Τελικά αποφασίσαμε ότι θα ξεκινήσουμε από το τέλος, ή, καλύτερα, από τον τελευταίο τροχό της άμαξας. Τουτέστιν, την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Μην ψάχνετε άδικα… Δεν υφίσταται. Είναι κενό γράμμα.
Αφού τους αναζητούσαμε μάταια, επί ώρες ατελείωτες έστω να ψελλίσουν κάτι σχετικό με το αιματοκύλισμα, εμφανίστηκαν αρχικά σαν τους τρεις «καμπαλέρος», οι Μακρόν, Στάρμερ και Μερτς, και πιάσανε τα μεσοβέζικα, τάχα καταδικάζουν τις ιρανικές επιθέσεις σε χώρες της περιοχής, και ζητούν να επανεκκινήσουν οι διαπραγματεύσεις για σταθερότητα, προστασία αμάχων και περιορισμό των πυρηνικών/ βαλλιστικών προγραμμάτων…
Ύστερα, βλέποντας ότι προσποιούμενοι την στρουθοκάμηλο δεν πρόκειται να ξεφύγουν από τον Τραμπ που έμπλεξαν, βγήκαν ξανά στη σκηνή, και άρχισαν να άδουν ότι πλέον, κατόπιν ωρίμου σκέψεως είναι έτοιμοι για «τις αναγκαίες και αναλογικές αμυντικές ενέργειες» απέναντι στα αντίποινα του Ιράν ώστε «να καταστρέψουν στην πηγή τους» τις στρατιωτικές δυνατότητες της Τεχεράνης.»
Αρκετά με το τίποτα. Πάμε παρακάτω.
Στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού εκεί όπου τρεμοσβήνει το αστέρι του Ντόναλντ Τραμπ, -μάλλον λόγω απόστασης, όπως γνωρίζουμε από την αστρονομία - παρατηρούμε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος, είναι εκτός των άλλων χαρισμάτων του, και εξπέρ στην ντρίπλα.
Τη μια του αρέσει να κάθεται στο τραπέζι να συζητά με τους μουλάδες για την παγκόσμια ειρήνη.
Ύστερα, βαρέθηκε τα διπλωματικά ήξεις-αφήξεις και είπε να συνδράμει τον «Μπίμπι», για να ξεκάνει τους μουλάδες και τους φανατικούς φρουρούς της επανάστασης, ώστε να επιστρέψει επιτέλους η ειρήνη και η ευημερία στο Ιράν.
Μετά τον πιάσανε τα συναισθηματικά του και σκέφτηκε ότι και οι μουλάδες, άνθρωποι είναι και έχουν δικαίωμα να σφάζουν τους άπιστους αλλά και ενίοτε, όταν δεν βολεύει, και τους πιστούς.
Αλλάζει γνώμη πιο γρήγορα και από τη σκιά του. Όπως έκανε τόσο καιρό νωρίτερα με τους δασμούς. Λες και μαδούσε μαργαρίτα… «Να τους επιβάλω, να μην τους επιβάλω» κ.ο.κ.
Βέβαια, υπάρχει μια μικρή διαφορά και ως υπεύθυνοι άνθρωποι και επαγγελματίες, επιθυμούμε να σας την επισημάνουμε.
Οι Τόμαχοκ, δεν είναι δασμοί!
Τώρα, θα αναρωτιέστε μήπως το energia.gr υιοθετεί ακραίες – ιδεολογικά - θέσεις περί διεθνούς ειρήνης και αποστρέφεται την ιδεολογική γειτνίαση με τους φίλους και εταίρους μας της Δύσης.
Καθόλου έτσι δεν είναι.
Απλώς, αντιδρούμε με αμηχανία όταν συνειδητοποιούμε ότι αυτή η δυσώδης κατάσταση, δηλαδή, η μετατροπή μιας δυτικότροπης χώρας, με τα «προβλήματά» της, σε αυτό το άκαμπτο, θεοκρατικό πράγμα, που έχει κακοφορμίσει, ύστερα από σχεδόν 5 δεκαετίες πλήρους ασυδοσίας, είναι δημιούργημα των ίδιων εκείνων “κύκλων” που σήμερα προσποιούνται τους ανήξερους και τις αθώες περιστερές.
