Ίσως είναι πιο σημαντικό να δούμε αυτούς που τον επηρέασαν ιδεολογικά. Κατ’ αρχήν, τον επενδυτή στη Silicon Valley Peter Thiel, για τον οποίον το πρόβλημα της σύγχρονης φιλελεύθερης δημοκρατίας βρίσκεται στα πανεπιστήμια, στα ΜΜΕ και στην πολιτιστική βιομηχανία, που λειτουργούν ως μηχανές κομφορμισμού, απομακρύνοντας κάθε σκέψη ή ιδέα δεν τους είναι συμπαθής.
O JD Vance το 2013 διάβασε το βιβλίο του πολιτικού επιστήμονα Charles Murray, Coming Apart, όπου αποδεικνύεται πως «η αμερικανική εργατική τάξη έχει βιώσει κοινωνική και οικονομική παρακμή από το αποκορύφωμά της τη δεκαετία του 1950. Στο κατώτερο άκρο της (το κατώτερο 30%) έχει γίνει μια μεγάλη κατώτερη τάξη, ανίκανη να εφαρμόσει λογικά σχέδια ζωής, βιώνοντας μία αυξανόμενη κοινωνική αποδιοργάνωση. Η φθίνουσα αξία των βιομηχανικών δεξιοτήτων ενόψει του αυτοματισμού με τη βοήθεια υπολογιστή, η ραγδαία πτώση της αμερικανικής ανταγωνιστικότητας και η μετατόπιση θέσεων εργασίας σε μη συνδικαλιστικές πολιτείες και σε χαμηλόμισθους εργαζόμενους στο εξωτερικό, σε συνδυασμό με τις απώλειες θέσεων εργασίας στην εγχώρια αγορά, έχουν προκαλέσει προβλήματα στην εργατική τάξη» (Review by R. Glotzer, Book Review: “Coming Apart: The State of White America 1960-2010”, National Council of Family Relations).
Ένα άλλο πρόσωπο που άσκησε επιρροή στην πολιτική ωρίμανση του JD Vance είναι ο πρώην λογογράφος του G.W. Bush, o David Frum. Είναι πολύ χαρακτηριστική η επισήμανση του σε ένα διάλογο στο περιοδικό The Atlantic: “ Λοιπόν, σε μια παράξενη ανατροπή της ιστορίας – δεν θα θυμηθώ τώρα τον αριθμό για την απασχόληση – αλλά κατά την πρώτη θητεία Trump περίπου 50.000 άνθρωποι εργάζονταν στην αμερικανική βιομηχανία άνθρακα. Δεν ήταν μόνο οι ανθρακωρύχοι, αλλά όλοι: λογιστές, όλοι. Που ήταν λιγότεροι, εκείνη την εποχή, από όσους εργάζονταν ως αδειούχοι εκπαιδευτές γιόγκα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά νομίζω ότι Trump είχε τόσο μια κυνική άποψη ότι αυτοί ήταν ο λαός του, οι ψηφοφόροι του, όσο και μια ρομαντική άποψη ότι αυτό είναι το είδος της εργασίας που πρέπει να κάνει ένας άνθρωπος. Δεν θα έπρεπε να χαμογελάει πίσω από έναν πάγκο. θα έπρεπε να βρίσκεται στα έγκατα της γης, σκάβοντας επικίνδυνα έναν περιβαλλοντικά καταστροφικό βράχο, ώστε να μπορεί να καεί για να τροφοδοτήσει την κατασκευή σιδήρου και την κατασκευή dreadnought και άλλα είδη βιομηχανικής δραστηριότητας στις αρχές του 20ού αιώνα. Και αυτή ήταν η ιδέα του για το πώς θα έπρεπε να είναι” (D. Frum, When Conservatism Meant Freedom, The Atlantic, 15 October, 2025).
To 2018 o JD Vance θα διαβάσει ένα βιβλίο με τον τίτλο Why Liberalism Failed, του Patric Deneen, καθηγητή στο καθολικό πανεπιστήμιο της Notre Dame. Το μεγαλύτερο πρόβλημα του φιλελευθερισμού δεν είναι άλλο από την ανθρωποεικόνα του: καταστρέφει τις κοινωνικές σχέσεις, την οικογένεια, την κοινωνία. Το βιβλίο το είχε διαβάσει και ο Obama, συμφωνούσε σε πολλά από αυτά, δεν έφτανε όμως να υιοθετήσει τα τελικά του συμπεράσματα.
“Η άποψη του Deneen είναι ότι η κύρια διάκριση είναι μεταξύ εκείνων που ευνοούν τις ελίτ —τις αποκαλεί φιλελεύθερους— και εκείνων που ευνοούν τον λαό. Αυτοί που ευνοούν τον λαό είναι ένα παράξενο μείγμα μαρξιστών και συντηρητικών. Τώρα, φυσικά, υπάρχουν διαφοροποιήσεις εντός αυτών των δύο κατηγοριών. Αυτό που διαφοροποιεί τους κλασικούς φιλελεύθερους – σκεφτείτε τον τύπο Romney- από τους προοδευτικούς φιλελεύθερους – σκεφτείτε την Alexandria Ocasio-Cortez – είναι η άποψή τους για τη στάση της κατώτερης τάξης.
