με την Κολομβία, την Κούβα και το Ιράν να νιώθουν την ανάσα του Αμερικανού Προέδρου και την Δανία να βρίσκεται σε κόκκινο συναγερμό λόγω των απειλών Τραμπ για την Γροιλανδία, δηλώνοντας ότι θα ασχοληθεί με το θέμα σε 20 ημέρες! Αν και δεν είναι η πρώτη φορά που ο Αμερικανός Πρόεδρος έχειυπονοήσει ότι η Γροιλανδία θα πρέπει να τεθεί υπό αμερικανικό έλεγχο, η επιχείρηση στην Βενεζουέλα δείχνει ότι μάλλον οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να τον πάρουν στα σοβαρά.
Η πρωθυπουργός της Δανίας, Μέτε Φρέντερικσεν κατέστησε σαφές ότι μια τέτοια επίθεση θα σήμαινε το τέλος του ΝΑΤΟ. «Ο Αμερικανός πρόεδρος πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη όταν λέει ότι θέλει τη Γροιλανδία», είπε. «Εάν οι ΗΠΑ επιλέξουν να επιτεθούν στρατιωτικά σε μια άλλη χώρα του ΝΑΤΟ, τότε όλα τελειώνουν... συμπεριλαμβανομένης της ασφάλειας που έχει καθιερωθεί από το τέλος του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου». Πιο χλιαρή ήταν η αντίδραση της ΕΕ με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να προσπαθεί να διαχωρίσει την απαγωγή του Μαδούρο από την ανανεωμένη ρητορική του Τραμπ για την ανάληψη του ελέγχου της Αρκτικής περιοχής. Ερωτώμενη επανειλημμένα για το ποια συγκεκριμένα βήματα θα μπορούσε να κάνει η ΕΕ για να αποτρέψει τον Τραμπ, η Κομισιόν μίλησε για μια ακόμη φορά αόριστα, λέγοντας μόνο ότι «δεν θα σταματήσει να υπερασπίζεται» τις αρχές της εθνικής κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας.
Προβληματισμό προκάλεσε πάντως και η αντίδραση του Έλληνα Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, που με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έσπευσε να στηρίξει εμμέσως πλην σαφώς την αμερικανική επιχείρηση, δηλώνοντας μάλιστα ότι “δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών”. Αυτή ακριβώς η δήλωση είναι που προκάλεσε εύλογα ερωτήματα για την στρατηγική του Πρωθυπουργού μιας χώρας, που εξακολουθεί να απειλείται με πόλεμο από μια γειτονική χώρα. Όταν αυτή η χώρα εξακολουθεί να κατέχει το 37% μιας άλλης ευρωπαϊκής χώρας και προσπαθεί να προσεταιριστεί την Θράκη με την επίκληση του σεβασμού της δήθεν τουρκικής μειονότητας. Όταν πρόκειται για μια χώρα, ο Πρόεδρος της οποία διατηρεί στενές σχέσεις με την Αμερικανό ομόλογό του, ανταλλάσσοντας φιλοφρονήσεις. Εξάλλου Ερντογάν και Τραμπ είχαν την Δευτέρα τηλεφωνική συνομιλία, στο επίκεντρο της οποία βρέθηκε και η Βενεζουέλα με το καθεστώς της οποίας ο Τούρκος Πρόεδρος είχε άριστες σχέσεις. Έμπειροι αναλυτές και διπλωμάτες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, επιμένοντας ότι αυτή η τακτική του Αμερικανού Προέδρου ανοίγει τις ορέξεις αναθεωρητικών δυνάμεων όπως η Τουρκία και η Ρωσία καθώς το δίκαιο του ισχυρού δίνει την χαριστική βολή και στα τελευταία υπολείμματα του διεθνούς δικαίου που έχουν απομείνει. Και ο καθένας αντιλαμβάνεται τι σημαίνει αυτό για την Ελλάδα, που έχει κάνει σημαία της το διεθνές δίκαιο σε όλες τις διενέξεις της με την Τουρκία. Κάτι που όμως ο Έλληνας Πρωθυπουργός απέφυγε να επικαλεστεί όσον αφορά την αμερικάνικη επιχείρηση στην Βενεζουέλα. Και αυτό δεν αφορά το ποιόν του Μαδούρο, ότι είναι δικτάτορας και ναρκέμπορος, αλλά τον τρόπο που αυτός απομακρύνθηκε από την εξουσία.
Έμπειροι διπλωμάτες μιλούν για ατυχέστατη δήλωση του κ. Μητσοτάκη, που μπορεί κάλλιστα να του γυρίσει μπούμερανγκ στο μέλλον. “Φανταστείτε η Τουρκία να προκαλέσει θερμό επεισόδιο με κάποιο τέχνασμα και οι ξένες κυβερνήσεις απαντήσουν στην Αθήνα, βρείτε τα, δεν είναι ώρα τώρα για να εξετάσουμε το διεθνές δίκαιο”, μας έλεγε έμπειρος διπλωμάτης, εμφανώς απορημένος από τους χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης.
Το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση προσδέθηκε στο άρμα των Δημοκρατικών και μετά την εκλογή Τραμπ προσπαθεί εναγωνίως να διανύσει το χαμένο έδαφος δεν μπορεί να δικαιολογήσει την επιπόλαιη στήριξη των πρωτοβουλιών του Αμερικανού Προέδρου, ειδικώς όταν έρχονται σε πλήρη αντίθεση με το εθνικό συμφέρον. Η ίδια η Ελλάδα φωνάζει σε όλα τα διεθνή φόρα ότι η παραβίαση του διεθνούς δικαίου δεν μπορεί να είναι αλά καρτ. Είναι όμως η ίδια η Αθήνα που δείχνει να τάσσεται υπέρ της επιλεκτικής εφαρμογής του, όταν το επικαλείται στην περίπτωση της Τουρκίας και της Ρωσίας και το αφήνει για αργότερα στην περίπτωση της Βενεζουέλας. Και πράγματι κανείς δεν θα στεναχωρηθεί για τον Μαδούρο. Πράγματι, ο κόσμος θα είναι καλύτερος χωρίς αυτόν στα ηνία της Βενεζουέλας, ωστόσο αυτό δεν δίνει το δικαίωμα στο Αμερικανό Πρόεδρο να αποφασίζει αυτός για τις τύχες των άλλων. Η εμπειρία στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ δείχνουν ακριβώς τι συμβαίνει όταν ξένες δυνάμεις ανατρέπουν αυταρχικά καθεστώτα για να τοποθετήσουν άλλα. Ότι τα αυταρχικά αυτά καθεστώτα κάποια στιγμή επανέρχονται. Δριμύτερα.