Γράφει η βικιπαίδεια: «Τον 19ο αιώνα η Ρωσία και η Βρετανική Αυτοκρατορία προσπαθούσαν να θέσουν την Περσία υπό τη σφαίρα επιρροής τους. Η ηγεμονική πολιτική αυτών των δυνάμεων έγινε πιο έντονη όταν το 1908 ανακαλύφθηκαν κοιτάσματα πετρελαίου.
Το 1925 ο Ρεζά Σαχ με πραξικόπημα ανέτρεψε την παρακμάζουσα δυναστεία των Καζάρων και ονομάστηκε σάχης. Η διακυβέρνησή του προώθησε την εκβιομηχάνιση της χώρας, τα σιδηροδρομικά δίκτυα, τις κατασκευές, αλλά και την καθιέρωση ενός εθνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Ο Ρεζά προσπάθησε να διατηρήσει τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην επιρροή της Βρετανίας και της Ρωσίας στη χώρα, αλλά με το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι κληρονομικοί του δεσμοί με τη Γερμανία προκάλεσαν την επιφύλαξη των Βρετανών και των Ρώσων. Το 1941 οι δύο αυτές χώρες ως σύμμαχοι κατέλυσαν τη χώρα με στόχο να χρησιμοποιήσουν το σιδηροδρομικό δίκτυο μεταφορών κατά τον πόλεμο, προκαλώντας παράλληλα την παραίτηση του σάχη υπέρ του γιου του, Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί.
Το 1951, ο Μοχάμεντ Μοσαντέκ εκλέχθηκε πρωθυπουργός. Μετά την εθνικοποίηση της πετρελαϊκής βιομηχανίας στη χώρα, η δημοτικότητά του αυξήθηκε έντονα. Η Βρετανία, με την πρωθυπουργία του Ουίνστον Τσόρτσιλ, ως αντίδραση επέβαλε εμπάργκο στο ιρανικό πετρέλαιο, βρίσκοντας σύμμαχο και τις ΗΠΑ, σε μία μυστική επιχείρηση ανατροπής του Μοσαντέκ που ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 1953, με τη σύλληψη του Μοσαντέκ. Το πραξικόπημα αποτελεί την πρώτη φορά κατά την οποία οι ΗΠΑ ανέτρεψαν μία ξένη, δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση. Μετά την απομάκρυνση του πρωθυπουργού, η διακυβέρνηση του Παχλαβί έγινε ιδιαίτερα αυταρχική. Με τη βοήθεια των ΗΠΑ, ο σάχης κατάφερε να εκσυγχρονίσει τις υποδομές της χώρας, αλλά παράλληλα επιβλήθηκε σε όλες τις μορφές πολιτικής αντιπαράθεσης με την πανίσχυρη εθνική μυστική υπηρεσία Σαβάκ.»
Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Το Ιράν πέρασε στα χέρια των μουλάδων τον Ιανουάριο του 1979 και η αμετροεπής Δύση απέμεινε δίχως τον μόνο αξιόπιστο σύμμαχό της σε αυτή την περιοχή του κόσμου.
Τώρα, τα πλέον επιφανή μέλη της, κύρια οι ΗΠΑ, έχουν επιλέξει να κινούνται εκτός πλαισίου του διεθνούς δικαίου και των διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων -ΟΗΕ- και αρχίζουν να θυμίζουν εκείνους που κατηγορούν και καταγγέλλουν για την παραβίασή τους… Δηλαδή τους αναθεωρητές του Ισλάμ!
Το Ισραήλ είναι μια άλλη ιστορία. Έχει υποστεί τα πάνδεινα από την επιθετικότητα των μουλάδων και των αντιπροσώπων τους στην Μέση Ανατολή. Παρά τη κυνικότητα και τη σκληρότητα που επιδεικνύει απέναντι σε όλους όσοι το πολεμούν, δεν μπορεί να παραγραφεί από το δίκαιο του εβραϊκού κράτους, το γεγονός ότι μάχεται για εθνική επιβίωση, απέναντι σε εχθρούς που έχουν ορκιστεί να το αφανίσουν από προσώπου Γης.
Δεν θα το βάλουμε στο ίδιο τσουβάλι.
*Ο όρος rogue state χρησιμοποιείται στη διεθνή πολιτική για να περιγράψει το κράτος που θεωρείται ότι παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, υποστηρίζει την τρομοκρατία ή αγνοεί τους διεθνείς κανόνες.