το νέο παραγωγικό μοντέλο της ελληνικής οικονομίας. Ο υπουργός εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη συναντήθηκε με τον Αμερικανό ομόλογό του Μάρκο Ρούμπιο. Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, κατά τη συνάντηση αναδείχθηκε η σημασία της στρατηγικής εταιρικής σχέσης Ελλάδας – ΗΠΑ. Στο πλαίσιο αυτό, οι δύο υπουργοί συμφώνησαν να οριστικοποιήσουν τις διαδικασίες για τη διεξαγωγή του 6ου Γύρου Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδας-ΗΠΑ εντός του έτους στην Αθήνα.
Αμφότεροι τόνισαν την ανάγκη ενίσχυσης της οικονομικής διπλωματίας, με επίκεντρο τις εμπορικές συναλλαγές και τις επενδύσεις.
Συμφώνησαν στην περαιτέρω προώθηση των συνεργειών Ελλάδας και ΗΠΑ στους τομείς της ναυτιλίας, ενέργειας, της τεχνητής νοημοσύνης και υψηλής τεχνολογίας. Έδωσαν έμφαση στη διασυνδεσιμότητα και τη διαπεριφερειακή συνεργασία, μέσω, μεταξύ άλλων, του Οικονομικού Διαδρόμου IMEEC, ως σημαντικής εναλλακτικής όδευσης για την οποία τα συμφέροντα των δύο χωρών συγκλίνουν.
Ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρος Παπασταύρου, μιλώντας στην εκδήλωση «10 χρόνια συνεργασίας ΗΠΑ και Ε.Ε. στο υγροποιημένο φυσικό αέριο», συνέδεσε ευθέως την ενεργειακή πολιτική με τη γεωπολιτική σταθερότητα, τονίζοντας ότι η διαφοροποίηση των πηγών ενέργειας αποτελεί πλέον στρατηγική επιταγή για την Ευρώπη, ιδίως μετά την ενεργειακή κρίση που προκάλεσε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Σε πρώτη ανάγνωση , διαφαίνεται μια ισχυρή πολιτική βούληση να παίξει ρόλο η Ελλάδα στην Ανατολική Μεσόγειο λόγω της γεωγραφίας της αλλά και της σταθερής κυβερνητικής πολιτικής. Για τους Αμερικανούς προτεραιότητα είναι η σταδιακή απεξάρτησηαπό το ρωσικό αέριο έως τα τέλη του 2027 ωστόσο κατά γενική ομολογία δεν είναι ικανή συνθήκη για να αποτελέσει ο Κάθετος Διάδρομος βασική αρτηρία τροφοδοσίας της Ανατολικής Ευρώπης. Όπως φάνηκε στην πράξη, οι αγωγοί δεν γεμίζουν με πολιτικές δηλώσεις αλλά μεδεσμευμένες ποσότητες αερίου, που σημαίνει μακροπρόθεσμα συμβόλαια και ανταγωνιστικές τιμές μεταφοράς στη μακρά διαδρομή από την Ελλάδα μέχριτην Ουκρανία. Παρά τις σημαντικές εκπτώσεις στα τέλη χρήσης δικτύου, που φθάνουν έως και το 50% σε ορισμένα τμήματα της διαδρομής, ο Κάθετος Διάδρομος εξακολουθεί να θεωρείται ακριβός σε σύγκριση με ανταγωνιστικές οδούς, όπως εκείνες μέσω Πολωνίας, Κροατίας και Βαλτικής, όπου λειτουργούν ισχυροί τερματικοί LNG.
Η γεωγραφική εγγύτητα μειώνει τα τέλη μεταφοράς, ενώ το ενεργειακό μείγμα των αγορών αυτών, στο οποίο εξακολουθεί να συμμετέχει ρωσικό αέριο είτε άμεσα είτε μέσω εμπορικών συμπράξεων, διατηρείτις τιμές σε χαμηλότερα επίπεδα και εύλογα οι εμπλεκόμενοι επιλέγουν τη διαδρομή με το χαμηλότερο κόστος, απορρίπτοντας σε αυτή τη φάση στον Κάθετο Διάδρομο. Η αλήθεια είναι όμως είναι αμείλικτη: Η πραγματική εμπορικότητα έρχεται όταν μπορείς να αγοράσεις σήμερα στη μία άκρη και να πουλήσεις αύριο στην άλλη, ακολουθώντας τα σήματα τιμών. Η ανταγωνιστικότητα έναντι άλλων διαδρομών είναι το μεγάλο στοίχημα που καλείται να κερδίσει ο Κάθετος Διάδρομος και τα δεδομένα λένε ότι χωρίς πρόσθετη οικονομική στήριξη αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί.
Σε αυτό το περιβάλλον και με την Ευρώπη να κρατάει μια αμφίσημη στάση έναντι του έργου, οι Αμερικανοί που βλέπουν τον Κάθετο Διάδρομο και τις ελληνικές εγκαταστάσεις της Ρεβυθούσας και του FSRU Αλεξανδρούπολης ως στρατηγικές υποδομές για τη μεταφορά αμερικανικού LNG στην Ανατολική Ευρώπη, αναλαμβάνουν, όπως φάνηκε στις επαφές, την πρωτοβουλία για τον συντονισμό των κυβερνήσεων των επτά εμπλεκόμενων χωρών με βασικό ζητούμενο να καταστεί εμπορικά βιώσιμος. Η κυβέρνηση πλέον έχει γνώση ότι οι ενεργειακές αγορές δεν μπορούν να εξετάζονται αποκομμένες από το διεθνές περιβάλλον ασφαλείας. Και το μήνυμα που εισέπραξαν οι τρείς υπουργοί είναι ότι οι αγορές φυσικού αερίου σε καιρό πολέμου δεν είναι ουδέτερες συναλλαγές, αλλά έχουν άμεσες γεωπολιτικές συνέπειες. Η διόρθωση αυτής της αντίφασης ήταν και παραμένει στρατηγική επιταγή. Η διαφοροποίηση δεν είναι πλέον ζήτημα ευελιξίας, είναι ζήτημα στρατηγικής αναγκαιότητας.