Αναλυτικότερα, στην επιστολή της, η Τουρκία χαρακτηρίζει τη συμφωνία Ελλάδας–Αιγύπτου για μερική οριοθέτηση ΑΟΖ ως «παράνομη» και χωρίς καμία έννομη συνέπεια για την Άγκυρα, υποστηρίζοντας ότι «παραβιάζει την τουρκική υφαλοκρηπίδα» στην Ανατολική Μεσόγειο.
Κατηγορεί την Αθήνα για «επιλεκτική ερμηνεία» του Δικαίου της Θάλασσας και επαναλαμβάνει τη θέση ότι τα ελληνικά νησιά δεν μπορούν να έχουν πλήρη επήρεια σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, ιδιαίτερα όταν –κατά την τουρκική επιχειρηματολογία– «στρεβλώνουν» ένα «δίκαιο» αποτέλεσμα, επικαλούμενη σχετική διεθνή νομολογία για να ενισχύσει τον ισχυρισμό της. Έτσι επιχειρεί να «σβήσει» από τον χάρτη τα δικαιώματα νησιωτικών σχηματισμών, όπως η Κρήτη και τα Δωδεκάνησα, παρουσιάζοντας την Ελλάδα ως κράτος που «υπερβάλλει» στις θαλάσσιες διεκδικήσεις του.
Επιμένει στη νομιμότητα του παράνομου τουρκολιβικού Μνημονίου του 201, το οποίο χαρακτηρίζει «νόμιμη συμφωνία οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών μεταξύ δύο παράκτιων κρατών». Μάλιστα, μεταξύ άλλων, τονίζει ότι όλες οι συμφωνίες μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης «συνήφθησαν βάσει του Διεθνούς Δικαίου και είναι έγκυρες και εν ισχύι, ανάμεσα στις οποίες και το Μνημόνιο Κατανόησης (MOU) της τουρκικής κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας, ΤΡΑΟ, και της αντίστοιχης λιβυκής, NOC». Με τον τρόπο αυτό «φωτογραφίζει» εξελίξεις όπως οι συμφωνίες της Ελλάδας με τη Chevron στα θαλάσσια μπλοκ νότια της Κρήτης, ως κίνηση που «αγνοεί» τα «νόμιμα δικαιώματα» τόσο τα δικά της όσο και της Τουρκίας,
Κάνει, επίσης, λόγο για «μαξιμαλιστικές αξιώσεις» που «δεν συμβαδίζουν με την αρχή της ευθυδικίας στην οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών».
Η επιστολή στρέφεται και κατά του Ελληνικού Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού, ενώ χαρακτηρίζει τη συμφωνία Ελλάδας–Αιγύπτου για μερική οριοθέτηση ΑΟΖ ως «παράνομη» και χωρίς καμία έννομη συνέπεια για την Άγκυρα, υποστηρίζοντας ότι «παραβιάζει την τουρκική υφαλοκρηπίδα» στην Ανατολική Μεσόγειο.
Αναφορικά με την Κύπρο, για άλλη μια φορά αμφισβητεί την Κυπριακή Δημοκρατία, τη μόνη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση στη Μεγαλόνησο, υποστηρίζοντας ότι δεν μπορεί να μιλά ή να νομοθετεί «για όλο το νησί» και ότι οι «μονομερείς» ενέργειες της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΑΟΖ «αγνοούν τα εγγενή δικαιώματα του τουρκοκυπριακού λαού». Μάλιστα, επικαλείται τις συμφωνίες της Τουρκίας με το ψευδοκράτος για «οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας» και «κοινή εκμετάλλευση» πόρων, παρουσιάζοντάς τες ως «νόμιμες» και «σύμφωνες με το διεθνές δίκαιο».
Η Τουρκία επισημαίνει, παράλληλα, ότι έχει ήδη υποβάλει στα Ηνωμένα Έθνη τα όρια διαφόρων τμημάτων των θαλάσσιων περιοχών της και τα εξωτερικά όρια της τουρκικής υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο και αναφέρει πως οι μονομερώς χαρακτηρισμένες εγχώριες νομοθεσίες και πρακτικές άλλων χωρών δεν είναι δεσμευτικές για την ίδια. Κάνει, μάλιστα, ειδική αναφορά στη χάραξη μέσης γραμμής από την Ελλάδα, βάσει του νόμου 4001/2011, γνωστού ως «νόμου Μανιάτη».
Διπλωματικές πηγές: Η επανάληψη νομικά ανυπόστατων ισχυρισμών δεν παράγει έννομα αποτελέσματα
«Η από 16 Φεβρουαρίου 2026 επιστολή του Μονίμου Αντιπροσώπου της Τουρκίας στα Ηνωμένα Έθνη προς τον Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού, σε συνέχεια σχετικών Ρηματικών Διακοινώσεων της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου, ήταν εν πολλοίς αναμενόμενη και δεν προκαλεί έκπληξη» αναφέρουν διπλωματικές πηγές σχετικά με την επιστολή της Τουρκίας στον ΟΗΕ.
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, «Η εν λόγω επιστολή, που απορρίπτεται εκ μέρους της Ελλάδας και θα απαντηθεί δεόντως, αναπαράγει τις γνωστές πλην όμως ευφάνταστες και αυθαίρετες ερμηνείες του Διεθνούς Δικαίου, και ειδικότερα του Δικαίου της Θάλασσας, στις οποίες συχνά επιδίδεται η Τουρκία, αμφισβητώντας, για μια ακόμη φορά, τα νόμιμα δικαιώματα της χώρας μας, ενώ επιμένει να μην αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος μέλος της ΕΕ και του ΟΗΕ».
Όπως αναφέρουν διπλωματικές πηγές, «η επανάληψη νομικά ανυπόστατων ισχυρισμών δεν τους προσδίδει αξία και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα. Ως γνωστόν, οι ισχυρισμοί αυτοί έχουν ήδη κατ’ επανάληψη απαντηθεί με επιστολές μας προς τα Ηνωμένα Έθνη, στις οποίες υπενθυμίζουμε, μεταξύ άλλων, ότι σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, στην οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, μεταξύ κρατών με παρακείμενες ή αντικείμενες ακτές, τα νησιά, έχουν πλήρη δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες, όπως και τα ηπειρωτικά εδάφη».
Και υπογραμμίζουν πως «Θα πρέπει συνεπώς η Τουρκία να συνταχθεί με τις επιταγές του Δικαίου της Θάλασσας, προς όφελος των σχέσεων καλής γειτονίας μεταξύ των δύο χωρών μας, όπως και της σταθερότητας και της συνεργασίας στην περιοχή».