Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ προαναγγέλλει αυτό ως ένα σπουδαίο νέο για την οικονομία των ΗΠΑ, την ενεργειακή ασφάλεια, τη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων και τους ανθρώπους που εργάζονται σε αυτήν, όπως τους ανθρακωρύχους που καλωσόρισε στον Λευκό Οίκο νωρίτερα αυτόν τον μήνα, αφού υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα που απαιτούσε από το Υπουργείο Πολέμου να χρησιμοποιεί περισσότερη ενέργεια από άνθρακα. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι τίποτα από αυτά. Ο πόλεμος του Τραμπ κατά της καθαρής ενέργειας θα κάνει την Αμερική πιο άρρωστη και φτωχότερη.
Ας ξεκινήσουμε με το γεγονός ότι η υπονόμευση από την αμερικανική κυβέρνηση των υφιστάμενων ομοσπονδιακών φορολογικών πιστώσεων για ηλεκτρικά οχήματα, οι ανακτήσεις ήδη χρηματοδοτούμενων επιχορηγήσεων και δανείων για έργα καθαρής ενέργειας και οι περικοπές στις ομοσπονδιακές οδηγίες για την αποδοτικότητα των καυσίμων, κοστίζουν στο Ντιτρόιτ 50 δισεκατομμύρια δολάρια. Αυτό είναι το ποσό των αποσβέσεων που λαμβάνουν οι Τρεις Μεγάλοι Αυτοκινητοβιομηχανίες - GM, Ford και Stellantis - καθώς τώρα δεν τους δίνονται κίνητρα να στραφούν στα ηλεκτρικά οχήματα.
Αλλά αυτός ο αριθμός, όσο μεγάλος κι αν είναι, δεν αρχίζει να καταγράφει όλο το κόστος για τις ομοσπονδιακές «σαγιονάρες» τόσο από την πλευρά της ζήτησης όσο και από την πλευρά των επενδύσεων στον τομέα των μεταφορών, ο οποίος αποτελεί τη μεγαλύτερη μεμονωμένη πηγή αερίων του θερμοκηπίου στις ΗΠΑ.
Η BlueGreen Alliance, μια ένωση εργατικών συνδικάτων και περιβαλλοντικών ομάδων, δημοσίευσε πέρυσι έρευνα στην οποία εκτιμάται ότι η κατάργηση της φορολογικής πίστωσης για την παραγωγή καθαρής ενέργειας από μόνη της θέτει σε κίνδυνο πάνω από 2 εκατομμύρια θέσεις εργασίας σε μέρη όπως η Αριζόνα, το Κεντάκι, το Μίσιγκαν, η Νότια Καρολίνα, το Τενεσί και η Δυτική Βιρτζίνια, οι οποίες άρχισαν να επωφελούνται από μια άνθηση των επενδύσεων στη βιομηχανία που σχετίζεται με την καθαρή ενέργεια.
Αυτή η άνθηση ήδη μετατρέπεται σε ύφεση. Οι θέσεις εργασίας στον τομέα της μεταποίησης έχουν μειωθεί επί Τραμπ, ο οποίος υποσχέθηκε να επαναπατρίσει από το εξωτερικό την απασχόληση στην βιομηχανία των ΗΠΑ. Η ερευνητική εταιρεία Rhodium Group εκτιμά ότι τα 22 δισεκατομμύρια δολάρια σε προγραμματισμένες επενδύσεις σε ηλεκτρικά οχήματα, μπαταρίες και κρίσιμα ορυκτά έχουν εξαντληθεί.
Εν τω μεταξύ, οι εργαζόμενοι σε πολιτείες που εξαρτώνται από ορυκτά καύσιμα, οι οποίοι είχαν μεταπηδήσει με αρκετό κόπο σε θέσεις εργασίας στον τομέα της καθαρής τεχνολογίας, απολύονται. Τον περασμένο Δεκέμβριο, για παράδειγμα, η Ford έκλεισε μια τεράστια εγκατάσταση μπαταριών στο Κεντάκι, μια πολιτεία άνθρακα, απολύοντας 1.600 εργαζόμενους σε ένα μέρος όπου η πολιτειακή και η τοπική αυτοδιοίκηση είχαν δαπανήσει 250 εκατομμύρια δολάρια για να προσελκύσουν τη νέα επιχείρηση.
Μερικοί εργαζόμενοι ενδέχεται να επιστρέψουν στην εξόρυξη άνθρακα. Εάν συμβεί αυτό, δεν θα προστατεύονται από το αυστηρότερο πρότυπο για το πυρίτιο που έχει εγκρίνει η κυβέρνηση Μπάιντεν. Αυτή ήταν μια προσπάθεια εξάλειψης της «νόσου του μαύρου πνεύμονα» [πνευμονοκονίαση των ανθρακωρύχων] από την οποία υποφέρει το ένα πέμπτο των συνταξιούχων ανθρακωρύχων, λόγω της χρήσης των πιο ισχυρών μηχανημάτων που απαιτούνται για την πρόσβαση στον άνθρακα σε ώριμα ορυχεία, καθώς η εξόρυξή του γίνεται πιο δύσκολη, με αποτέλεσμα να ανεβαίνουν περισσότερο τα επίπεδα μόλυνσης από τη σκόνη πυριτίου.