Οι κλασικοί φιλελεύθεροι βλέπουν τις κατώτερες τάξεις ως δυνητικά επαναστατικές δυνάμεις που θα απειλήσουν το κράτος δικαίου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι τόσο γοητευμένοι από τους συνταγματικούς κανόνες. Οι προοδευτικοί φιλελεύθεροι, από την άλλη πλευρά, βλέπουν την κατώτερη τάξη ως μια συντηρητική δύναμη που χρειάζεται εκπαίδευση, ακόμη και ενάντια στη θέλησή της. Μια παρόμοια διάκριση υπάρχει και στο άλλο στρατόπεδο, δηλαδή μεταξύ Μαρξιστών και συντηρητικών. Οι Μαρξιστές βλέπουν το προλεταριάτο ως την κινητήρια δύναμη της κοινωνικής προόδου. Αντίθετα, οι συντηρητικοί βλέπουν τις κατώτερες τάξεις ως υπερασπιστές των παραδοσιακών αξιών, και στην περίπτωση του Deneen, των παραδοσιακών χριστιανικών αξιών. Με λίγα λόγια, αν και μπορεί να διαφωνήσει με αυτό, νομίζω ότι ο Deneen θα αυτοπροσδιοριζόταν ως συντηρητικός, και μάλιστα συντηρητικός με την έννοια ενός κοινωνικοσυντηρητικού λαϊκιστή. Είναι πολύ περιφρονητικός για τους φιλελεύθερους, τόσο της δεξιάς όσο και της αριστερής εκδοχής. Δεν είναι όμως μαρξιστής, επειδή πιστεύει ότι ο λαός ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για τη σταθερότητα παρά για τις επαναστάσεις. Έτσι, κατά την άποψή του, πρέπει να αναπτύξουμε μια ελίτ που να είναι ευθυγραμμισμένη με τα συμφέροντα του λαού. Ακόμη και ορισμένες από τις προτάσεις του έχουν μια ελαφρώς μαρξιστική χροιά, όπως η ένταξη μισθωτών στα διοικητικά συμβούλια εταιρειών” (A Conservative Critique Of Capitalism, With Patrick Deneen, 21.9.2023).
O κύκλος των επιρροών μπορεί να είναι μακρύς. Δεν συμφωνούν όμως όλοι μεταξύ τους και με όλα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο ρουμανο-αμερικανός φιλόσοφος του Yale, Costin Alemariu, με το ψευδώνυμο BAP: «Bronze Age Pervert», γνωστό όνομα στους ακροδεξιούς χώρους. O BAP, ο οποίος είχε ήδη δημιουργήσει ένα μικρό αλλά πιστό κοινό στο διαδίκτυο, δημοσιεύοντας στο Twitter από τον λογαριασμό του μια φωτογραφία προφίλ ενός γυμνού, γεροδεμένου άνδρα φωτογραφημένου από πίσω, αυτοεξέδωσε το βιβλίο του «Bronze Age Mindset» , ένα περίεργο μείγμα φιλοσοφικής ανάλυσης, πολεμικής και συμβουλών για τον τρόπο ζωής, όλα στην υπηρεσία του επιχειρήματος ότι η αποδοχή της αυθεντικής ανδρικής αρετής είναι ο μόνος τρόπος για να κατακτήσει κανείς «κατώτερες ανθρώπινες ομάδες» και να ξεριζώσει τα χειρότερα μέρη της δημοκρατίας. (Ένα δείγμα: «Είναι αυτονόητο ότι πρέπει να σηκώνεις βάρη». Η γυναικεία απελευθέρωση μόλυνε την κοινωνία με μια «θανατηφόρα ασθένεια». Οι αναγνώστες θα πρέπει να προετοιμαστούν για την επικείμενη – και κατά την άποψη του BAP, επιθυμητή – στρατιωτική διακυβέρνηση στις δυτικές χώρες) […]Στα χρόνια που ακολούθησαν την κυκλοφορία του βιβλίου, το BAP έχει αυξηθεί σε δημοτικότητα, ακόμη και παρά το γεγονός ότι απαγορεύτηκε από το Twitter για μια περίοδο μέχρι τα τέλη του περασμένου έτους. Σε μια ομιλία νωρίτερα φέτος, ο Peter Thiel είπε ότι ενώ έβρισκε τις λύσεις του BAP στα σύγχρονα προβλήματα «δελεαστικές», διαφωνούσε με τις «παραμορφώσεις» του στην ιουδαιοχριστιανική παράδοση» (R. Gray, How Bronze Age Pervert Built an Online Following and Injected Anti-Democracy, Pro-Men Ideas Into the GOP. Politico, 16.7.2023).
O πολυδιαβασμένος JD Vance θα τους έχει συναντήσει όλους αυτούς. Εγώ απ’ όλα αυτά κρατώ την απέχθεια που ένιωσε όταν στη διάρκεια της θητείας του άκουσε έναν 19χρονο Hipster σε ένα σεμινάριο εξωτερικών υποθέσεων να ισχυρίζεται ότι οι στρατιώτες είναι μειωμένης ευφυίας, διότι σκοτώνουν πολίτες στο Ιράκ (!) (απόσπασμα από το βιβλίο του JD Vance, Hillbilly Elegy) [βλ. και αφιέρωμα της Die Zeit, Wie gefährlich ist JD Vance?, Dossier, 15 Januar 2026].
(από militaire.gr)