγγες των οποίων οι είσοδοι είχαν σφραγιστεί με χώμα. Κάποιο υλικό παραμένει επίσης σε άλλες εγκαταστάσεις κρυμμένα βαθιά στο τελευταίο σε βουνό που βομβαρδίστηκε τον περασμένο Ιούνιο.
Ακόμη κι αν οι στόχοι των ΗΠΑ και του Ισραήλ περιορίζονταν μόνο στο Ισφαχάν, η ανάκτηση του ουρανίου θα ήταν μια τεράστια επιχείρηση. Τα ελικόπτερα που χρησιμοποιούν οι Αμερικανοί, η ίδια μάλιστα μονάδα που πρόσφατα συνέλαβε τον Νικολά Μαδούρο στη Βενεζουέλα , ίσως να μπορούσαν να φτάσουν στο Ισφαχάν, τουλάχιστον 500 χιλιόμετρα από την ακτή, ξεκινώντας από πλοία στον Περσικό κόλπο . Όμως θα χρειάζονταν ανεφοδιασμό καυσίμων για να επιστρέψουν. Και θα απαιτούσαν μια δύναμη σχεδόν επιπέδου στρατού για να τα προστατεύσει.
Ο Ντόναλντ Τραμπ όμως φαίνεται αποφασισμένος. Από τη μια δηλώνει ότι ο πόλεμος έχει τελειώσει και από την άλλη ότι χερσαίες δυνάμεις θα σταλούν μόνο αν το Ιράν ήταν «τόσο αποδεκατισμένο που δεν θα μπορούσε να πολεμήσει στο έδαφος». Για να επιτευχθεί αυτό, οι ΗΠΑ θα έπρεπε πρώτα να βομβαρδίσουν ιρανικές βάσεις κοντά στον στόχο. Στη συνέχεια θα χρειαζόταν να αποστείλουν αερομεταφερόμενες δυνάμεις για να καταλάβουν ένα κοντινό αεροδρόμιο , η αεροπορική βάση Μπάντρ βρίσκεται 10 χιλιόμετρα από τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ισφαχάν , ή, πιο πρακτικά, να δημιουργήσουν έναν πρόχειρο διάδρομο προσγείωσης. Εξοπλισμός διαχείρισης πυρηνικών υλικών, εκσκαφείς για την απομάκρυνση χώματος και ερειπίων από τις εισόδους των σηράγγων και άλλα βαριά μηχανήματα θα μπορούσαν τότε να ριχτούν με αλεξίπτωτα σε παλέτες. Σε επιχειρησιακό επίπεδο έχουν καταγράψει όλα τα σενάρια και έχουν υπολογίσει ότι ένα τάγμα στρατιωτών , περίπου 1.000 άτομα, θα έπρεπε να κρατά την περίμετρο γύρω από το πυρηνικό συγκρότημα. Θα χρειάζονταν συνεχή αεροπορική κάλυψη για τον εντοπισμό και την επίθεση σε τυχόν ιρανικές δυνάμεις που προσέγγιζαν. Θα χρειαζόταν επίσης δορυφορική παρακολούθηση σε πραγματικό χρόνο, drones επιτήρησης, αεροσκάφη αναγνώρισης και μαχητικά κρούσης. Αυτό θα απαιτούσε τεράστια ποσότητα ιπτάμενων τάνκερ ανεφοδιασμού ώστε αρκετή αεροπορική ισχύς να παραμένει στον αέρα — ενδεχομένως για ημέρες.
Μεγάλος σύμμαχος ασφαλώς θα είναι το Ισραήλ καθώς οι ειδικές δυνάμεις και τα σώματα μηχανικού μάχης της χώρας διαθέτουν σήμερα πιο πρόσφατη και σχετική εμπειρία από τις αμερικανικές δυνάμεις σε τέτοιου είδους επιχειρήσεις, έχοντας εργαστεί εκτενώς στα τεράστια δίκτυα σηράγγων που κατασκεύασαν η Χαμάς και η Χεζμπολαχ.
Η χρήση τους θα επέτρεπε επίσης στον Τραμπ να ισχυριστεί ότι δεν έστειλε Αμερικανούς στρατιώτες στο έδαφος. Ωστόσο, αυτό θα πίεζε τις δυνατότητες αερομεταφοράς μεγάλων αποστάσεων του Ισραήλ. Αν χρησιμοποιούνταν ισραηλινά στρατεύματα, θα χρειάζονταν τα τεράστια αμερικανικά μεταγωγικά αεροσκάφη. Οι Αμερικανοί ταυτόχρονα διαθέτουν σχετική τεχνογνωσία, καθώς πέρασαν χρόνια προετοιμαζόμενοι για την ασφάλιση ή κατάσχεση πυρηνικών όπλων του Πακιστάν σε περίπτωση κρίσης και εξασκήθηκαν στην είσοδο σε βαθιά υπόγεια καταφύγια.
Η επόμενη πρόκληση θα ήταν ο χειρισμός του ουρανίου από τη στιγμή που θα καταφέρουν να το εντοπίσουν.
Πιθανότατα αποθηκεύεται σε αέρια μορφή σε πολλαπλά δοχεία ώστε να αποτρέπεται μια τυχαία αλυσιδωτή αντίδραση. Εκτιμάται ότι ολόκληρο το απόθεμα θα απαιτούσε περίπου 19 δεξαμενές τύπου καταδυτικής φιάλης. Κάθε κύλινδρος περιβάλλεται από σωληνώσεις που τους κρατούν σε απόσταση. Ενα άλλο σενάριο που εξετάζουν οι Αμερικανοί είναι να ανατιναχθεί το υλικό επιτόπου. Αλλά υπάρχει ο κίνδυνος ότι θα διασκορπιζόταν παντού, θα κατέληγε σε τοίχους, βράχους και συντρίμμια και θα ήταν πολύ δύσκολο να ανακτηθεί. Θα απελευθέρωνε επίσης τοξικό υδροφθόριο. Μια δεύτερη επιλογή θα ήταν η «αραίωση» του υλικού, αλλά ο εξοπλισμός θα έπρεπε να μεταφερθεί εκεί και πάλι θα άφηνε πυρηνικό υλικό. Η τρίτη θα ήταν η εξαγωγή του ουρανίου και η άμεση μεταφορά του αλλού. Όμως αν υγρασία εισέλθει στους κυλίνδρους κατά τη μεταφορά, λένε εξειδικευμένοι επιστήμονες ότι μπορεί να αντιδράσει με το αέριο ουράνιο και να παράγει τοξικό φθοριούχο ουρανύλιο και υδροφθορικό οξύ, ενδεχομένως προκαλώντας έκρηξη. Ο Τραμπ όμως πιεζόμενος και από τις αγορές θέλει να δώσει ένα θεαματικό φινάλε στον πόλεμο, επιτρέποντάς του να διακηρύξει νίκη ακόμη κι αν το ιρανικό καθεστώς παρέμενε στην εξουσία. Όμως θα θυμάται επίσης πως μια αποτυχημένη προσπάθεια διάσωσης των ομήρων από την αμερικανική πρεσβεία κατέστρεψε την προεδρία του Τζίμι Κάρτερ.