Η κυβέρνηση Τραμπ ανέστειλε την εφαρμογή του προτύπου εν μέσω αναδιάρθρωσης πολυάριθμων ομοσπονδιακών υπηρεσιών που είχε ως αποτέλεσμα χιλιάδες εργαζόμενοι στον τομέα της εργασίας και της υγείας να χάσουν τις δουλειές τους. «Αυτός που λέει ότι είναι υπέρμαχος των ανθρακωρύχων κυριολεκτικά δεν τον νοιάζει αν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν», επισημαίνει ο εκτελεστικός διευθυντής της BlueGreen Alliance, Τζέισον Γουόλς.
Θα μπορούσα να συνεχίσω, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ. Ενώ ο Λευκός Οίκος επαινεί τα χρήματα που εξοικονομήθηκαν από τις περικοπές στις κανονιστικές ρυθμίσεις, οι υποστηρικτές της δημόσιας υγείας και του περιβάλλοντος ανησυχούν για τις εκατοντάδες χιλιάδες πρόωρους θανάτους που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή στην προ-κανονιστική εποχή στην οποία φαίνεται ότι τώρα οπισθοδρομούμε. Οι άνθρωποι στο Μισσισσιππή, ανησυχώντας για τη ρύπανση από την εισροή πετρελαίου της Βενεζουέλας που αναμένεται να επηρεάσει ένα διυλιστήριο της Chevron στην κοινότητά τους, ζητούν από την πετρελαϊκή εταιρεία να αγοράσει τα σπίτια τους. Καθώς η Κίνα προσφέρει φθηνά ηλιακά πάνελ στις αναδυόμενες αγορές, η Αμερική γίνεται μία από αυτές.
Τα άμεσα κόστη που έχω παρουσιάσει είναι μόνο η αρχή. Για την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία, η στασιμότητα είναι πλέον το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Ακόμα κι αν έχουμε μια άρση των μέτρων που επέβαλε ο Τραμπ μετά το 2028, αυτό θα θέσει την Αμερική χρόνια πίσω από την Κίνα, η οποία σαφώς κατέχει το μέλλον της καθαρής ενέργειας.
Οι νομικές μάχες για όλα αυτά έχουν τώρα ξεκινήσει (η πρώτη αγωγή για τον κανόνα περί διακινδύνευσης κατατέθηκε την περασμένη εβδομάδα, η οποία προστίθεται σε πολλές άλλες). Η έλλειψη βεβαιότητας που προκύπτει από τις συνεχιζόμενες νομικές ενέργειες [της κυβέρνησης Τραμπ] αποτελεί από μόνη της ένα τεράστιο εμπόδιο για τις ξένες επενδύσεις, όχι μόνο στον τομέα των μεταφορών, αλλά και στην αλυσίδα εφοδιασμού που τον εξυπηρετεί.
Αναρωτιέται κανείς ποιο ασφάλιστρο κινδύνου θα μπορούσε να επιβληθεί σε ένα έθνος με μικρότερο ενδιαφέρον για βιομηχανίες υψηλής ανάπτυξης, καθώς και για πιο μολυσμένο νερό και αέρα, ειδικά σε μια εποχή που ο ασφαλιστικός κλάδος θέλει να μετακυλίσει μεγαλύτερο κόστος από καταστροφές που σχετίζονται με το κλίμα στις εταιρείες, τις τράπεζες και τις ίδιες τις κυβερνήσεις. Τα ασφάλιστρα που έχουν ήδη αυξηθεί κατά διψήφιο ποσοστό σε ορισμένα μέρη είναι πιθανό να αυξηθούν περισσότερο . Το συνολικό κόστος δανεισμού για όσους επενδύουν στις ΗΠΑ μπορεί επίσης.
Πέρα από αυτό, αναρωτιέμαι αν η απόλυτη αποποίηση οποιασδήποτε ευθύνης της Αμερικής για την υπερθέρμανση του πλανήτη θα επιστρέψει κάποια μέρα με τη μορφή αντιποίνων ή οικονομικών κυρώσεων που θα επιβληθούν στις ΗΠΑ από άλλες χώρες. Τι θα εμποδίσει μια ομάδα κρατών με ρεκόρ οικονομικών ζημιών που σχετίζονται με το κλίμα να τιμωρήσουν τελικά τις ΗΠΑ, όπως ακριβώς η Αμερική έχει τιμωρήσει έθνη που υποστηρίζουν την τρομοκρατία; Το κόστος -τόσο ανθρώπινο όσο και οικονομικό- του πρώτου είναι ήδη πολύ υψηλότερο.