Τίποτε προφανώς από όλα αυτά δεν είχε υπόψη του ο κ. Νετανιάχου όταν έκανε χρήση της λέξεως του «εξαγώνου» της Ευκλειδείου γεωμετρίας. Στόχος του είναι να θεσμοθετήσει μια συνεργασία στους τομείς της αμύνης και της ανταλλαγής πληροφοριών για την αντιμετώπιση δύο αποσταθεροποιητικών τάσεων, που απειλούν την ασφάλεια της περιοχής. Με άλλα λόγια, των αξόνων του «ριζοσπαστικού σιιτισμού» –του Ιράν– και του αναδυόμενου «ριζοσπαστικού σουνιτισμού» – προφανώς της Τουρκίας, που δεν κατονομάζει.
Οι μόνες χώρες που ανέφερε ονομαστικώς ο κ. Νετανιάχου είναι η Ινδία, η Κύπρος και η Ελλάς. Το να φαντάζεται, βεβαίως, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός ότι θα μπορούσε να ηγηθεί μιας συμμαχίας μέλος της οποίας θα ήταν η Ινδία είναι ένα σύμπτωμα μεσανατολικού μεγαλοϊδεατισμού. Το μέγεθος αυτής της χώρας, η τεχνολογική ανάπτυξή της, το γεγονός επίσης ότι είναι δύναμη πυρηνική –όχι ασφαλώς δυνατοτήτων χωρών όπως οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα– την κατατάσσουν στην τετράδα των μεγαλύτερων χωρών του πλανήτη. Εξ ου και αξιωματούχοι στο Νέο Δελχί απέφυγαν να σχολιάσουν δημοσίως την πρόταση του κ. Νετανιάχου. Οσο για την Ελλάδα και την Κύπρο, οι ούτως ειπείν «στρατηγικές σχέσεις» με το Ισραήλ δημιουργούν απλώς κάποιον ερεθισμό στην Αγκυρα.
Αλλά στην κινούμενη άμμο της Εγγύς Ανατολής τίποτε δεν είναι δυνατόν να αποκλεισθεί. Στις 20 Φεβρουαρίου, ο πρέσβης των ΗΠΑ στο Ισραήλ Μάικ Χάκαμπι, Ευαγγελιστής ιερέας, σε συνέντευξή του στον Αμερικανό δημοσιογράφο Τάκερ Κάρλσον υποστήριξε ότι το Ισραήλ έχει το βιβλικό δικαίωμα σε τεράστια τμήματα στην περιοχή και πρόσθεσε πως «θα ήταν μια χαρά εάν τα έπαιρναν όλα». Στη συνέχεια, βεβαίως, ανασκεύασε, δίνοντας διευκρινίσεις. Σήμερα, πάντως, ο πλανήτης αναμένει το αποτέλεσμα των συνομιλιών των ΗΠΑ με το Ιράν και ο Θεός να βάλει το χέρι του.
(από την εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»)