και η οικονομική επιβίωση εξαρτώνται από την απρόσκοπτη εξαγωγή πετρελαίου και την ασφάλεια των θαλάσσιων διαδρομών στον Περσικό Κόλπο.
Στον πυρήνα του στρατηγικού δόγματος βρίσκονται τα Στενά του Ορμούζ, ένα στενό από τον οποίο πέρασαν περίπου 20 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ημερησίως το 2024, ποσότητα που αντιστοιχεί στο ένα πέμπτο της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου.
Η Υπηρεσία Πληροφοριών Ενέργειας των ΗΠΑ εκτιμά ότι περίπου το 84% του αργού πετρελαίου και των συμπυκνωμάτων και το 83% του υγροποιημένου φυσικού αερίου που διέρχεται από τα στενά κατευθύνεται προς ασιατικές αγορές, με την Κίνα, την Ινδία, την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα να προσδιορίζονται ως οι βασικοί αποδέκτες.
Το Reuters έχει περιγράψει επανειλημμένα τα Στενά του Ορμούζ ως «η σημαντικότερη πετρελαϊκή αρτηρία του κόσμου», σημειώνοντας ότι μεγάλοι παραγωγοί του OPEC, μεταξύ των οποίων η Σαουδική Αραβία, το Ιράν, το Ιράκ, το Κουβέιτ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, εξάγουν το μεγαλύτερο μέρος του αργού τους μέσω αυτού του περάσματος, κυρίως προς την Ασία. Αυτή η συγκέντρωση ενεργειακών ροών εξηγεί γιατί η αστάθεια στον Περσικό Κόλπο δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως περιφερειακό ενδεχόμενο. Πρόκειται για δομική ευαλωτότητα ενσωματωμένη στην παγκόσμια οικονομία.
Η εξάρτηση της Ανατολικής Ασίας από την ενέργεια του Κόλπου ανεβάζει κατακόρυφα το διακύβευμα. Η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα δεν διαθέτουν ουσιαστικές χερσαίες εναλλακτικές και βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά σε θαλάσσιες εισαγωγές. Η Κίνα, παρά την περιορισμένη διαφοροποίηση μέσω αγωγών, παραμένει σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από θαλάσσιες εισαγωγές αργού και LNG από τη Δυτική Ασία.
Επιβραδύνσεις στην Ασία, που θα πυροδοτούνται από την ενέργεια, θα μεταφράζονται γρήγορα σε υψηλότερο κόστος παραγωγής, καθυστερήσεις αποστολών και πληθωριστικές πιέσεις στις δυτικές οικονομίες. Ακόμη και χωρίς πλήρες κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, η ίδια η αντίληψη αυξημένου κινδύνου αρκεί για να ανεβάσει τα ασφάλιστρα ναυτιλιακής κάλυψης, να οδηγήσει σε αλλαγές δρομολογίων και να διοχετεύσει μεταβλητότητα στις αγορές παραγώγων.
Αυτή η δυναμική βοηθά να εξηγηθεί γιατί οι Ιρανοί αξιωματούχοι πλαισιώνουν συστηματικά την κλιμάκωση ως συστημική και όχι ως διμερές ζήτημα. Από την οπτική της Τεχεράνης, η μόχλευση δεν προϋποθέτει μέγιστη σύγκρουση. Αρκεί περιορισμένη και διακεκομμένη διαταραχή ή παρατεταμένη αβεβαιότητα στον Περσικό Κόλπο για να επιβληθεί δυσανάλογο κόστος στις οικονομίες που εισάγουν ενέργεια.
Οι ΗΠΑ πλέον εισάγουν μόνο ένα μικρό μερίδιο του αργού τους από παραγωγούς του Περσικού Κόλπου, με τις περισσότερες προμήθειες πετρελαίου να προέρχονται από την εγχώρια παραγωγή ή από εταίρους όπως ο Καναδάς και το Μεξικό.
Τα τελευταία χρόνια, οι εισαγωγές αργού και συμπυκνωμάτων από τον Περσικό Κόλπο αντιστοιχούν σε σαφώς κάτω από το 10% των συνολικών αμερικανικών εισαγωγών πετρελαίου, αντανακλώντας την επέκταση της αμερικανικής παραγωγής σχιστολιθικού πετρελαίου και δομικές μεταβολές στην ενεργειακή τροφοδοσία της Βόρειας Αμερικής.
Αρα, τυχόν επίθεση των ΗΠΑ, θεωρείται ότι θα βάλει όλο τον πλανήτη σε περιπέτεια.